Μετά το πρόσφατο τρομοκρατικό χτύπημα στις Βρυξέλλες δόθηκε δημοσιότητα στο ενδεχόμενο να χτυπηθούν και πυρηνικά εργοστάσια από το λεγόμενο «Ισλαμικό κράτος». Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, οι συνέπειες για τις ζωές και την υγεία όχι μόνο των πολιτών του Βελγίου, αλλά όλης της Ευρώπης, θα ήταν φοβερές, θα έλεγα και ανεπανόρθωτες.
Αρα, όποιες πιθανότητες –έστω μηδαμινές– και αν υπάρχουν για τρομοκρατικό χτύπημα σε πυρηνικές εγκαταστάσεις, δεν πρέπει να υποτιμηθούν από τις κυβερνήσεις. Αλλωστε ο κίνδυνος να πέσουν στα χέρια τρομοκρατών πυρηνικά όπλα έχει επισημανθεί εδώ και δεκαετίες. Πολύ πιο εύκολο είναι το ενδεχόμενο τρομοκρατικές οργανώσεις να αποκτήσουν χημικά και βιολογικά όπλα.
Η αντιμετώπιση του κινδύνου αυτού δεν επιδέχεται μεσοβέζικες λύσεις. Καλούμαστε ως αντιπυρηνικά κινήματα, καθώς και ως σύγχρονη Αριστερά, να υπενθυμίζουμε σε κυβερνήσεις και λαούς ότι «η μόνη ασφάλεια από τα πυρηνικά όπλα και εργοστάσια είναι η πλήρης κατάργησή τους».
Tον Μάιο του 2011, μετά το πυρηνικό ατύχημα στη Φουκουσίμα, η κυβέρνηση Μέρκελ αποφάσισε τη σταδιακή κατάργηση 17 πυρηνικών εργοστασίων της Γερμανίας, κάτω από την πίεση και του ισχυρότατου αντιπυρηνικού και πράσινου κινήματος στη μεγάλη αυτή χώρα της Ευρώπης.
Αντίστοιχο αντίκτυπο δεν είχε η καταστροφή της Φουκουσίμα στη Γαλλία, της οποίας περίπου το 70% της ηλεκτρικής ενέργειας παράγεται από πυρηνικά εργοστάσια, ενώ νέα μεγάλα πυρηνικά εργοστάσια χτίζονται στη Φινλανδία, καθώς και στη γειτονική μας Τουρκία, στην υψηλής σεισμικότητας περιοχή των Αδάνων, μέσω διακρατικής συμφωνίας της Τουρκίας με τη Ρωσία.
Ευτυχώς στην Ελλάδα δεν έχουμε πυρηνικά εργοστάσια, αν και υπήρχε σχέδιο για κατασκευή ενός στην Κάρυστο κατά τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, ενώ η κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου στην Τουρκία είχε γεννήσει την ιδέα σε δεξιές πολιτικές δυνάμεις να το επαναπροτείνουν, με το αιτιολογικό ότι η χώρα μας δεν θα έπρεπε να υστερήσει έναντι της γείτονος. Καμία ελληνική κυβέρνηση, όμως, δεν υιοθέτησε τέτοιες προτάσεις, ούτε η σημερινή υπάρχει περίπτωση να τις υιοθετήσει.
Μιλώντας για τον κίνδυνο τρομοκρατικού χτυπήματος σε πυρηνικά εργοστάσια, οφείλουμε να μην υπερβάλλουμε, όπως κάνουν λαϊκίστικα έντυπα που εμπορεύονται τον φόβο, ώστε να μη «ρίχνουμε λάδι» στη φοβολογία, η οποία καλλιεργείται συστηματικά από την Ακροδεξιά στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και της οποίας άκρως επικίνδυνη έκφραση αποτελεί η ισλαμοφοβία.
Με άλλα λόγια, και σ’ αυτήν την περίπτωση υπάρχει κίνδυνος κάθε μουσουλμάνος, που μπορεί να εργάζεται σε πυρηνικές εγκαταστάσεις, να θεωρηθεί ύποπτος τρομοκρατίας, να τεθεί υπό παρακολούθηση, ακόμα και να χάσει τη δουλειά του.
Συνεπώς απαιτείται μεγάλη προσοχή και δεν είναι ιδιαίτερα υπεύθυνο να εκφέρεται από επιστημονικά χείλη ότι «το ΙSIS έχει την επιχειρησιακή ικανότητα να πλήξει πυρηνικές εγκαταστάσεις στην Ευρώπη». Τέτοια ικανότητα είναι αμφισβητούμενη από έγκυρους διεθνείς στρατιωτικούς αναλυτές.
Στο μεταξύ, οι επιχειρησιακές ικανότητες του ΙSIS μειώνονται στη Μ. Ανατολή, καθώς το πολιτικο-στρατιωτικό αυτό μόρφωμα ηττάται στρατιωτικά και στη Συρία και στο Ιράκ. Νωρίτερα, είχε αποτύχει να καταλάβει και το ηρωικό Κομπάνι στη Συρία, το οποίο υπερασπίστηκαν αποτελεσματικά οι Κούρδοι της περιοχής μαζί με άλλους αγωνιστές της ελευθερίας.
Προσοχή, λοιπόν, μην καλλιεργείται η εντύπωση στις κοινωνίες ότι η τζιχαντιστική τρομοκρατία (δεν την αποκαλώ ισλαμική, για ευνόητους λόγους) είναι ανίκητη. Είμαι βέβαιος ότι θα ηττηθεί, πολύ περισσότερο αν στη Μ. Ανατολή προωθηθούν διαδικασίες δίκαιης ειρήνης με εκδημοκρατισμό των χωρών.
Ο ΣΥΡΙΖΑ με απόφαση της Κ.Ε. στις 6 Μαρτίου 2016 έχει προτείνει ένα πρόγραμμα ειρήνης για τη Μ. Ανατολή και τη Μεσόγειο, με προτεραιότητα τον τερματισμό του πολέμου στη Συρία.
Ενα τέτοιο πρόγραμμα καλούμαστε να προτείνουμε και στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ), ενώ η κυβέρνηση οφείλει να το διεκδικήσει στο επίπεδο της Ε.Ε., καθώς και μέσω των διμερών σχέσεων που αναπτύσσει με χώρες της περιοχής. Αυτή είναι η καλύτερη απάντηση για την αντιμετώπιση του προσφυγικού-μεταναστευτικού.
*Μέλος της Κεντρικής.Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ
