Συγγνώμη, αγαπητοί αναγνώστες της «Εφημερίδας των Συντακτών», συγγνώμη, κύριε διευθυντά, αγαπητοί συντάκτες και εργαζόμενοι στην έγκυρη εφημερίδα μας.
Συγγνώμη, γιατί παραπέμπω σε άρθρο μου της 7ης Μαρτίου 2016 («Εφ.Συν.», «ΗΠΑ: φασισμός ante portas»). Δεν το πράττω συχνά.
Αναφέρεται λοιπόν εκεί:
«Ομως ήρθε ο καιρός να πάρουμε στα σοβαρά τον Ντόναλντ Τραμπ. […] Ιδρυτής μιας κίνησης ολοκληρωτισμού, γεμάτης μίσος. Της λεγόμενης “εξέγερσης των ανάρμοστων ή των απρεπών” που φιλοδοξεί να υπερκεράσει το “κίνημα” των λευκών συντηρητικών Αφρικανών».
Και αλλού:
«Οι πολιτικοί επιστήμονες και οι κοινωνιολόγοι στις Ηνωμένες Πολιτείες επισημαίνουν ότι έπειτα από μια οκταετία του αυτού προσώπου στον Λευκό Οίκο, οι εκλογείς συνήθως έχουν την τάση να επιλέγουν πρόσωπο και κατάσταση με διαφορετικά πολιτικά διακριτικά γνωρίσματα. Από την “επανάσταση” Ομπάμα στην “αντεπανάσταση Τραμπ; Λέτε; Το λυκόφως των ελευθεριών».
Ιδού τώρα στην επικαιρότητα.
Η καγκελάριος Μέρκελ θύμισε στον Τραμπ ότι «Γερμανία και ΗΠΑ συνδέονται με αξίες, τη δημοκρατία, την ελευθερία, τον σεβασμό του κράτους δικαίου, της αξιοπρέπειας του ανθρώπου ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματος, τη θρησκεία, το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή τις πολιτικές πεποιθήσεις».
Τι φοβάται η συντηρητική πολιτικός; Οτι η προεδρία Τραμπ θα θίξει τον πυρήνα της δυτικογενούς δημοκρατίας και της αξίας του ανθρώπου;
Δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι. Λεπέν, Φάρατζ, δυστυχώς τμήμα της Νέας Δημοκρατίας, Χρυσή Αυγή κ.λπ. Νέοι σύμμαχοι της υπερδύναμης.
Αντισυστημική η ψήφος των Αμερικανών; Δηλαδή ο Τραμπ εκθεμελιωτής ενός κοινωνικού συστήματος που, κυρίως σε καιρούς κρίσης, στηρίζεται στο ψέμα και την απάτη, στην εκμετάλλευση και καταπίεση του ανθρώπου; Ούτε κατά διάνοια. Μόνο ως αφελής σκέψη και εκτίμηση.
Πολύ σωστά μάς θύμισε ο Τάσος Παππάς ότι Χίτλερ και Μουσολίνι αναδείχτηκαν και κυριάρχησαν την περίοδο του Μεσοπολέμου με αντισυστημική, αντικαπιταλιστική και αντιολιγαρχική συνθηματολογία («Εφ.Συν.», «Εξτρεμιστική Δεξιά, Αριστερά, θυμός και απελπισία», 10.11.2016).
Μετά; Μεγάλο κεφάλαιο, στρατός, γραφειοκρατία, Εκκλησία, τα μεγάλα στηρίγματά τους.
Γενικευμένη αποστροφή για ένα πολιτικό σύστημα άρρηκτα συνδεδεμένο με την οικονομική ελίτ, τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα και το κοινωνικό κατεστημένο δεν μπορεί να ενσωματώνει επιστράτευση προσώπων ως κυβερνητικών στελεχών προερχόμενων από τον πιο βαθύ αμερικανικό εθνικισμό, ρατσισμό και συντηρητισμό.
