«Έφτασε ο κόμπος στο χτένι» Ελληνική παροιμία

H Lady Hope ανέβασε λίγο (χαμηλό…) πυρετό αυτήν την εβδομάδα, αλλά αυτό δεν την απέτρεψε από το να παρακολουθήσει τη “σύνοδο” των Σουπερλιγκάτων κονκλαβίων. Δεν μετάνιωσε, ούτε ανέβηκε παραπάνω ο πυρετός. Το “μενού” ήταν πλουσιότατο… Σαν εστιατόριο που έχει προοπτικές να καταγραφεί στα καλοδιατηρημένα, εν καιρώ κρίσης, αλλά αφήνει το χρόνο να το φθείρει… Παρελθοντολαγνεία, διαξιφισμοί, μπηχτές, μέχρι και αναγγελίες απολύσεων σε ανταγωνιστικά σωματεία, αυτονόητες παραδοχές ως άλλοθι ενοχικότητας και αδυναμίας, προτάσεις-δελεαστικές “παροχές”, ηγετικές εμφανίσεις, ύβρεις, και διάφορα άλλα… “Αχ Ελλάδα, σε αγαπώ”, γιατί δεν με αφήνεις ποτέ να πλήττω, ένα πράγμα… Οι πολιτικοί αρχηγοί της χώρας συναντιούνται πιο συχνά αναμεταξύ τους (πάλι καλά…), αλλά δεν μας προσφέρουν δα και τόσες πολλές παραστάσεις…

[… Τελικά είμαστε και εμείς υπεύθυνοι, όχι μόνο για όσα αφήνουμε να γίνονται, αλλά και για το πώς εκλαμβάνουμε τα πράγματα. Μέσα μας, εκεί που “καίνε τα καυσόξυλα του εργαστηρίου του είναι μας”… Το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, αν το κατανοείς και το γνωρίζεις, σου δίνει μια άκρως αντιπροσωπευτική εικόνα για το είδος της κοινωνίας μας. Χωρίς υπερβολή. Στο κάτω-κάτω, όλα τα στραβά του τα ξέρουμε όλοι. Το πώς τοποθετούμαστε απέναντι σε αυτά, είναι άλλη ιστορία και έχει να κάνει από το ποια σκοπιά βλέπει κάποιος άνθρωπος τα όσα συμβαίνουν. Τα βλέπει επαγγελματικά; Πεδίο δόξης λαμπρό, για όσους δεν μπαίνουν στο στόχαστρο… Τα βλέπει με οπαδικά γυαλιά; Θα υποφέρει αρχικά πολύ, όποια ομάδα κι αν υποστηρίζει, αλλά “αν τα βρει με τον εαυτό του” θα “κάνει παππάδες”. Θα βλέπει τους Παππάδες, θα θυμάται τους Τσαγκαράκηδες και τους Παπουτσέληδες, και θα εμπνέεται…

Μπορεί να έχεις παρασυρθεί, μάλιστα, και πότε να τα βλέπεις οπαδικά και πότε όχι, τα δρώμενα. Άνθρωποι είμαστε… Και άλλες φορές μπορούμε με τη λογική μας να ελέγξουμε τις στιγμές, άλλες αυτή -η λογική- αρκείται απλά στο να καταγράψει την απώλεια ελέγχου. Το αγαπημένο “απωθημένο” πολλών, ο Ολυμπιακός Πειραιώς, συμπλήρωσε 91 χρόνια ιστορίας. Το ποδοσφαιρικό τμήμα προκαλεί αντιδράσεις, το μπάσκετ, το βόλεϊ και το πόλο εκτίμηση και σεβασμό… Κάποια στιγμή θα πρέπει να δούμε και το βαθμό ευθύνης των σωματείων στα όσα “άσχημα” διαπράττουν οι φυσικοί εκπρόσωποι τους. Φταίει άραγε ο ίδιος ο Ολυμπιακός για τον Κοσκωτά, ή για τις σημερινές -βαρύτατες- διώξεις από αρμόδιους εισαγγελείς (που η τελική εκδίκαση, όποτε γίνει, θα αποσαφηνίσει την ουσία); Φταίει η ΑΕΚ για τον (μακαρίτη πια…) Ψωμιάδη, αλλά και τους μετέπειτα κακοδιαχειριστές σημαντικών χρηματικών ποσών; Μεγάλη κουβέντα. Γιατί, τις περισσότερες φορές, και δεν ξέρουμε μέχρι να “πρέπει να μάθουμε”, και γιατί ο αθλητισμός πρέπει να είναι πιο πάνω από τους εκάστοτε “φορείς” του… Ας ψάξουμε να δούμε πιο βαθιά τι ισχύει πραγματικά… Για να μην ντυνόμαστε συχνά “Πουαρό”… Για να αποκτήσουμε, επιτέλους, 1-2-3, πολλές “Καθαρές Δευτέρες”…]

Η Lady Hope άρχισε να μελετάει τις προτάσεις που κατατέθηκαν στη συγκεκριμένη συνάντηση. Δεν έχει σημασία αν έχουν ξαναειπωθεί, αν θίγουν παγιωμένα συμφέροντα χρόνων, αν στο σήμερα φαίνονται στους θεωρητικούς του (βολικού…) παγιωμένου “φρούδες ελπίδες”. Το αν θα εφαρμοστούν όλες, οι μισές, ή οι ελάχιστες δυνατές, είναι ζήτημα ισχύος. Αν μπορούν, δηλαδή, οι εκφραστές τους να κερδίσουν την κρίσιμη πλειοψηφία. Αυτό σηματοδοτεί πολύμορφα και πολύφερνα νταραβέρια. Όσο δεν παραδειγματιζόμαστε από λαμπρά παραδείγματα όπως ο -επιτυχημένος στο τέλος- αγώνας των οπαδών των αγγλικών ομάδων που κέρδισαν την καθιέρωση ενιαίας τιμής εισιτηρίων στα εκτός έδρας… H “ξενομανία” κάποιες φορές είναι “απαραίτητη”, γιατί -μην το ξεχνάμε- είμαστε ακόμα Ευρωπαίοι (ως στρατηγική επιλογή των ελίτ μας, αλλά και ως πλειοψηφική συναίνεση του κόσμου)…