Η ποικιλομορφία στη ζωή είναι, ίσως, το μεγάλο μυστικό των καιρών. Μακάριοι εκείνοι που έγκαιρα συνειδητοποίησαν πως οι όποιες κινητικότητες αναπτυχθούν από την αφεντιά τους πρέπει να (προ)υπολογίζουν ως αδιατάρακτη τη συγκεκριμένη σταθερά. Όποιος θέλει να φέρει στα δικά του μέτρα τους άλλους θα συντριβεί στη χειρότερη περίπτωση, απλά θα αποτύχει στην καλύτερη. Είναι έτσι φτιαγμένα τα πράγματα στις μέρες μας, που εξ΄ ορισμού έχεις περιορισμένο μερίδιο στο οποίο μπορείς να “απλώσεις τα χέρια σου”. Ακόμα και ο “χώρος κινήσεως” είναι κατά κάποιο τρόπο εξαρχής προσδιορισμένος και αυτό είναι κάτι που εξαρτάται και από υποκειμενικές, και από αντικειμενικές συνθήκες. Ή θα μάθουμε να προσαρμοζόμαστε όλοι ή θα γινόμαστε οι σκηνοθέτες, και οι ηθοποιοί συνάμα, σε έργα που δεν θα επιλέγαμε -προγενέστερα- να δούμε ούτε εμείς οι ίδιοι.
Έχουμε πια το δικαίωμα στη βόλτα; Με την κυριολεκτική της έννοια η λέξη βόλτα, μεταφορικώς το δικαίωμα. Δηλαδή, να πάρουμε το ιδιωτικό μας όχημα ή κάποιο μέσο μαζικής μεταφοράς (το ταξί ενδείκνυται μόνο για επείγουσες και ιδιαίτερης σημασίας περιπτώσεις πια…) και να γυρίσουμε σε διάφορα γεωγραφικά σημεία του αστικού ιστού επιχειρώντας να αφουγκραστούμε τους παλμούς ατόμων και συνόλων. Αν θα μένεις κλεισμένος σε ένα χώρο, ειδικά αν αυτός είναι το σπίτι σου, περιορίζεις τον ορίζοντα (οπτικό, πολλαπλώς αισθητηριακό, αντιληπτικό, νοητικό, συνειδησιακό) σε όσο το δυνατόν λιγότερες παραστάσεις γίνεται. Αλλά, ακόμα και αν πηγαίνεις μονάχα στη δουλειά και μόνο, πάλι μπαίνεις σε μια λογική “ιδρυματισμού”. Από την οποία δεν βγαίνεις όχι γιατί δεν μπορείς, αλλά γιατί ειλικρινά δεν βρίσκεις το λόγο να το κάνεις. Και αυτό είναι το μεγάλο damage της σχετικής υπόθεσης.
Περιδιαβαίνοντας τη μητρόπολη σε διάφορα σημεία, κάνεις τον καλύτερο έλεγχο “προόδου” μιας κοινωνίας. Γιατί η εικόνα είναι πιο δυνατή όχι μόνο από 1000 λέξεις, αλλά αυτή που “καταπλακώνει” ευτυχώς κάθε διάθεση “αποπλάνησης” που επιχειρούν πολλοί νεοέλληνες με το στοματάκι τους… Στα λόγια, και Επανάσταση έχουμε κάνει και απλά μοιράζουμε μεταξύ μας τις ζώνες επιρροής, και οι πρώτοι στην Επιστήμη, στον Αθλητισμό, στις Τέχνες, σε όλα, είμαστε. Συνωμοσιολογούμε ενίοτε, για να δείξουμε πως δεν μας ξεφεύγει τίποτα “αν έχουμε τα κέφια μας”… Απλά, φταίνε οι “κομπλεξικοί” οι ξένοι που “δεν εννοούν να συμμορφωθούν” με την “πραγματικότητα”.
