Δεκεμβριανή ανασκόπηση

Οχι, δεν είναι μια γιορτή η 6η του Δεκέμβρη. Οχι, σκοπός της δεν είναι η εκτόνωση των βίαιων ενστίκτων παιδιών. Οχι, δεν είναι προσκύνημα στη μνημειώδη εικόνα ενός εφήβου, που έπεσε θύμα ενός μπάτσου.

Η 6η του Δεκέμβρη είναι ημέρα μνήμης, ημέρα που η μνήμη ορθώνει το ανάστημά της στη λήθη και εχθρεύεται την εξουσία, από όπου και αν αυτή προέρχεται.

Είναι ημέρα που η νεολαία, η καταδικασμένη γενιά-θύμα αυτού του κατασταλτικού καπιταλιστικού καθεστώτος, εναντιώνεται στην αόρατη βία του παρόντος συστήματος.

Η 6η του Δεκέμβρη είναι μια ζωγραφιά που σκιαγραφεί τις αντιθέσεις της κοινωνίας μας. Είναι η έκφραση μιας βίας, ενάντια στην πιο μισαλλόδοξη, φθονερή, αριβιστική βία των κρατών-εθνών, που αναδύθηκαν μετά την 9η του Θερμιδόρ, ικανοποιώντας τα συμφέροντά τους και τα συμφέροντα των λίγων.

Η 6η του Δεκέμβρη είναι μια πρόζα επαναστατική. Εκφράζει λυρισμό, λογοτεχνικό ύφος εν γένει. Είναι ημέρα αντίστασης σε ό,τι μας προστατεύει επιφανειακά, πρακτικά όμως απομυζεί την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης, μέρα τη μέρα, βράδυ το βράδυ.

Η 6η του Δεκέμβρη φανερώνει πως δεν μπορείς να είσαι ασφαλής και ελεύθερος ταυτόχρονα. Και πως αν αρνείσαι την ελευθερία για χάρη της ασφάλειας, είσαι καταδικασμένος στην ανασφάλεια.

Εκμυστηρεύεται στην κοινωνία το πάθος για την αλλαγή του κόσμου. Το πάθος για την ελευθερία, τη δημιουργία, τον αυθορμητισμό, τον έρωτα.

Η 6η του Δεκέμβρη δεν έβλαψε κανέναν. Εκτός από έναν. Εναν έφηβο. Ενα παιδί-θύμα του κρατικού κατασταλτικού μηχανισμού. Οπου και αν έχει δράσει το κράτος, οι συνέπειες ήταν επιβλαβείς για την εξέλιξη της ανθρώπινης κοινωνίας.

Γιατί το κράτος θέτει αστικούς νόμους για όλους, νόμοι όμως που δεν εφαρμόζονται για τους λίγους, αλλά για όλους.

Για όλους τους άλλους. Μικρούς και μεγάλους. Και έρχεται έπειτα το κράτος να χύσει κροκοδείλια δάκρυα για την περιουσία των μικρομεσαίων, που χάθηκε στον βωμό των εορταστικών εκδηλώσεων της 6ης Δεκέμβρη.

Μα δεν κλαίει το κράτος για την περιουσία των μικρομεσαίων που χάθηκε στον βωμό της διάσωσης των τραπεζών. Και ενδύουμε αυτή τη βία με τον χιτώνα της δημοκρατίας.

Μιας δημοκρατίας αστικής, νεοφιλελεύθερης, που κατασπαράσσει τα όνειρα και τα οράματα μιας ολόκληρης γενιάς και άλλων γενεών που πρόκειται να ακολουθήσουν.

Η 6η του Δεκέμβρη είναι κραυγή. Είναι ο μετασχηματισμός της αγανάκτησης σε εκφρασμένο θυμό. Μα κάθε 6η του Δεκέμβρη είναι συμβολική.

Είναι ημέρα αρχής του τέλους μιας κοινωνίας, που αποσαθρώνεται από το σκουλήκι της εξουσίας. Οπως το φρούτο σαπίζει όταν το σκουλήκι το τρώει. Και έτσι πρέπει να βλέπεται η 6η του Δεκέμβρη, ως ημέρα της αρχής της αποδόμησης μιας σάπιας κοινωνίας. Και έπειτα…

Την 7η του Δεκέμβρη νέα σπορά. Μετά από λίγο θα γίνει η συγκομιδή νέων καρπών.

Δεν υμνείται η 6η του Δεκέμβρη αλλά η επομένη αυτής.

* Ψυχολόγος, απόφοιτος Πανεπιστημίου Κρήτης