Πόσα πέναλτι (φάουλ, κόκκινες κάρτες, και πάει λέγοντας…) που έκριναν αποτελέσματα, άρα «μοίρασαν» κέρδη και χασούρες, ήταν «μούφα»…
Πόσα αναθέματα (κάποιες φορές και σφαλιάρες, και γροθιές, μέχρι και εκρηκτικούς μηχανισμούς στα μαγαζιά τους…) έχουν δεχτεί οι διαιτητές που τα σφύριξαν, είτε έκαναν λάθος, είτε επηρεάστηκαν από κάθε είδους «δόλια» εξωγενή πίεση…
Η Lady Hope έπιασε το κεφάλι της για λίγα δευτερόλεπτα, καταλήγοντας πως σε κάθε προβληματισμό περί δικαιότητας στη ζωή πρέπει να προχωράμε αμέσως από τη συναισθηματική έξαρση στην ορθολογιστική επεξεργασία.
Οπως (φιλοδοξεί να) κάνει ο ίδιος ο νόμος σε κάθε περίσταση…
[… Όλα «συγχωρούνται»; Όλα «σβήνονται στο χιόνι»; Όλα «παραγνωρίζονται»; Η «ουσία» θα νικηθεί από την «ύπαρξη», σε μια βολική οντολογία που το ρόλο του Θεού παίρνει το συμφέρον; Θα είναι οι διαιτητές τα εξιλαστήρια θύματα στο παντού και στο πάντα;
Υπάρχει και μια άλλη παράμετρος. Παίκτες που υποκρίνονται, που πέφτουν «σα να τους χτύπησε ρεύμα».
Γιατί υπάρχει και το ένστικτο της στιγμής, γιατί υπάρχει και το προμελετημένο του να γνωρίζεις από τα πριν τη δεδομένη προθυμία… Πάντα, όμως, στο απυρόβλητο τα «θεατρικά σόλο». Άγνωστο (sic) το γιατί…
Κάποια στιγμή θα πρέπει κάποιες αρμόδιες αρχές να δουν διαφορετικά το ζήτημα. Τα συνδικαλιστικά όργανα των ίδιων των ποδοσφαιριστών ίσως; Αιρετική άποψη; Η αυτοθέαση του ντόμπρου δεν χρήζει σχολιασμών.
Το ψωμί όλων των αθλητών έχει την ίδια αξία στο χρηματιστήριο της τιμής, και ας είναι κάποιοι απλήρωτοι ενώ κάποιοι συνάδελφοι τους αλλάζουν κοινωνική τάξη από τα μεγάλα εισοδήματα τους.
Αυτός που «βουτάει» για να ξεγελάσει τον διαιτητή παραβιάζει πολλά, ακόμα κι αν είναι ο διαιτητής «δικός μας άνθρωπος» που λένε και οι παράγοντες …]
H Lady Hope σκέφτηκε τι θα έκανε η ίδια σε μια υποθετική ειδική περίσταση. Γιατί οι πιο ακριβείς κρίσεις γίνονται όταν σχετιζόμαστε εμείς οι ίδιοι με το «πρόβλημα».
Όσοι είναι απέξω μπορούν να «τραγουδούν όσα άσματα θέλουν», γιατί έχουν για μόνιμη συνοδεία τις μπάντες του ανέξοδου.
Σε κάθε τι που δεν έχουμε συνέπειες μπορούμε να λειτουργούμε σαν τα πιο «λαμπρά αστέρια της ποπ σκηνής». Μετέφερε τον εαυτό της στις καθυστερήσεις ενός πολύ σημαντικού αγώνα στον οποίον η ομάδα της χάνει με 0-1.
Ο αντίπαλος έχει απλώσει το πόδι άτσαλα, δίνοντας της τη δυνατότητα να έρθει σε επαφή μαζί του και να πέσει παίρνοντας πέναλτι. Θα το έκανε; Πως να πει όχι χωρίς να φανεί όψιμος και ανέξοδος ηθικισμός…
Πως να πει ναι, χωρίς να φανεί ανήθικη… Σε καθε περίπτωση, όμως, θα ήθελε να κληθεί -αν το έκανε- σε απολογία από τους ίδιους τους συναδέλφους της. Και κυρίως να μην τα ακούσει μόνο ο διαιτητής…