Και όσον αφορά στην εικόνα; Δεν βλέπεις εύκολα χαμογελαστά πρόσωπα. Ούτε καν στην Πολιτεία (του διευρυμένου Δήμου Κηφισιάς), όχι μόνο στις πιο υποβαθμισμένες περιοχές…. Μια πιεστική κανονικότητα στην οποία υπόκεινται όλοι. Κάποιοι, βέβαια, ρίχνονται με τόση θέρμη ενάντια σε κάτι που σύντομα ξεχνούν πως πρέπει να απαλλαγούν από αυτό, με αποτέλεσμα να παράγεται θόρυβος που άπτεται των προσωπικών ορέξεων και της νοημοσύνης των άλλων στο κατά πόσο θα κριθεί προωθητικός ή στάσιμος παράγοντας… Βέβαια, σε κάποια μέρη επικρατεί ησυχία γιατί το να συναντήσεις άνθρωπο είναι μια υπόθεση που δεν συγκεντρώνει και τις περισσότερες πιθανότητες, ενώ σε άλλες κοιτάς τον ουρανό “προσευχόμενος” για να αποφύγεις κάποια σωματική πρόσκρουση…
Και όταν γυρίσεις στο σπίτι και ανοίξεις την τηλεόραση, μετά τον Καλογρίτσα και τον Ιβάν Σαββίδη, η συζήτηση στη Βουλή έρχεται να σου θυμίσει πως ανεξάρτητα από τη δική σου ψυχοπνευματική κατάσταση, πως πέρα από τις προσωπικές νίκες ή ήττες στα διάφορα μέτωπα που ανοίγονται παρά τη θέληση σου, η ζωή συνεχίζεται. Δεν υπάρχει, δυστυχώς, η πολυτέλεια για άραγμα (ή για φιλοσοφίζουσα διάθεση), ακόμα και για όσους έχουν ακόμα ελεύθερο χρόνο… Και ας μοιάζει με χολυγουντιανή παραγωγή κάποιες στιγμές η καθημερινότητα.
Οι ανθρώπινες κοινωνίες συνεχίζουν να παράγουν πολυποίκιλες αντιανθρώπινες συμπεριφορές (κουτσομπολιά, ίντριγκες, ραδιουργίες, bullying, ασέλγειες, βιασμούς, παιδοκτονίες, κλοπές, εμπόριο ναρκωτικών ουσιών και ανθρώπων, βασανισμούς ζώων, εκβιασμούς, ξυλοδαρμούς, δολοφονίες εν θερμώ ή εν ψυχρώ), οι οικονομικοί δείκτες (π.χ., δείκτης Παγκόσμιας Ανταγωνιστικότητας, ή η κατάσταση των συνταξιούχων στην Ελλάδα σήμερα) επιβεβαιώνουν αυτό που όλοι πια γνωρίζουν πως τα πράγματα εξακολουθούν να μην πηγαίνουν καλά (άρα αυξάνουν οι πιθανότητες για κάθε είδους παραεργασία), σε πολλά σπίτια η ανάγκη για “σιωπή” και “κλειστά στόματα” γίνεται όρος “μη περαιτέρω όξυνσης των αντιθέσεων”, ο κάθε ένας -ως μονάδα- κουβαλάει το δικό του σταυρό έχοντας συμβιβαστεί με την απαλλαγή από το χρέος της λύτρωσης… Τελικά, για πόσους ανθρώπους το πρόσημο είναι θετικό στην Ελλάδα του σήμερα;
Σμιλευόμαστε όλοι σε δύσκολες συνθήκες και οι καιροί που έρχονται ενδέχεται να είναι διαφορετικοί από αυτό που έχουμε συνηθίσει ή αντέχουμε κιόλας… Σε καιρούς που το μέτρημα λόγων και έργων, οι καθαρές εξηγήσεις, οι διακηρυγμένοι δημόσια και με παρρησία στόχοι, η μπέσα, το φιλότιμο, η ευαισθησία για τον συνάνθρωπο, η ουσιαστική συνεργατικότητα και η βαθιά κατανόηση, μοιάζουν φτερά στον άνεμο (γιατί το “πλάγιο” και το ωμό -και καλά- φανερώνουν οξύνοια και είναι ατύπως mainstream….), δεν μπορούμε να περιμένουμε κάτι διαφορετικό από μια πρόσμειξη με αβέβαιη κατάληξη…
