Στο κυνήγι της Ρεάλ, πια…

«Θα πείσθηκες από την πείρα της ζωής σου ότι πολύ λίγα πράγματα πετυχαίνουν με την παράφορη επιθυμία, ενώ τα περισσότερα κατορθώνονται με τη συνετή και ήρεμη πρόνοια» Θουκυδίδης

Στο Βερολίνο, λοιπόν, την πόλη που σύμφωνα με τους περισσότερους σχετικούς μελετητές εδράζεται η σύγχρονη πολιτική ηγεσία της (γερμανόστροφης προς το παρόν…) Ευρωπαϊκής Ένωσης, κρίθηκε ο τίτλος της Πρωταθλήτριας ομάδας στον ευρωπαϊκό διασυλλογικό μπασκετικό ανταγωνισμό. Και η νικήτρια; Η ΤΣΣΚΑ Μόσχας, μετά από έναν αγώνα που θα μείνει για τα καλά στις μνήμες. Μια άτυπη και άμεση ρωσική “εκδίκηση” για την ήττα στη Eurovision, θα μπορούσε να πει κάποιος με έντονη περιπαικτική διάθεση… Η Lady Hope γνωρίζει πολύ καλά πως αγώνες στους οποίους κρίνονται τίτλοι και έχουν ανατροπές διαφορών των 20 (και βάλε…) πόντων, που κρίνονται στην τελευταία φάση, που πάνε σε παράταση, που παίζεται πέραν του δέοντος ικανοποιητικό μπάσκετ, “λαξεύουν” κάτι το δυνατό στα μπασκετόφιλα μυαλά. Δικαίως…

[… Και στον τελικό βρέθηκαν δύο ομάδες που το χρήμα αποτελεί το “σήμα κατατεθέν” τους.  Έχοντας στο νου τους τις αποτυχίες της προηγούμενης αγωνιστικής περιόδου είχαν τη δυνατότητα να καταρτίσουν συγκεκριμένα πλάνα και να στελεχώσουν το έμψυχο δυναμικό τους με τέτοιο τρόπο που να τις έφερνε εξαρχής στα φαβορί. Με τεχνική καθοδήγηση το “διασπασμένο” σούπερ δίδυμο των σπουδαίων και συνεχόμενων “πράσινων” διακρίσεων του πρόσφατου παρελθόντος…

Κατά τη διάρκεια όλων των υποχρεώσεων τους στη φετινή Ευρωλίγκα επιβεβαίωσαν τα “καλά λόγια”. Στους δε ημιτελικούς, είτε με σχετική ευκολία (η ΤΣΣΚΑ απέναντι στη Λοκομοτίβ), είτε με μεγάλη δυσκολία (η Φενέρ απέναντι στη Λαμποράλ), επικράτησαν και έφτασαν στο τέλος του δρόμου… Εκεί, να μας επιτραπεί να το πούμε, δεν “μίλησαν” ούτε ο Ιτούδης, ούτε ο Ομπράντοβιτς. Περισσότερο, ακόμα και από τους παίκτες, “μίλησε” το ίδιο το μπάσκετ. Για την κατηφόρα που δημιούργησε -στην επιρρεπή κατά συρροή σε τέτοιες οπισθοδρομήσεις ΤΣΣΚΑ- η πίεση της Φενέρ στο τελευταίο δεκάλεπτο. Για τις πετυχημένες ατομικές ενέργειες των Τούρκων που ώρες-ώρες ήταν “τραβηγμένες από τα μαλλιά”, για τα “μπουφίσια” λάθη των τρεμάμενων ρωσικών χεριών. Για τη λυτρωτική ισοφάριση του Κριάπα. Για το γεγονός πως μπόρεσε στην παράταση να παίξει το δικό της μπάσκετ -κατά αναλογίες- η ρωσική ομάδα. Για τις διαιτητικές αβλεψίες που στράφηκαν συνολικά και κατά των δύο ομάδων…]

Κάθε ομάδα που φτάνει στην κορυφή πρέπει, μόλις βαρεθεί να πανηγυρίζει (γιατί, αργά ή γρήγορα, αυτό συμβαίνει), να κοιτάει το μέλλον. Ανάλογα και με τα κυβικά του ο καθένας, βεβαίως-βεβαίως… Η ΤΣΣΚΑ, με 7 τρόπαια, οφείλει να κοιτάει πια τη Ρεάλ των 9.  Γιατί, αν δεν είχε στο παρελθόν επιδείξει “αυτοκτονικές” τάσεις σε διάφορα Final 4, θα μπορούσε να ήταν σήμερα η μεγαλύτερη -κατά τεκμήριο- ομάδα όλων των εποχών στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Και η Φενέρ, από την πλευρά της, να φτάσει στην κορυφή που τελικά έχασε στις λεπτομέρειες στην πρώτη σημαντική της απόπειρα. Γιατί, όπως σκωπτικά σκέφτηκε η Lady Hope, όταν αναμετριώνται μια ομάδα που “ξέρει” να αυτοκτονεί στα κρίσιμα με μια από μια χώρα που -παρά το άφθονο χρήμα- παριστάνει την “τυφλόμυγα” στο κυνήγι του τίτλου, ένα πράγμα μπορεί να προκύψει: ανατροπή διαφοράς, παράταση, και νίκη εκείνου που τον βοηθάει η στατιστική να σπάσει την “γκίνια”… Παρόλα αυτά, η ΤΣΣΚΑ μπορεί (και πρέπει) πλέον να κοιτάει προς τα πάνω, αφού από το βράδυ της Κυριακής άφησε πίσω Παναθηναϊκό και Μακάμπι Τελ Αβίβ… Ματαιοδοξία; Μα, κάπως έτσι στήνονται οι μεγάλοι μύθοι του αθλητισμού…