Όποιος φροντίζει έγκαιρα, και με λογική «βήμα-βήμα, τα πάντα όλα», στο τέλος δεν πάει χαμένος. Στις πλείστες των περιπτώσεων. Όποιος, πάλι, ξεκινάει δυνατά και μετά για αδιευκρίνιστους (στους πολλούς…) λόγους το ρίχνει στο σορολόπ, ευλόγως τρέχει και δεν φτάνει…
Εξάλλου, η Lady Hope έχει δει πολλάκις πως όταν κάποιος ακολουθεί (συνειδητά) τον πρώτο δρόμο, ενδεχομένως στο τέλος να πάρει και κάτι παραπάνω από αυτό που δικαιούται. Ενώ οι θιασώτες της δεύτερης περίπτωσης, κάτι λιγότερο από αυτό που θα ήταν το αυτονόητο…
Διπλό μέσα στην Ιταλία ο ΠΑΟΚ επί της Φιορεντίνα, και με τρόπο που μπορεί να προκαλέσει τη γενική επιδοκιμασία (oυδέτερων και μη).
Κι όμως, η πρόκριση δεν είναι κάτι που εξαρτάται από αυτόν. Με την Καραμπάγκ ο ΠΑΟΚ το ‘ριξε στον καλαματιανό χορό, για αυτό και -στο τώρα…- η αυτοαναίρεση είναι το κυρίαρχο στοιχείο. Παρά την άλωση της Φλωρεντίας… Το Χάιμπουρι το 1997 ήταν έπος (και όχι απλή νίκη), γιατί έδωσε πρόκριση…
Από την άλλη, μέτρια εμφάνιση απέναντι στη Γιούνγκ Μπόις στο Γ. Καραϊσκάκης, νέα εντός έδρας γκέλα (μετά την ήττα από τον ΑΠΟΕΛ), κοψοχόλιασμα στα τελευταία λεπτά, πρόκριση όμως! Ο Ολυμπιακός εξακολουθεί να αποτελεί τον πρέσβη του ελληνικού ποδοσφαίρου στα ευρωπαϊκά γρασίδια. Ο ίδιος ρίχνει τα στάνταρ του, αλλά παραμένει οδηγητής… Το γενικό επίπεδο οπισθοχωρεί, αυτός παραμένει μπροστά (έστω και κινούμενος -εξαναγκαστικά- με χαμηλότερες ταχύτητες).
Κάποτε, η Ευρώπη ήταν πεδίο δόξης λαμπρό για τις ομάδες που παραπονιόντουσαν για τα εγχώρια δρώμενα και τις αντίστοιχες κατεστημένες τάξεις. Και αν, ας πούμε, ο Παναθηναϊκός του Γιάννη Βαρδινογιάννη δεν μπορούσε -κατά κανόνα- να υποσκελίσει τον Ολυμπιακό του Σωκράτη Κόκκαλη, η πρόκριση στην οκτάδα των ευρωπαϊκών διοργανώσεων φάνταζε σαν ο «τρίτος τίτλος της χρονιάς».
Στο σήμερα, ο Παναθηναϊκός δεν έχει βρει κανένα απολύτως ευρωπαϊκό αποκούμπι. Εδώ και χρόνια οι εκεί παρουσίες του, όχι απλά δεν βελτιώνουν την εσωτερική κατάσταση, αλλά την επιβαρύνουν όπως οι επερχόμενες ψυχρές αέριες μάζες τον καιρό στα μέρη μας…
Aντί εκεί, ο Στιλ ή ο Στραματσιόνι να δίνουν απαντήσεις, προκύπτουν νέα ερωτηματικά μέχρι την τελική κατάφαση στην οριστική άρνηση…
Πόρκα μιζέρια, θα έλεγε με περισσή ευστοχία η Lady Hope…
