Το διακύβευμα της προεδρικής εκλογής

Η παραπαίουσα δικομματική κυβέρνηση, για περισπασμό από τα αδιέξοδα στα οποία έχει περιέλθει, έδωσε στη δημοσιότητα τις προτάσεις της για μια νέα αναθεώρηση του Συντάγματος. Ορισμένες από τις προτάσεις αυτές έχουν γίνει και στο παρελθόν από άλλα κόμματα, άλλες είναι αμφιλεγόμενες και δύο, τουλάχιστον, από αυτές, αν ψηφίζονταν, θα δημιουργούσαν σοβαρά προβλήματα. Πρόκειται για το ασυμβίβαστο υπουργών-βουλευτών και την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από τον λαό, στην περίπτωση που αποβούν άκαρπες οι ψηφοφορίες στη Βουλή.

Ο περισπασμός, όμως, αυτός κατέρρευσε μετά την εντολή των αφεντικών της τρόικας, δηλαδή του Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, να επισπευσθεί η διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας προκειμένου να γνωρίζουν με ποια κυβέρνηση θα έχουν να διαπραγματευτούν τον τρόπο αποπληρωμής των δανείων που έχουν χορηγήσει στη χώρα μας ή την αναδιάρθρωση ή και το «κούρεμα» ενός τμήματός τους.

Σε αντίθεση με όλες τις προηγούμενες εκλογές Προέδρου της Δημοκρατίας, το διακύβευμα της διαδικασίας, που ξεκίνησε στις 17.12.14 και ολοκληρώνεται σήμερα, δεν αφορά ούτε την εκλογή στο αξίωμα αυτό του προταθέντος από τον πρωθυπουργό αντιπροέδρου της Ν.Δ. (πρόκειται για συνέχεια της «παράδοσης» εναλλαγής στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας πρώην πρωθυπουργών ή υπουργών της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ), ούτε μόνο την εξάντληση της τετραετίας από αυτή την κυβέρνηση.

Το διακύβευμα της προεδρικής εκλογής αφορά ένα απροσδιόριστο μέλλον, που μπορεί να εκτείνεται σε πολλά χρόνια, στη διάρκεια των οποίων θα συνεχιστεί η σημερινή αδιέξοδη για τη χώρα και τον λαό πολιτική, μια πολιτική που έχει προκαλέσει την καταστροφή ενός μεγάλου μέρους της παραγωγικής βάσης της χώρας και δεινά σε εκατομμύρια συνανθρώπους μας (βλέπε και άρθρο μας στην «Εφημερίδα των Συντακτών» της 12.11.14).

Οσοι βουλευτές ψηφίσουν «ναι» στις διαδοχικές ψηφοφορίες, στην περίπτωση που εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή, ουσιαστικά θα έχουν συναινέσει ότι τις αποφάσεις για το μέλλον της χώρας για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα θα εξακολουθήσουν να τις παίρνουν, όπως συμβαίνει τα πέντε τελευταία χρόνια, οι δανειστές μας. Αντίθετα, εκείνοι που θα ψηφίσουν «όχι», στην περίπτωση που αποβεί άκαρπη η διαδικασία, αναθέτουν στον ελληνικό λαό να αποφασίσει, στις εκλογές που θα προκηρυχθούν, ποιος θα παίρνει τις αποφάσεις αυτές.

Με δεδομένα τα όσα προαναφέρθηκαν, οι βουλευτές που ανήκουν στα κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση είναι αναγκασμένοι να ψηφίσουν «ναι» για να μην κατηγορηθούν ότι προκάλεσαν την πτώση της. Εντελώς, όμως, διαφορετική είναι η θέση όλων των άλλων βουλευτών.

Εκείνοι που εξακολουθούν να είναι μέλη κομμάτων της αντιπολίτευσης με τα οποία εκλέχτηκαν και των οποίων η πλειοψηφία αποφάσισε να ψηφίσει «όχι», οφείλουν να εφαρμόσουν την απόφαση αυτή ψηφίζοντας «όχι».

Υπάρχει, όμως, και η πολυμελής ομάδα των ανεξαρτητοποιηθέντων βουλευτών. Κανείς από αυτούς δεν θα μπορούσε να εκλεγεί βουλευτής αν δεν συμπεριλαμβανόταν στο ψηφοδέλτιο του κόμματος με το οποίο εκλέχτηκε. Εφόσον διαφώνησαν με το κόμμα αυτό, όφειλαν να παραιτηθούν. Δεν το έπραξαν. Οι βουλευτές αυτοί ανήκουν σε δύο ομάδες:

Η πρώτη περιλαμβάνει βουλευτές που είχαν εκλεγεί με ψηφοδέλτια των κομμάτων της συγκυβέρνησης. Αυτοί, με δεδομένη την πρόταση των κομμάτων αυτών, ίσως τώρα να έχουν κάποια δικαιολογία να ψηφίσουν «ναι».

Η δεύτερη περιλαμβάνει εκείνους που εκλέχτηκαν με κόμματα της αντιπολίτευσης. Ακόμα και από τη θέση που επέλεξαν στη Βουλή, οφείλουν, ως ύστατο χρέος προς το κόμμα που τους ανέδειξε βουλευτές, να ψηφίσουν «όχι».

Αν, τελικά, αποβεί άκαρπη η διαδικασία της προεδρικής εκλογής και προκηρυχθούν εκλογές, υπάρχουν δύο ενδεχόμενα. Το πρώτο είναι τα κόμματα που στηρίζουν τη δικομματική κυβέρνηση να αποσπάσουν ποσοστά που θα τους επιτρέπουν και να σχηματίσουν κυβέρνηση. Στην περίπτωση αυτή έχουν το δικαίωμα να επιμείνουν στην εκλογή του υποψηφίου που πρότειναν στην άκαρπη διαδικασία, και, φυσικά, να συνεχίσουν την καταστροφική πολιτική τους.

Αν, αντίθετα, ηττηθούν, και καταστεί δυνατός ο σχηματισμός μιας νέας κυβέρνησης ισχυρού συνασπισμού κομμάτων, η Βουλή θα εκλέξει νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας και το πρώτο μέλημα της κυβέρνησης αυτής πρέπει να είναι να διαπραγματευτεί με τους δανειστές μας τον τρόπο αντιμετώπισης του μη βιώσιμου χρέους ώστε να καταστεί δυνατή η εφαρμογή της πολιτικής εκείνης η οποία, από τη μια μεριά, θα ανακουφίζει το πλήθος των συνανθρώπων μας που υποφέρουν από τις συνέπειες της μνημονιακής πολιτικής και, από την άλλη, θα ξεκινήσει το δύσκολο και μακροχρόνιο έργο της επανάκαμψης της χώρας σε τροχιά ανάπτυξης.

Την τελική απόφαση θα τη λάβει ο λαός με την ψήφο του. Προσωπικά τάσσομαι υπέρ του δεύτερου ενδεχόμενου και ελπίζω ο λαός, μη υποτασσόμενος στην καταστροφολογική τρομοκράτησή του από τους κυβερνώντες, να το επιλέξει.

*πρώην: Αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