Οποιος λέει ότι η Ελλάδα δεν είναι κυρίαρχη χώρα, απλώς δεν ξέρει τι του γίνεται. Ηταν, είναι και θα παραμείνει κυρίαρχη σε πείσμα όλων όσοι λένε ότι είναι υποτελής στους δανειστές και σε όλους αυτούς που μας έχουν βάλει τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι και μας έχουν ταράξει στη λιτότητα, στη στέρηση, στην υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής μας, στις αυτοκτονίες, στην εκτίναξη της ανεργίας σε δυσθεώρητα ύψη, στην καταβαράθρωση κάθε έννοιας κοινωνικής πρόνοιας, στη διαρκή φορολογική αφαίμαξη κ.λπ.
Αυτοί που βλέπουν τα πράγματα μαύρα είναι αφελείς μέχρι βλακείας και σαφώς χαμηλού νοητικού επιπέδου άνθρωποι -που κανονικά δεν θα ‘πρεπε καν να ψηφίζουν- που στα καλά καθούμενα και άνευ λόγου και αιτίας κλείνουν τα μαγαζιά τους και περιφέρονται σαν επαίτες και χασαπόσκυλα στους δρόμους των πόλεων της Ελλάδας διεκδικώντας τι; Καλά σχολεία για τα παιδιά τους, λένε.
Ανθρώπινη υγειονομική περίθαλψη, λένε. Υποφερτή διαβίωση, λένε. Αξιοπρεπείς συντάξεις, λένε. Κι ένα σωρό άλλα εξόχως βλακώδη και έξω από κάθε κοινή λογική αιτήματα που μόνο κάτι περιθωριακοί αναιδείς και ακραία απαιτητικοί τύποι θα τολμούσαν να ζητούν.
Κοντά σ’ αυτούς να σου και οι αγρότες που θέλουν λέει -άκου θράσος- να αισθάνονται ασφαλείς, να μη φυτοζωούν έχοντας στην πλάτη τους δυσβάστακτες εισφορές, να τους χορηγούνται ουσιαστικές αποζημιώσεις όταν οι σοδειές τους καταστρέφονται από τον κακό καιρό και να λαμβάνουν αξιοπρεπείς συντάξεις.
Και εδώ τίθεται το μεγάλο ερώτημα: Γιατί, κύριε αγρότη, όταν ήσουνα μικρός αντί να πας σε κάνα ιδιωτικό σχολείο να μορφωθείς και να μπεις στο πανεπιστήμιο ώστε να ζεις σήμερα πλούσια όπως άλλωστε ζουν όλοι οι επιστήμονες, που παίρνουν ένα χιλιάρικο και τρέμουν μη χάσουν τη δουλειά τους, πήγαινες στο χωράφι με τον πατέρα σου; Ηθελες να γίνεις αγρότης, ε; Κάτσε λοιπόν τώρα, κλάψε τη μοίρα σου και μη ζητάς περιττές πολυτέλειες.
Δίπλα όμως στην πλέμπα των μικρομεσαίων επιχειρηματιών, των αγροτών, των μισθωτών, των συνταξιούχων, το ανάγλυφο της ελληνικής πραγματικότητας λαμπρύνεται από το πάνθεον των παλαιότερων αλλά και των νεότερων πολιτικών ηγετών. Τι να πει κανείς γι’ αυτούς; Τέτοια γενναία παλικάρια σπάνια βγάζει ο τόπος.
Πώς λέμε Καραϊσκάκης, Κολοκοτρώνης, Νικηταράς, Βελουχιώτης κι ένα σωρό άλλοι, ε, καμιά σχέση, συγγνώμη λάθος, ήθελα να πω πως μια από τα ίδια είναι και οι τωρινοί. Μαχητές επίμονοι, γενναίοι και καρτερικοί, κάθονται και τρώνε τη μια σφαλιάρα μετά την άλλη, τέλεια ευθυγραμμισμένοι με το δόγμα των δανειστών μας που λέει: «Είστε ελεύθεροι να κάνετε ό,τι γουστάρουμε, αλλιώς σας πήρε ο διάολος και σας σήκωσε».
