Η βροχή… στη Νέα Μηχανιώνα

Αυτές τις μέρες, τις πρώτες της σχολικής χρονιάς, τα μικρά παιδιά εκφράζουν μερικές αφοπλιστικές απορίες: «Γιατί πρέπει να κάνω ό,τι μου λέει η δασκάλα ή ο δάσκαλος, αφού δεν τους ξέρω καθόλου;» «Γιατί πρέπει να καθίσω τόσες ώρες μαζί τους ακίνητος και αμίλητος;»

Τί να απαντήσεις όταν «σε κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά, όταν ξυπνούν…» 7 η ώρα; Τα παιδιά δεν τα ξέρουν όλα, καταλαβαίνουν όμως την αμηχανία σου και τότε οι ερωτήσεις γίνονται περισσότερες. Συνήθως ο διάλογος τελειώνει με ένα: « Ελα πάμε, θα αργήσουμε…».

Εμείς πάντως, παιδιά στη Νέα Μηχανιώνα εκεί γύρω στα μέσα της δεκαετίας του ’70, είχαμε άλλου είδους προβληματισμούς όταν ετοιμαζόμασταν για το σχολείο. Ενας από αυτούς ήταν πώς θα περπατήσουμε τόσο δρόμο, ένα τέταρτο γεμάτο, μέσα στη βροχή. Αυτοκίνητο διαθέσιμο στη γειτονιά δεν υπήρχε, ούτε λεωφορείο, ούτε ταξί και τα τρακτέρ ήταν για σοβαρές δουλειές.

Οι μαμάδες του χωριού ήταν πολύ εφευρετικές. Ανοράκ, γαλότσες(ποδήματα), δύο ομπρέλες(μία για την τσάντα, μία για το κεφάλι), σακούλα για να σκεπάζει «πιο καλά» την τσάντα, φτάναμε στο σχολείο σαν μικρά πλαστικά ρομποτάκια.

Το σχολείο λοιπόν ήταν άμεσα συνδεδεμένο με τον καιρό και ειδικά με τη βροχή. Παρ’ όλα αυτά όμως εμείς την αγαπούσαμε τη βροχή για δύο βασικούς λόγους: όταν έβρεχε πολύ, βρίσκαμε μπόσικες τις μαμάδες μας και μας άφηναν να μένουμε σπίτι και να κοιμηθούμε κι άλλο στα ζεστά μας κρεβατάκια (μεγάλη αδικία για τους συμμαθητές μας που έμεναν κοντά στο σχολείο).

Ομως ακόμα κι όταν πηγαίναμε, οι περισσότερες τάξεις έμπαζαν νερό και δύσκολα γινόταν μάθημα.

Ημασταν υπερήφανοι για το σχολείο μας, επειδή έμοιαζε με αυτά τα όμορφα σχολεία του αναγνωστικού της πρώτης τάξης του Δημοτικού. Δηλαδή ένα κλασικό πετρόκτιστο διώροφο κτίριο, με όμορφο κήπο, αλλά η θέρμανση και οι υποδομές ήταν άγνωστες λέξεις.

Τα δυνατά πρωτοβρόχια όμως έφερναν και απίστευτους μπελάδες στους μεγάλους. Το χωριό στηριζόταν στα χωράφια και στη θάλασσα. Βροχή λοιπόν σήμαινε καΐκια δεμένα και τρακτέρ αραγμένα. Και καφενεία γεμάτα ψαράδες και αγρότες.

Κι όταν τα καφενεία γέμιζαν εξαιτίας της αθώας βροχούλας, είχαμε ακόμα μεγαλύτερους μπελάδες. Η απραγία έφερνε γκρίνιες και καβγάδες. Γύριζαν στα σπίτια τους μουτρωμένοι. Τα πνεύματα ηρεμούσαν με την αποδεκτή σε όλους φιλοσοφία πως «με τον Θεό δεν γίνεται να τα βάλουμε» και περίμεναν να σταματήσει η βροχή.

Αυτό που έχει αποτυπωθεί έντονα στη μνήμη μου είναι η εικόνα των αντρών του κάθε σπιτιού. Πλαστικοποιημένοι κι αυτοί σαν μεγάλα ρομπότ, άλλοι πάνω στα κεραμίδια έψαχναν για ανοίγματα και άλλοι χωμένοι σε κάτι μεγάλες τρύπες στη γη καθάριζαν κλαδιά και σκουπίδια. Αυτή ήταν βασική και καθημερινή απασχόληση το φθινόπωρο.

Πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε. Σήμερα παρακολουθώ, δυστυχώς, στις ειδήσεις τον τόπο μου να βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης «λόγω βροχής». Καταστράφηκε από τη βροχή μεγάλο μέρος της παραλίας, πλημμύρισαν δρόμοι, σπίτια, μαγαζιά και χωράφια με ολόκληρες σοδειές.

Περίεργο πράγμα η μνήμη. Βλέποντας όλες αυτές τις εικόνες της βιβλικής καταστροφής, εγώ αναρωτιέμαι αν πλημμύρισε το παλιό Δημοτικό Σχολείο μου. Το σχολείο που επισκέφτηκε πριν από λίγο καιρό ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος για να παραστεί στις εκδηλώσεις για τον εορτασμό της Παναγίας Φανερωμένης.

Τώρα λέγεται Καψαλάκειος Πολιτιστική Στέγη. Ο Πρόεδρος ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης του Δήμου Θερμαϊκού και του επιδόθηκε το «Κλειδί της Πόλης».

Μια πόλη, ένας τόπος, που σήμερα χρειάζεται βοήθεια για να συνέλθει.

Οπως και άλλα μέρη, σ’ όλη την Ελλάδα, που χτυπήθηκαν από την τελευταία κακοκαιρία. Οι άνθρωποι είναι αποκαρδιωμένοι και λυπημένοι, όχι γιατί «τα βάζουν με τον Θεό», αλλά γιατί αισθάνονται αδικημένοι και ξεχασμένοι από την πολιτεία.

Η πρόληψη με την αυστηρή τήρηση των οικιστικών κανόνων και οι υποδομές θα βοηθήσουν να αποφύγουμε τα τραγικά αποτελέσματα των ακραίων φυσικών φαινομένων. Η απόδοση των ευθυνών, αργότερα.

Τα σχολεία άνοιξαν. Ας κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να είναι μια καλή και ασφαλής σχολική χρονιά. Για τα παιδιά και για όλους μας.