Tελική ευθεία πια, τις επόμενες εβδομάδες, για τις δύο διασυλλογικές διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ. Εκεί που σπανίως γίνονται αγώνες κεκλεισμένων των θυρών και σχεδόν ποτέ δεν χρειάζεται η διαμεσολάβηση ενός “ποδοσφαιρικού ΟΗΕ” για τη διευθέτηση αρνητικών καταστάσεων που “παραλύουν” -έστω και πρόσκαιρα…- τη διεξαγωγή ολόκληρων διοργανώσεων.
Η Lady Hope γνωρίζει πως αυτοί οι αγώνες, από την προημιτελική φάση και ύστερα, είναι οι σημαντικότεροι οτιδήποτε και αν έχει συμβεί τους προηγούμενους μήνες… Γιατί εκεί κρίνονται οι τίτλοι και μοιράζονται τα εύσημα ή προκύπτουν οι “λυπητερές” -για εκείνους που έφτασαν στη βρύση χωρίς να ξεδιψάσουν…
[… “Μακάριοι οι αγώνες” που χαρίζουν απλόχερα στο πλειοψηφικό υποσυνείδητο μνήμες που δεν αλλοιώνονται μέσα στο χρόνο τόσο ώστε να σβήσουν εντελώς και να έρχονται μονάχα κατά τύχη στο προσκήνιο της σκέψης. Σε εποχές που είναι δύσκολο να παραμείνει κάτι για πολύ καιρό στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Και ας υπάρχουν συγκυρίες που καταφέρνουν να νικήσουν αυτόν τον κανόνα, όπως η ανατροπή της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ επί της Μπάγερν Μονάχου στον τελικό του 1999, ή η ανατροπή της Λίβερπουλ επί της Μίλαν το 2005. Αυτά έμειναν γιατί “δεν γίνονται κάθε μέρα”, και δεν θα ξεχαστούν. Λίβερπουλ είπαμε; Μπορεί το νέο κατόρθωμα της επί της Ντόρτμουντ την Πέμπτη το βράδυ να κάνει τη δική του διαχρονική “κατάληψη” στα υψηλότερα πατώματα των παρεμφερών αναμνήσεων; Δεν ήταν τελικός, δεν ήταν καν Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά μπορούμε να ελπίζουμε πως κάτι ενδέχεται να γίνει στο μέλλον…
Bέβαια, σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να βοηθούν και οι ίδιες οι ομάδες. Αν -για παράδειγμα- η Λίβερπουλ αποκλειστεί στους ημιτελικούς ή χάσει στον τελικό, δύσκολα να μπορεί τους επόμενους μήνες να αναφέρει κάποιος το επικό 4-3 του Άνφιλντ χωρίς να υπάρχει μια πικρή γεύση στο στόμα του -αν είναι φίλα προσκείμενος στους “κόκκινους”. Ή δίχως ένα απροσδιόριστο ύφος νοσταλγικής παγωμάρας -αν είναι απλά ουδέτερος παρατηρητής και ευλόγως εκστασιασμένος στο σήμερα από το κατόρθωμα των ποδοσφαιριστών του Γιούργκεν Κλοπ. Μόνο οι φίλοι της Ντόρτμουντ -μόλις περάσει το απαραίτητο χρονικό διάστημα- απλά θα μπορούν να το αναλογίζονται λέγοντας πως μπορεί εκεί να χάθηκε ένα τρόπαιο, αλλά κάθε φορά που θα μνημονεύεται η μετατροπή του 1-3 σε 4-3 θα μπαίνει δίπλα και το όνομα της ομάδας τους… Ένα πλάγιο είδος υστεροφημίας, θα μπορούσαμε να πούμε αρκετά σκωπτικά… Όχι από τα πιο επιθυμητά βέβαια, αλλά έτσι είναι η ζωή… Αν πάρει, δε, την “κούπα” η αγγλική ομάδα πιθανόν πολλοί να μιλάνε περισσότερο για τη ρεβάνς με τους Γερμανούς…]
Αλήθεια, θυμάται κανένας τόσο πολύ όσο αρμόζει στην περίσταση το πώς η Μπάγερν Μονάχου άφησε έξω στη φάση των 16 του φετινού Τσάμπιονς Λιγκ τη Γιουβέντους; Λίγο ήταν αυτό που πέτυχαν οι Βαυαροί; Αλλά, πια, silence… H Lady Hope ξέρει πολύ καλά πως από εδώ και πέρα αναμειγνύονται πολλά… Το φορμάρισμα των ομάδων ή μη, η Θεά Τύχη, το πόσο ταιριάζει το αγωνιστικό στυλ του ενός αντιπάλου στον άλλον, κάποιοι αστάθμητοι παράγοντες όπως ένα διαιτητικό λάθος, η πίστη και η ψυχή, κάποιες ατομικές υπερβάσεις, οι φυσικές δυνάμεις, η ίδια η κλήρωση. Απέμειναν, και στο Τσάμπιονς Λιγκ, και στο Γιουρόπα Λιγκ, οι δύο αναμετρήσεις των ημιτελικών και οι μεγάλοι τελικοί. Άλλη μια σελίδα στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου κάνει πρόβες. Το τι χρώμα “νικητή” θα έχει δεν έχει τόση σημασία, παρά μονάχα για τους οπαδούς των ομάδων που συνεχίζουν. Μακάρι, όμως, να ξανασυμβεί κάτι σαν αυτό που έγινε την Πέμπτη στο Λίβερπουλ, υπό την έννοια της άγριας ομορφιάς και του συγκλονιστικού του πράγματος…. Για να κερδίσει νέους θαυμαστές το άθλημα και να ανανεώσουν τη λατρεία τους οι “παραδοσιακοί” πιστοί… Αυτά τα ματς είναι σφραγίδες του ποδοσφαιρικού μεγαλείου, δίχως καμία αμφιβολία…
