Σοβαρότης μηδέν

Εν μέσω τηλεοπτικής χαιρεκακίας εορτάσαμε φέτος την πρώτη επέτειο του δημοψηφίσματος του περασμένου καλοκαιριού.

Μέσα από τη σωρεία των ρεπορτάζ πάντως, ο καλοπροαίρετος τηλεθεατής μένει με κάποια βασανιστικά ερωτήματα.

Ηθελε τελικά η κυβέρνηση να μας βγάλει εκτός Ευρώπης με το δημοψήφισμα, όπως διατείνονταν οι οπαδοί του «Ναι»;

Και γιατί δεν μας έβγαλε;

Ηθελαν την επιστροφή στη δραχμή (εξ ου και υπήρχε plan B’) ή ήθελαν να συνεχίσουν τη μονόδρομη λιτότητα της προηγούμενης κυβέρνησης αλλά κάπου μπερδεύτηκαν λόγω μειωμένης αντίληψης;

Την επόμενη μέρα του δημοψηφίσματος, στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών η χώρα σώθηκε χάρη στη σοβαρότητα και το κύρος των πολιτικών αρχηγών της αντιπολίτευσης;

Το ιστορικό ανακοινωθέν το σχεδίασε στο διάλειμμα ο κ. Θεοδωράκης, την ώρα που Τσίπρας και Καμμένος έγραφαν στον μαυροπίνακα του Προεδρικού «Δεν θα ξανακάνω δημοψήφισμα χωρίς να ρωτήσω τους μεγαλύτερούς μου;»

Τι άλλη τιμωρία επεβλήθη στους δύο αυτούς ταραξίες;

Και ο λογαριασμός; Πόσος ήταν τελικά; Κάποιες δεκάδες εκατομμύρια; Κάποια δισ.; 100 δισ. όπως ελέχθη; Το ένα τρίτο σχεδόν του χρέους;

Ολοι αυτοί που ψηφίσαμε «Οχι», η συντριπτική πλειοψηφία δηλαδή του λαού, είμαστε ηλίθιοι;

Ευκολόπιστοι; Αφελείς; Ανθέλληνες; Κρυφοευρωσκεπτικιστές; Ή μήπως όλα τα παραπάνω;

Γιατί μέχρι τώρα, από την αρχή της κρίσης, ήξερα ότι για τους κυβερνώντες μας και τα τηλεπαπαγαλάκια, εμείς οι πολίτες ήμασταν απλά τεμπέληδες ως δημόσιοι υπάλληλοι, χαραμοφάηδες ως συνδικαλιστές, φακελάκηδες ως γιατροί, κλέφτες ως ελεύθεροι επαγγελματίες, ακαμάτες ως άνεργοι, μπαρόβιοι ως αγρότες, κακομαθημένοι ως ψηφοφόροι, πελάτες των υγιών κομμάτων, επικίνδυνα γραφικοί ως αριστεροί, χωριάτες ως Ευρωπαίοι πολίτες.

Αν κάτι έσωζε αυτή τη μίζερη χώρα ήταν οι πεφωτισμένες ηγεσίες που κατά έναν δυσερμήνευτο τρόπο ψηφίζαμε επί σειρά ετών.

Γι’ αυτό και η ρήση «μαζί τα φάγαμε» απέκτησε μια θρησκευτική σχεδόν αίγλη που, ενώ αποκαθαίρει ως παραδοχή τις κυβερνήσεις και τη διαπλοκή, μένει ως άγος στις πλάτες όλων εμάς που καταλήγουμε να πληρώνουμε σαν ηλίθιοι, που λέγαμε και παραπάνω.

Η αντιπαράθεση, βέβαια, κυβέρνησης – αντιπολίτευσης είναι κανόνας της υγιούς δημοκρατίας. (Η περίπτωση της αντιπαράθεσης των ΜΜΕ με την κυβέρνηση με τον τρόπο που γίνεται είναι απόδειξη δυσλειτουργίας της δικής μας δημοκρατίας.) Θα έπρεπε, πάντως, τα κόμματα της αντιπολίτευσης να φροντίσουν ώστε η αντιπαράθεση με την κυβέρνηση να κινείται τουλάχιστον στα όρια της κοινής λογικής.

Να έχει αρχές, θέσεις και ήθος.

Αν λείψουν, που λείπουν αυτά, τότε ο πολιτικός λόγος καταντά δημαγωγία.

Ασε, τέλος, που μ’ αυτά και μ’ αυτά βγαίνει και συμπαθής η κυβέρνηση και περνάνε ασχολίαστα τα δικά της ολισθήματα.

*Η επιστολή του αναγνώστη μας από τα Χανιά δημοσιεύτηκε στη στήλη Ελεύθερη Εκφραση στο σημερινό φύλλο της ΕΦ.ΣΥΝ.