Ξέρουν όμως οι λεβέντες μας τι κάνουν. Μπορεί οι ξένοι να έχουν το δικό τους δόγμα, έχουν όμως κι οι δικοί μας το δόγμα του Καραγκιόζη που λέει: «Βαράτε, βαράτε όσο θέλετε. Τι θα πετύχετε;
Στο τέλος θα κουραστείτε, θα ιδρώσετε, θα κρυολογήσετε και θα πεθάνετε». Με τέτοιο μότο είναι δυνατό να αποτύχουν; Ούτε μία στο εκατομμύριο. Κι η πλέμπα, που έχει καταλάβει πόσο αλτρουιστές και παλικαράδες είναι, τους εμπιστεύεται, ψηφίζοντάς τους ξανά και ξανά.
Κάτι που ίσως θα χρειαζόταν μια επεξήγηση για τους αδαείς και συνάμα αφελείς είναι γιατί, ενώ υπάρχουν τόσα και τόσα θεσμικά ευρωπαϊκά όργανα, αρμόδια για όλα τα θέματα που απασχολούν κάθε χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και ενώ οι δικοί μας κόπτονται να μιλούν για τους θεσμούς και ξανά μανά για τους θεσμούς, εντούτοις ευθυγραμμίζονται απόλυτα με ένα μη θεσμικό, ένα άτυπο όργανο όπως είναι το Eurogroup, όπου προΐσταται το αγλάισμα της αρρενωπότητας, ο υπέροχος Γερούν Ντάισελμπλουμ;
Μάλλον όμως το κάνουν για να κουράσουν τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε, που μετά θα ιδρώσουν και τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Για την ώρα, βέβαια, αυτοί που πεθαίνουν είναι αυτοί που φτάνουν στην έσχατη απελπισία και αυτοκτονούν.
Αλλά αυτό δεν είναι τίποτα άλλο παρά μερικές αναμενόμενες όσο και ασήμαντες παράπλευρες απώλειες, που λογικά παρουσιάζονται σε τέτοιες απόλυτα νορμάλ και εντελώς ευθυγραμμισμένες με την κοινή λογική περιπτώσεις.
Σε αυτό το πολύ γουστόζικο και διασκεδαστικό γαϊτανάκι της κτηνώδους λιτότητας με τα παρεπόμενά της, σημαίνοντα ρόλο παίζουν όλα σχεδόν τα ΜΜΕ. Εντυπα και ηλεκτρονικά.
Διά των αδιάφθορων και αποστασιοποιημένων από κάθε λογής εξουσία δημοσιογράφων τους (που απέχουν από κάθε είδους ποταπές πράξεις, εκβιασμούς κ.λπ.), επιδίδονται στην αντικειμενική ενημέρωση και στην αφύπνιση των πολιτών, απομακρύνοντάς τους από την αποβλάκωση και -κυρίως- αγνοώντας τα συμφέροντα αυτών που τα κατέχουν.
Το σύνθημά τους είναι: Υπεράνω όλων η σωστή ενημέρωση του πολίτη, διότι αλλιώς μπορεί να αρχίσει να σκέφτεται περίεργα πράματα, που δεν θα συμφέρουν τους ευεργέτες της χώρας, όπως είναι οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι μεγαλοεφοπλιστές, οι μεγαλοδικηγόροι, οι μεγαλογιατροί κι ένα σωρό άλλοι μεγαλοτάδε και βέβαια τα αστέρια της πολιτικής ζωής, που μας έχουν οδηγήσει στα σημερινά μεγαλεία και που χωρίς αυτούς άντε να βλέπαμε τι θα έκανε η πλέμπα.
Κι όσοι μιλούν για φοροδιαφυγή, για διαφθορά και για διάλυση του κράτους, ας πάψουν να πιπιλίζουν αυτή την καραμέλα. Πού είδαν τη φοροδιαφυγή; Πού είδαν τη διαφθορά; Πού είδαν τη διάλυση; Μήπως τους ζήτησε κανένας γιατρός φακελάκι; Μήπως υπολειτουργούν τα νοσοκομεία λόγω έλλειψης ιατρικού ή/και παραϊατρικού προσωπικού;
Μήπως δεν είναι επαρκώς στελεχωμένα τα σχολεία; Μήπως οι συντάξεις δεν φτάνουν ούτε για το πρώτο δεκαήμερο του μήνα; Από όλα αυτά ουδέν είναι αληθές. Κι όσοι νομίζουν το αντίθετο δεν έχουν παρά να συγκρίνουν την οργάνωση και τις υποδομές οποιουδήποτε άλλου κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ενωσης με την Ελλάδα και τότε θα καταλάβουν ότι όχι μόνον είμαστε καλύτεροι, αλλά κυριολεκτικά σκίζουμε.
* μηχανικός
