Oι τίτλοι και οι άνθρωποι

Σε κάθε περίπτωση και πόσο μάλλον όταν μιλάμε για πολιτική, θα είναι καλύτερα αν κάποτε κατανοήσουμε πως δεν είναι ο τίτλος που τιμάει τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος που τιμάει τον τίτλο.

Ενα φαινόμενο που σήμερα όσο ποτέ λειτουργεί σαν να το γνωρίζουμε όλοι, αλλά να το παραδεχόμαστε κατά περίπτωση. Θα πει κάποιος, δεν λειτουργούσε πάντα έτσι; Αναμφίβολα. Αλλά σήμερα θα λέγαμε πως «σπάει κόκαλα», επιβεβαιώνοντας την πιθανότητα να βιώνουμε στο συγκεκριμένο ζήτημα την αμφισημία μιας άλλης πραγματικότητας.

Εχουμε λοιπόν: Aυτούς που σαν τα κοκόρια, φουσκωμένοι από τον κάθε λογής τίτλο, εκμηδενίζουν τους υπόλοιπους χωρίς κανένα αίσθημα ντροπής. Ευτελίζοντας και εξευτελίζοντας σε πολλές περιπτώσεις τον φερόμενο τίτλο.

Αυτούς που ο τίτλος τους σε καμία περίπτωση δεν συνάδει και δεν αντικατοπτρίζει την αξία του κατόχου του, που και σε αυτή την περίπτωση ως σύνηθες φαινόμενο λίγο πρέπει να μας απασχολεί.

Για την πρώτη περίπτωση ας θυμηθούμε τη μυθολογία και την Κίρκη. Οποιος υποκύψει γίνεται κωμικός στην τραγικότητά του, συνεπώς: αγνώριστος. Για τη δεύτερη περίπτωση δεν έχουμε παρά να αφήσουμε τη φύση να κάνει τη δουλειά της.

Λειτουργεί η ισορροπία της φύσης, που εκμεταλλευόμενη τον νόμο της άνωσης θα αφήσει ελεύθερους να δράσουν τους οργανισμούς που θα βρεθούν ελαφρύτεροι.

Η βοήθεια της εξελικτικής ψυχολογίας, σημαντική. Εχει αποφανθεί για την ανθρώπινη φύση και για όσους επαίρονται από την κατοχή ενός τίτλου.

Υπάρχει όμως και η τρίτη κατηγορία, η καλύτερη απ’ όλες ή μάλλον, θα λέγαμε καλύτερα, η εξαίρεση. Οι ικανοί σε όλο τους το μεγαλείο άνθρωποι που κατανοούν τη σημασία και την αξία της αποστολής τους. Με ευπρέπεια και υψηλό συναίσθημα ευθύνης.

Οσο για τους υπόλοιπους που προαναφέραμε μοιάζουν κατά την περίσταση με τις αράχνες που κανιβαλίζουν μια διπλανή της ίδιας συνομοταξίας νομίζοντας πως έχει μπει στα δικά τους χωράφια ή με τους μπαμπουίνους που πηδάνε από δέντρο σε δέντρο.

Μην ξεχνάμε άλλωστε πως η φύση του ανθρώπου είναι σύμφυτη με την ανάγκη κατακρεούργησης του συνανθρώπου του. Ο άνθρωπος για τον συνάνθρωπο σε πολλές περιπτώσεις θυμίζει τον λύκο.

Μια τραγική πραγματικότητα που στην πολιτική και σχετικά με τους τίτλους έχει πολλές αναφορές.

Ας υποθέσουμε πως είμαστε σε μια αγέλη και ένα μέλος της υποπίπτει ασυνείδητα σε ένα λάθος. Αυτό αυτόματα το κάνει να βγει εκτός συνόλου. Θα υποστεί ψυχικό, σωματικό, ακόμη και «πολιτικό» εξευτελισμό, άσε που αν οι της αγέλης ήθελαν να το σκοτώσουν θα το έκαναν ευχάριστα.

Τι μας θυμίζει αυτό: Την ιστορία με την ομάδα χιμπατζήδων η οποία συναντά μια χιμπατζίνα με το μικρό στην αγκαλιά της, η οποία είχε φύγει πριν από λίγο από το κοπάδι.

Ο αρχηγός της αγέλης καταλαβαίνοντας την υπεροχή του για να την ταπεινώσει περισσότερο την υποβάλλει σε μαρτύρια μέχρι εξευτελισμού και θανάτου.

Δεν είναι λοιπόν οι τίτλοι που κάνουν τους ανθρώπους, αλλά οι άνθρωποι που τιμούν τους τίτλους!

Μια διαχρονική αξία ιδιαίτερα σήμερα που σε πολλούς χρειάζεται να εξηγηθούν ακόμη και τα αυτονόητα. Για πολλούς και δυστυχώς διαφορετικούς λόγους…