Ανακατανομή του πλούτου από τους ολίγους στους πολλούς και φορολογική εύνοια προς τους πλούσιους και τις επιχειρήσεις είναι θέσεις ασύμβατες.
Λάθη τακτικής καταλογίζονται στο ιστορικό Δημοκρατικό Κόμμα. Ενα όμως και κύριο είναι το λάθος του.
Η προώθηση της υποψηφιότητας προσώπου αντιπαθητικού, αλαζονικού, φθαρμένου, διεφθαρμένου και κατεστημένου, που δεν μπόρεσε να κινητοποιήσει προς τις κάλπες ούτε τους φυσικούς πολιτικούς και κοινωνικούς συμμάχους του κόμματος, δηλαδή την εργατική τάξη, τις γυναίκες, τους Αφροαμερικανούς και τους μειονοτικούς.
Το σχετικά οριακό του αποτελέσματος καταδεικνύει ότι Σάντερς και Μπάιντεν θα μπορούσαν να είχαν επικρατήσει με άνεση.
Γενικό πολιτικό δίδαγμα: Η εσφαλμένη επιλογή προσώπων στην εκλογική διαδικασία αποβαίνει αρνητική, ενίοτε δε και καταστροφική.
Οι επιλογές του κατεστημένου κομματικού επιτελείου ηττήθηκαν και μαζί ηττήθηκε βεβαίως το πρόσωπο, η αμερικανική «Αριστερά» και γνώρισε τη συντριβή το νεοφιλελεύθερο κέντρο ή, αν θέλετε, η αγνώριστη «Κεντροαριστερά». Το Δημοκρατικό Κόμμα κυριολεκτικά στα χνάρια τής πολιτικά και ηθικά εξαντλημένης ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας.
Ας έρθουμε τώρα στην περίφημη «εξισορρόπηση εξουσιών και ισχύος» στο ομοσπονδιακό πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ.
Οι Ρεπουμπλικανοί ελέγχουν πλειοψηφικά τη Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Το τραγικό του πράγματος έγκειται και στο ότι ο Τραμπ θα διορίσει προφανώς αντιδραστικό πρόσωπο στη χηρεύουσα θέση στο Ανώτατο Δικαστήριο, ανατρεπόμενης έτσι της ισορροπίας εις βάρος των πολιτικά και κοινωνικά φιλελεύθερων δικαστών.
Σημειώνεται ότι το δικαστικό–συνταγματικό σύστημα στις ΗΠΑ στα ανώτατα επίπεδά του, ως μέρος του πολιτικού συστήματος, δεν γνωρίζει τη γνωστή επί του θέματος αυτού ελληνική θεσμική και πολιτική υποκρισία. Ενώπιον συνταγματικών, πολιτικών και κοινωνικών υποθέσεων μείζονος σημασίας η δικαστική ανεξαρτησία είναι σχετική, έως ανύπαρκτη.
Ο δικαστής αποφασίζει πρωτίστως με πολιτικο-ιδεολογικά κριτήρια, προς τη μία ή την άλλη πλευρά, και τώρα η πλευρά και εδώ θα είναι προκαθορισμένη.
Αντί εξισορρόπησης εξουσιών η ισορροπία του ακροδεξιού και συντηρητικού τρόμου.
Για «κίνημα» έκανε λόγο ο επικεφαλής της επικείμενης νεοφασιστικής διοίκησης στην Ουάσινγκτον.
Δηλαδή; Προφανώς «κίνημα» αυστηροποίησης, θρησκευτικοποίησης και ηθικοποίησης της αμερικανικής κοινωνίας ριγκανικού τύπου.
Στο πυρ το εξώτερον φεμινισμός, ομοφυλοφιλία, άμβλωση, ελεύθερες ερωτικές σχέσεις.
Ιστορικά έχει αποδειχτεί ότι θα υπάρξει αντίσταση. Πρωτοπόροι; Πανεπιστήμια και νεολαία. Αμερική 1968;
*καθηγητής της Πολιτικής Κοινωνιολογίας, πρώην αντιπρύτανη του Πανεπιστημίου Αιγαίου
