Mε τον εαυτό μας δεν μπορούμε να τα βάλουμε εύκολα…

Ο άνθρωπος απογοητεύεται απ’ τα μικροπράγματα, προτού μπορέσει ν’ αντιληφθεί ολόκληρη την αξία των μεγαλύτερων 

Έντουαρντ Μπάλγουερ Λίτον.

Όπως συμβαίνει στο ποδόσφαιρο, έτσι και στο μπάσκετ υπάρχει η χρονική περίοδος της κορύφωσης του ανταγωνισμού, εκείνη δηλαδή στην οποία κρίνονται οι τίτλοι και οι τελικές κατατάξεις, τόσο σε εθνικό, όσο και σε διεθνές επίπεδο.

Tην εβδομάδα αυτή -φερειπείν- κρίνεται ο τίτλος της καλύτερης -κατά τεκμήριο- ομάδας του ευρωπαϊκού διασυλλογικού ανταγωνισμού, καθώς πραγματοποιείται στο Βερολίνο το Final 4 της Τurkish Airlines Euroleague.

Το μπάσκετ της Γηραιάς Ηπείρου “φοράει τα καλά του” και “γιορτάζει” όσο μπορεί, έχοντας ως φόντο την επερχόμενη αγωνιστική περίοδο και την κόντρα της FIBA με την Eυρωλίγκα…

Η Lady Hope συντονίζεται και αυτή σε ρυθμούς Βερολίνου, αλλά έχει και το νου της στα εγχώρια δρώμενα…

[… Και αν το ελληνικό μπάσκετ δίνει το “παρών” του και στο φετινό Final 4 με τη συμμετοχή προπονητών και παικτών που το εκπροσωπούν, η απουσία ελληνικής ομάδας -μετά τον αποκλεισμό του Παναθηναϊκού στη φάση των 8, και του Ολυμπιακού στο Τop 16- δεν είναι κάτι το αμελητέο. Είναι σημάδι οπισθοχώρησης ή συγκυριακό φαινόμενο; Αυτό θα αποδειχτεί σε ένα χρόνο από τώρα. Γιατί, αν για δεύτερο συνεχόμενο Final 4 απουσιάζει ελληνική ομάδα, τότε αυτό θα σηματοδοτεί “δεδομένο” που θα υποχρεώνει τις κορυφαίες ελληνικές ομάδες να “το πάρουν αλλιώς”… Έχει ξαναγίνει κάτι τέτοιο παλιότερα, αλλά η επιστροφή ήταν άμεση και θορυβώδης!

Το know how σχετικών come back είναι κάτι που μέχρι τώρα βρίσκεται για τα καλά στο ελληνικό ρεπερτόριο… Μόνο η Εθνική -παρότι δεν υστερεί σε ρόστερ- απουσιάζει από τις υψηλές πτήσεις, συμπτωματικά, από τότε που η Ελλάδα μπήκε στη μνημονιακή μέγγενη…

Παρόλα αυτά, στο εγχώριο πεδίο -για πρώτη φορά μετά από χρόνια- η ημιτελική φάση της Basket League είχε εκ προοιμίου το μεγαλύτερο ενδιαφέρον των τελευταίων χρόνων.

Και αν στο ζευγάρι Ολυμπιακός-ΑΕΚ η “κόκκινη σκούπα” ήρθε ευκολότερα από ότι θα περίμεναν και οι Ενωσίτες και αρκετοί ουδέτεροι, ο Άρης πήγε τη σειρά στον πέμπτο αγώνα. Είχαμε ξεχάσει πως είναι να γίνεται πέμπτος αγώνας ημιτελικής φάσης…

Γίνονται, λοιπόν, κάποια βήματα μπροστά στον ανταγωνισμό, αλλά για να χαρακτηριστεί μεταβατική αυτή η περίοδος -κι όχι “εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα”- θα πρέπει του χρόνου ο Άρης να παραμείνει στα ίδια επίπεδα (πιο δύσκολο από το να φτάσει εδώ που είναι…), η ΑΕΚ να σοβαρευτεί (πριν γίνει ο Μάκης Αγγελόπουλος ο Ιβάν Σαββίδης του μπάσκετ), και ο ΠΑΟΚ να αποκτήσει ξανά φιλοδοξίες (πριν συμβιβαστεί με το “απλά να τα φέρνει βόλτα”)…]

Και όμως, ενώ το αγωνιστικό κομμάτι επανέφερε το ενδιαφέρον σε ικανοποιητικά επίπεδα, ήρθαν αυτήν την εβδομάδα διάφορα περιστατικά να αποδείξουν για πολλοστή φορά κάτι που γνωρίζουμε όλοι: πως θέλουμε να τα φέρνουμε όλα στα μέτρα μας, να είμαστε εμείς το επίκεντρο στις παραστάσεις των άλλων, να χρησιμοποιούμε ότι έχουμε πιο εύκολο και διαθέσιμο για να στραφούμε ενάντια στον “εχθρό”. 

Χυδαιότητες εναντίον της μητέρας του Διαμαντίδη και του Φώτση, αλλά και της συζύγου του Σπανούλη, ύβρεις στη συνέντευξη τύπου κατά του αντίπαλου προπονητή (Πεδουλάκης), “κιτρινόμαυρος” εμφύλιος με αφορμή -κατά τις μαρτυρίες- τον… Ντέμη…, και επίθεση εναντίον της κόρης του μεγάλου “Παγκόσμιου”-εμβληματικής φυσιογνωμίας της ΑΕΚ και του ελληνικού μπάσκετ Γιώργου Αμερικάνου, Χριστίνας.

Η Lady Hope δεν εκπλήσσεται. Ούτε επηρεάζεται από τις νουθεσίες των διοικήσεων, αλλά και τις ειλικρινείς συγγνώμες ατόμων. Oύτε μπαίνει στα αίτια (ή μη) της κάθε ξεχωριστής περίπτωσης…

Γιατί γνωρίζει πως λειτουργούμε εδώ στην Ελλάδα και στοιχηματίζει πως αυτά θα επαναληφθούν. Αργά ή γρήγορα.

Ο αθλητικός πολιτισμός δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά άλλοθι πρόσκαιρης δικαιολόγησης, σε μια κοινωνία που τα ορμέφυτα ξεχειλίζουν και τα γήπεδα αποτελούν πεδίο εκτόνωσης διαταξικής “κηδεμονίας”… Γιατί, ο κάθε ένας φιλοδοξεί να έχει “πρωταγωνιστικό” ρόλο, με καβάντζες κάθε είδους και ακολουθώντας τον πιο αβασάνιστο δρόμο… Με τον εαυτό μας δεν μπορούμε να τα βάλουμε εύκολα…