Πλατεία Συντάγματος, Κυριακή 6 Μαρτίου.
Το ένα πακέτο πέφτει πάνω στο άλλο. Παιχνίδια, ρούχα, παπούτσια, πάνες-βρακάκια…
Τα χέρια των εθελοντών παλεύουν με τους σωρούς. Να σταλούν ίδια σε όλους, να πάρουν όλοι. Παιδικά μάτια μη βουρκώσουν, μην παραπονεθούν. Πότε θα γίνει αυτό το θαύμα;
Πράσινες πλαστικές σακούλες συσκευάζουν την ανταπόκριση. Στην εξέδρα η μουσική και οι χορευτές που ετοιμάζονται. Η αλληλεγγύη σε κλίμα πανηγυρικό.
Στη δεξιά άκρη, στον ίσκιο, τα χάρτινα κιβώτια με το φαρμακευτικό υλικό. Μπροστά αυτοκίνητα κατεβάζουν, αδειάζουν και απομακρύνονται αθόρυβα.
Ο κόσμος πολύς, που φτάνει από παντού. Κάθε ηλικίας. Ολοι κρατούν κάτι στα χέρια τους. Και το δικό τους πακέτο πάνω στων προηγούμενων. Ησυχα. Ανώνυμα και μεγαλόπρεπα.
Μια συγκέντρωση αλλιώτικη, μια διαδήλωση χωρίς συνθήματα. Κι αν υπάρχουν, τα φωνάζει η καρδιά.
Μια αποκριά αλλιώτικη. Χωρίς μάσκες. Χωρίς ξεφάντωμα. Γεμάτη απλές χειρονομίες αγάπης. Πρωταγωνιστές τα παιδιά για τα παιδιά.
Αυτός είναι ο λαός μας. Αυθόρμητος και ανυπόκριτος. Κόβει από το υστέρημά του για να συνδράμει τον άλλον που παλεύει να επιβιώσει, που πλήγιασαν τα πόδια του από τα χιλιόμετρα, που σε κάθε βήμα νιώθει να τον εγκαταλείπει η ψυχή του.
Αυτός είναι ο λαός μας. Προσφέρει και με την προσφορά του συκοφαντεί τη μιζέρια που του επέβαλαν.
Κάτω από τον ανοιξιάτικο ήλιο θυμίζει και πάλι την ηθική του δικαιώματος.
Δεν μπορεί, θα καταλάβουν, πρέπει να καταλάβουν και να συμμορφωθούν με τη λογική, αυτοί που οι αποφάσεις τους κανονίζουν τις ζωές των ανθρώπων. Τις ζωές όλων μας.
Η Ελλάδα έχει ψυχή. Εχει γενναιότητα. Δεν στριμώχνεται στη γωνιά της. Δεν θλίβεται. Καμαρώνει για την προικισμένη γεωπολιτική θέση της. Από στεριά και θάλασσα ασκεί τη διπλωματία της συνεννόησης.
Σταθερά, αυτό που ήταν πάντα. Γέφυρα ειρήνης, έμπνευση στον ορθό λόγο και στον λυρισμό.
Δεν γίνεται, το δίκιο και ο ανθρωπισμός θα θριαμβεύσουν. Είναι επιτακτική ανάγκη να θριαμβεύσουν.
