Με οδύνη πληροφορηθήκαμε παλιοί σύντροφοι του ΕΚΚΕ από τον καιρό του αγώνα κατά της χούντας και των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης τον ξαφνικό του θάνατο. Πολλοί από εμάς είχαμε χωρίσει τους πολιτικούς δρόμους μας εδώ και αρκετές δεκαετίες, η θύμηση όμως του Χρίστου έμεινε ως η θύμηση του ασυμβίβαστου παλιού συντρόφου, ακέραιου αγωνιστή και διανοητή της Αριστεράς.
Ο Χρίστος Μπίστης υπήρξε αδιαμφισβήτητα ο βασικός πολιτικός ηγέτης του ΕΚΚΕ. Τον γνώρισα το 1969. Το ΕΚΚΕ στο ιδρυτικό του συνέδριο το 1970 στο Δυτικό Βερολίνο εξέλεξε ένα ολιγομελές Κεντρικό Συμβούλιο και ένα τριμελές Κεντρικό Οργανο, όπου συμμετείχε ο Χρίστος, μαζί ο Πέτρος Στάγκος κι εγώ.
Ο Χρίστος είχε την κύρια ευθύνη για τη διαμόρφωση της πολιτικής γραμμής στην «Προγραμματική Διακήρυξη» και στο περιοδικό «Κομμουνιστής».
Το καλοκαίρι του 1973, παρά την εμφανή αναπηρία του εξαιτίας της πολιομυελίτιδας που τον χτύπησε στο πόδι όταν ήταν μικρό παιδί, κατέβηκε με ψεύτικο διαβατήριο στην Αθήνα λίγο πριν από το κατασκευασμένο δημοψήφισμα της χούντας, όπου και έμεινε.
Μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973 και την ενεργό συμμετοχή σε αυτήν, τον Μάρτιο του 1974 οι ηγεσίες και οι οργανώσεις του ΕΚΚΕ και της ΑΑΣΠΕ υπέστησαν μεγάλο χτύπημα από την Ασφάλεια.
Ο Χρίστος συνελήφθη και βασανίστηκε απάνθρωπα μαζί με τους άλλους συντρόφους στον Περισσό. Αποφυλακίστηκαν μόλις έπεσε η χούντα.
Σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας και μετά στη μεταπολίτευση, ο Χρίστος είχε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής γραμμής του ΕΚΚΕ. Μελετούσε και παρακολουθούσε τις διεθνείς και εσωτερικές εξελίξεις, συμμετείχε στις μαζικές κινητοποιήσεις.
Ηθελε να βλέπει με διαλεκτικό τρόπο τα γεγονότα. Ηταν κατά των συμβιβαστικών γραμμών με τις ψευτομεταρρυθμίσεις της χούντας, γιατί έβλεπε να ανοίγονται δρόμοι για το λαϊκό κίνημα καθώς ταυτοχρόνως εκτιμούσε την όξυνση των αντιθέσεων σε διεθνή και εσωτερική κλίμακα, ανάμεσα στην Ευρώπη και στις τότε δύο υπερδυνάμεις, ανάμεσα στα διαφορετικά τμήματα της ελληνικής αστικής τάξης.
Ο Χρίστος είχε πάντα αίσθημα ευθύνης και αυταπάρνησης, αλλά είχε και χιούμορ και φαντασία. Αγαπούσε το θέατρο και τη σκηνοθεσία, που είχε σπουδάσει με άριστα στη Σχολή του Κουν, και που προχώρησε στο Ανατολικό Βερολίνο όταν δούλευε στο Μπερλίνερ Ανσάμπλ με την Ελένε Βάιγκελ.
Η χούντα ανέτρεψε αυτή την πορεία. Ο Χρίστος αφιέρωσε όλη του τη ζωή στα πιστεύω του και στο ελληνικό κίνημα.
