Οταν έρχεται η στιγμή που αυτόματα απλώνεις το χέρι σου για να πιάσεις το δικό τους στα φανάρια του δρόμου, ενώ εκείνα έχουν ήδη περάσει γελώντας με αυτή σου τη συνήθεια, καταλαβαίνεις πως τα πράγματα έχουν αλλάξει.
Το έχεις καταλάβει εδώ και καιρό δηλαδή, από μικρά και μεγάλα σημάδια ανεξαρτητοποίησης που σου δείχνουν. Αλλά αυτές τις μικρές συνήθειες που θυμάται το σώμα, να αγγίζει και να νοιάζεται, είναι δύσκολο να τις τιθασεύσεις.
Τα παιδιά σου έχουν μεγαλώσει, μα υπάρχει πάντα αυτό το απροσδιόριστο συναίσθημα της ανησυχίας. Μια ανησυχία, που μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο, όταν σκέφτεσαι τον Βαγγέλη Γιακουμάκη, την 16χρονη Λουσία Πέρεζ από την Αργεντινή, και άλλες πολλές τραγικές υποθέσεις, που νομίζεις ότι έχουν συμβεί σε κάποιον άλλο κόσμο, φανταστικό.
Σαν σενάριο αστυνομικής ταινίας με βία και αίμα. Ομως η αλήθεια είναι ότι αυτά συνέβησαν σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο, τον πολύ πραγματικό. Αυτόν τον κόσμο φοβάσαι.
Εχεις μιλήσει και έχεις προϊδεάσει τα παιδιά σου. Τους έχεις πει όλα όσα μπορεί να πει ένας γονιός για να αντιμετωπίσουν εκεί έξω την πραγματικότητα και τους κινδύνους.
Τόσο πολύ που δεν θυμάσαι αν τους έχεις τονίσει ότι η ζωή είναι ωραία και τους περιμένει. Γιατί το άλλο, το σκοτεινό, σε τρομάζει. Γνωρίζεις πως όσα και να τους πεις, πάντα θα υπάρχει κάτι επικίνδυνο που δεν μπορείς να προβλέψεις.
Συνήθως αργά το βράδυ, εκδηλώνεται ένας συνεχής φόβος που περιλαμβάνει: πλημμύρες, έρημους και επικινδύνους δρόμους, κακούργους πάσης φύσεως, μεθυσμένους οδηγούς, εκτροχιασμούς του μετρό και άλλα εφιαλτικά σενάρια, που εξαφανίζονται μόλις ακούσεις το κλειδί στην πόρτα.
Φαντάζομαι ότι αν υπήρχε ένας τρόπος, θα φορούσες την κόκκινη μπέρτα του Σούπερμαν ή τη διάφανη του Αόρατου Ανθρώπου και θα περιπολούσες ανάμεσά τους, αποτρέποντας κάθε κακό.
Ομως καταλαβαίνεις, μεγαλώνοντας κι εσύ μαζί τους, ότι δεν μπορείς να κάνεις και πολλά. Μόνο να τα αγαπάς και να τα ακούς όταν μιλάνε, υφαίνοντας κάθε μέρα πιο σφιχτά και πιο λεπτά το δίχτυ της σχέσης σας.
Δεν υπάρχουν σούπερ ήρωες ή σούπερ γονείς. Υπάρχουν καθημερινοί ήρωες, που τους δείχνεις σαν παράδειγμα, και γονείς που παρά τα πολλά προβλήματα προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο για τα παιδιά τους.
Είναι δύσκολο να αφήσεις το χέρι των παιδιών σου, όταν γύρω αυξάνεται η βία και η εγκληματικότητα. Μα είναι σημαντικό να τα μάθεις να στέκονται όταν δεν είσαι δίπλα τους. Να ακούν, να σκέφτονται, να ρωτούν, να αναζητούν. Τίποτα από αυτά που τους έχεις πει δεν πάει χαμένο.
Κι ας γελάνε όταν εσύ τους απλώνεις ακόμα το χέρι, ενώ σ’ έχουν ξεπεράσει στο ύψος, για να τα περάσεις απέναντι. Ξέρεις πως θα έρθει μια μέρα που δεν θα μπορείς εσύ να περάσεις τον δρόμο και αυτά θα σου απλώσουν το χέρι με τον ίδιο τρόπο.
Με το ίδιο βλέμμα που τα κοιτάς τώρα, όταν απομακρύνονται.
