Εκ…ρη… ξη… / Ακρωτηριασμένο χέρι παιδιού στον αέρα / Εύθραυστα πόδια ελαφίσια που σπάνε / Φτωχή πεταλούδα που σέρνεται στη σκόνη / Εκ… ρη… ξη… / Σπίτια που καταρρέουν / Σχολειά ισοπεδωμένα / Καλαμπόκι φλεγόμενο με χιλιάδες αναμμένες φωλιές. / Γέφυρες ανατιναγμένες / Πόλη κατεστραμμένη, σε ερείπια. / Εκρηξη / αγωνία / που βογκά / που θρηνεί / Εκεί κοντά το δελτίο απ’ τον ασύρματο στριγκλίζει: «Επιτυχία! / Ο εχθρικός στόχος κατόπιν της επιθέσεώς μας κατεστράφη».
Αυτό το ποίημα, του Κούρδου Μοχάμεντ Χάκι, μου έστειλε να διαβάσω ο φίλος μου Τζεμίλ Τουράν. «Είναι από το ημερολόγιο για το 2017 που ετοιμάζω, αφιερωμένο στους Κούρδους ποιητές. Ολοι ήταν πεσμεργκά. Από τη μια το όπλο και από την άλλη το μολύβι, η ποίηση».
Του ζήτησα να μου στείλει κι άλλα ποιήματα. Κι ήταν όλα γεμάτα λυρισμό, αλλά και πόνο για χαμένα χρώματα της φύσης, διαλυμένες ζωές, θυσίες αγωνιστών, ορφάνια παιδιών. Κι όλα για μια πατρίδα διαμελισμένη, κατεστραμμένη…
Κι ήρθαν οι εικόνες από τον πόλεμο που μαίνεται στο Κουρδιστάν της Συρίας, από τις επιθέσεις με εκρηκτικά στο Κουρδιστάν της Τουρκίας.
Πώς ξεχωρίζουν, και σκοτώνει ο ένας τον άλλο; ISIS, Κούρδοι, άλλοι Κούρδοι (PKK), καθεστωτικοί του Ασαντ, αντικαθεστωτικοί, σιίτες, σουνίτες, μέσα στη σκόνη, στα ερείπια από τους βομβαρδισμούς, με τις ίδιες φορεσιές, με ζωνάρια και φυσεκλίκια. Πώς αντιλαμβάνονται τον «εχθρό» και του ρίχνουν; Και οι ΠεΚαΚάδες όλον αυτόν τον οπλισμό πού τον βρίσκουν;
Πού βρίσκουν αυτοί οι Κούρδοι του βουνού τους τόνους εκρηκτικών και ανατινάζουν τους άλλους Κούρδους στην ανατολική Τουρκία; Τι είδους εμφύλιος είναι αυτός ανάμεσα σε έναν λαό που ζητάει την ελευθερία του, την ανεξαρτησία του; Και με ποιο δικαίωμα αν κάποιοι δεν συμφωνούν με την πρακτική του ανταρτοπόλεμου, με τη λογική τού όλα ή τίποτα, οι άλλοι να τους εξολοθρεύουν.
Ποιος είναι ο εχθρός του PKK; Γιατί οι στόχοι του είναι πάντα Κούρδοι; Ποια είναι η προσφορά στον πονεμένο κουρδικό λαό, που κι αν ακόμη κάνει λάθος επειδή θέλει επιτέλους να ησυχάσει, η σφαγή του είναι η καλύτερη μέθοδος για να «σωφρονιστεί»;
Διαβάζω τα ποιήματα που μου έστειλε ο φίλος μου Τζεμίλ Τουράν και δακρύζω για τη σημερινή στροφή, για την ξεστρατισμένη παλικαριά, για την ανέμπνευστη μάχη των ασύντακτων ανθρώπων, για τον ύπουλο και σκοτεινό εξοπλισμό τους, για τα στοχευμένα… τυφλά χτυπήματα.
