Κάτι η γενικότερη συγκυρία της υποχώρησης των μαζικών αγώνων, κάτι το αδύναμο μήνυμα μιας αντιιμπεριαλιστικής κινητοποίησης επ’ ευκαιρία της επίσκεψης ενός απερχόμενου προέδρου, σαφώς προοδευτικότερου από εκείνον που πρόκειται οσονούπω να τον διαδεχθεί (αλλά κι από τη μεγάλη πλειονότητα των σημερινών ηγετών Ανατολής και Δύσης), οι χθεσινές διαδηλώσεις συσπείρωσαν κυρίως τον σκληρό πυρήνα της ελληνικής Αριστεράς -με τον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ να λάμπει φυσικά διά της απουσίας του.
Μια κάπως ευρύτερη μαζικότητα διέκρινες μόνο στα φοιτητικά μπλοκ της ΕΑΑΚ, πιθανότατα λόγω της ευνοϊκής χρονικής σύμπτωσης -παραμονές Πολυτεχνείου γαρ.
Εμφανώς πιο πυκνό και αποφασισμένο από τα υπόλοιπα, το φοιτητικό αυτό μπλοκ έδωσε και την αποφασιστική συμβολική μάχη μπροστά στον αστυνομικό φραγμό της πλατείας Κολοκοτρώνη, δεχόμενο (μαζί με τους αντιεξουσιαστές που ακολουθούσαν) το κύριο βάρος της άγριας καταστολής που ακολούθησε.
Νωρίτερα, δυο-τρεις δεκάδες νέοι της ΛΑ.Ε. είχαν προχωρήσει χωριστά σ’ ένα ακόμη συμβολικότερο σπρώξιμο με τα ΜΑΤ, που για αντικειμενικούς λόγους δεν κράτησε πάνω από μερικά δευτερόλεπτα. Απωθήθηκαν με δυο «φυσουνιές», άλλες τόσες κλομπιές κι ένα μεμονωμένο δακρυγόνο.
Η στιγμιαία ένταση εκτονώθηκε σχεδόν αμέσως, παρά τις οργισμένες δηλώσεις του Παναγιώτη Λαφαζάνη προς τις κάμερες αμέσως μετά. Ακολούθησε ένα διάστημα αμηχανίας και η συντεταγμένη αποχώρηση του συγκεκριμένου κομματικού μπλοκ (300 με 350 άτομα) από την οδό Αμερικής.
Εντελώς διαφορετικές απ’ αυτή τη συντεταγμένη επίδειξη ανυπακοής ήταν οι σκηνές που ακολούθησαν, όταν το μαζικό φοιτητικό μπλοκ (περίπου 3.000, μαζί με τους αντιεξουσιαστές που έπονταν) επανέλαβε στο ίδιο σημείο το εγχείρημα της συμβολικής απώθησης – συμβολικής, καθώς ήταν εμφανώς αδύνατο να σπάσει ένας φραγμός από κλούβες.
Την αναμενόμενη αψιμαχία της εμπροσθοφυλακής διαδέχτηκε εδώ η επίθεση των ΜΑΤ σε όλο τον όγκο της πορείας, με αθρόα ρίψη δακρυγόνων και βομβίδων κρότου-λάμψης μέσα στον κόσμο, ξυλοδαρμούς με κλομπ και συλλήψεις.
Στη συμβολή ιδίως των οδών Σταδίου και Ομήρου, η διάλυση των συγκεντρωμένων πήρε τη μορφή ομαδικού ποδοπατήματος δύο-τριών διαδηλωτών που εγκλωβίστηκαν από τα ΜΑΤ ενώ προσπαθούσαν απεγνωσμένα να εγκαταλείψουν τον χώρο του μακελειού.
Η επίθεση ήταν τέτοιας έκτασης και έντασης που δεν άφησε περιθώρια για παραμονή των διαδηλωτών στον χώρο, με αποτέλεσμα μια συντεταγμένη υποχώρησή τους προς την Ομόνοια.
