Η συγκέντρωση σήμερα (15 Ιουνίου 2016) θέτει μια σειρά από ερωτήματα που αναφέρονται στη συγκρότηση της κοινωνίας μας ως πολιτικής κοινωνίας τόσο στο επίπεδο της κοινοβουλευτικής διαδικασίας όσο και στο επίπεδο της πολιτικής επιχειρηματολογίας.
Δεν θα μιλήσουμε για το αυτονόητο, δηλαδή για το γεγονός ότι όσοι είχαν την ακτιβιστική πρωτοβουλία να αναλάβουν τη διοργάνωση της εκδήλωσης και της συγκέντρωσης της 15ης Ιουνίου δεν γνωρίζουν τι θα πει «κοινωνικό κίνημα» ούτε τι σημαίνει «κίνημα διαμαρτυρίας». Οι περιώνυμοι διοργανωτές βρέθηκαν μπροστά σ’ ένα πολιτικό κενό και πολύ περισσότερο μπροστά σ’ ένα πράγμα το οποίο δεν μπορούν να αντιληφθούν ούτε στο επίπεδο του πολιτικού φρονήματός τους ούτε στην κλίμακα της συνείδησής τους.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Το έτος 2015 συνιστά για την ελληνική πολιτική κοινωνία έτος-τομή. Και αυτό όχι επειδή την κυβερνητική άσκηση της εξουσίας αναλαμβάνει ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα της Αριστεράς για «πρώτη φορά», αλλά επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κληρονόμος μιας ολόκληρης πολιτικής παράδοσης της ελληνικής κοινωνίας, μετασχηματίζει δομές σε όλα τα επίπεδα και του κράτους και της κοινωνίας.
Οι επιθέσεις που δέχεται ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση προέρχονται από τη λεγόμενη ευρωπαϊκή αντιπολίτευση του παλαιού καθεστώτος (δηλαδή των κομμάτων Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ) και από το ΚΚΕ. Η πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία του ΣΥΡΙΖΑ, όπως προκύπτει από την αντικειμενική ιστορική πορεία του πνεύματος (κατά τον Χέγκελ), είναι δεδομένη και αδιαμφισβήτητη.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σημειωθούν τα εξής: πρώτον, ότι οι εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 διεξήχθησαν με όρους επιχειρηματολογίας που έθετε το κομματικό σύστημα της τότε συγκυρίας: η κομματική συνεργασία της Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ επιχειρηματολογούσε υπέρ «μνημονιακών» όρων και μεθόδων επίλυσης του «ελληνικού ζητήματος» και ο ΣΥΡΙΖΑ έθεσε στον ελληνικό λαό μία άλλη μέθοδο επίλυσής του.
Το επίδικο τότε ζήτημα κρίθηκε και επιτέλους έκλεισε διά παντός το θέμα του πολιτικού ψεύδους, της αναξιοπιστίας και των παλινωδιών.
Δεύτερον, στις εκλογές του Σεπτεμβρίου ο ελληνικός λαός, το εκλεκτορικό σώμα στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, αποφάνθηκε: κυβέρνηση θα είναι μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2019 ο ΣΥΡΙΖΑ με τη συνεργατική κομματική συλλογικότητα των ΑΝ.ΕΛΛ. Οποιαδήποτε πρωτοβουλία που αγγίζει τα όρια του πεζοδρομίου και δεν έχει σχέση με τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες καταδικάζεται. Ας σημειωθεί ότι η αξιωματική αντιπολίτευση δεν έχει πολιτικές σχέσεις με την «κοινωνία των πολιτών».
Εάν θέλει να συγκεντρώσει τον όχλο, τη μάζα, με το σύνθημα «παραιτηθείτε», για να δικαιωθεί η ίδια ως παράταξη έχει όλα τα ιδεολογικά δικαιώματα, αλλά δεν μπορεί μετά να απαιτεί από τους πολίτες της ελληνικής πολιτικής κοινωνίας, οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται ως άτομα που προέρχονται και κατάγονται από τον πολιτικό Διαφωτισμό, να την ψηφίσουν.
Τα χρόνια του διχασμού και της διαίρεσης έχουν εκλείψει ανεπιστρεπτί. Η ελληνική πολιτική κοινωνία οργανώνεται στο επίπεδο της πολιτικής επιχειρηματολογίας ως κοινοβουλευτική δημοκρατία. Διαβουλεύσεις, αποφάσεις και πράξεις, όλα διεκπεραιώνονται εντός των συνταγματικών διαδικασιών της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
*καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
