Η Lady Hope δεν μπορούσε να ξεπεράσει δίχως τη δέουσα επεξεργασία την επιτυχία της μπασκετικής ομάδας του Φάρου Κερατσινίου να προκριθεί στον φετινό τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας.
Εξάλλου, ομάδες από την Α2 φτάνουν στο πιο προχωρημένο στάδιο του θεσμού με τέτοια αραιά συχνότητα που αγγίζει τη μια φορά στο… πολύ… τόσο, σαν μέσος όρος.
Γιατί κάτι τέτοιο έχει γίνει μόλις τρεις φορές στα 40 χρόνια ιστορίας του συγκεκριμένου θεσμού. Αν και πριν από όλα, όπως κάθε σχετική επιτυχία, ανήκει κυρίως -και πρωτίστως- στους ίδιους τους πρωταγωνιστές της: κατά σειρά, στους παίκτες και το τεχνικό τιμ, στις διοικήσεις και στους πιστούς «παντός καιρού» φίλους της εκάστοτε ομάδας που τη σημειώνει…
[… Oι επιτυχίες των «μικρών» είναι σποραδικές. Για αυτό και μνημονεύονται αρκετά όταν συμβαίνουν, αλλά ξεχνιούνται και πολύ γρήγορα… Γιατί ακριβώς είναι πρόσκαιρες. Συνήθως, πρέπει να «στραβοπατήσει» ο θεωρούμενος «μεγάλος» για να έρθουν πανηγύρια, για να γίνουν αφιερώματα, για να χαμογελάσουν οι ουδέτεροι, για να γίνουν αναδρομές στο μακρινό παρελθόν που θα επιτρέψουν να «ανακαταληφθούν» από τη μνήμη παρεμφερείς περιστάσεις.
Κάθε «μικρός» που μεγαλώνει το μπόι του δεν νικάει μόνο σε έναν, ή και σε παραπάνω αγώνες.
Επικρατεί κατά κόρον στην επικαιρότητα που ο ίδιος δημιούργησε. Τη φέρνει, δικαίως, στα «μέτρα του».
Μελλοντική αξία χρήσης; Μόνο αν ο ίδιος γίνει από «μικρός» «μεσαίος». Γιατί, για να γίνει κανείς «μεγάλος» είναι πολύ δύσκολο…
Πόσες «μικρές» ομάδες έγιναν «μεγάλες», ειδικά στη σύγχρονη εποχή που τα τεράστια -κατά αναλογία κάθε φορά- χρηματικά ποσά ορίζουν παραπάνω από παλιότερα τις υπαρκτές διαφορές;
Οι υψηλές θέσεις μοιάζουν καπαρωμένες από τους ίδιους και τους ίδιους, ειδικά στο ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Τι μπορεί να κάνει ένας «μικρός» μέσα σε ένα περιβάλλον τόσο στενό; Να σταθεροποιηθεί ως «μεσαίος» και να προσβλέπει στην πρόκληση τακτικών πληγμάτων στους «μεγάλους». Ένα είδος αθλητικού «ανταρτοπόλεμου» με βάθος και διάρκεια.
Kαι να προσμένει κάποια οπισθοχώρηση κάποιου από αυτούς, που στις μέρες μας δεν είναι κάτι το σπάνιο, ειδικά στο εγχώριο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Μα, πάνω από όλα αυτό που «μετράει» σε αυτές τις περιπτώσεις είναι κάτι που… τελικά… δεν γίνεται πράξη με απήχηση… Το να παραδειγματιστούν όλοι οι «μικροί». Να αυξήσουν τον πήχη των απαιτήσεων τους, να βαρεθούν τη ραθυμία μιας «χρυσής μετριότητας» με τις όποιες κλιμακωτές υπο-περιπτώσεις που συνήθως «γέρνουν προς τα πίσω».
Όποιος βάζει στόχο στη ζωή το «μεγάλο» (με τη δέουσα σύνεση…) ξεφεύγει από το μέτριο και δεν μπλέκει -στην αρχή τουλάχιστον- με οπισθοδρομήσεις.
Όποιος εθιστεί στο μέτριο γρήγορα οπισθοχωρεί προς τα πίσω, γιατί η έλλειψη σοβαρού κινήτρου απομακρύνει την ίδια τη σοβαρότητα από ένα σημείο και ύστερα…]
Η Lady Hope όπως και οι περισσότεροι, σχεδόν όλοι, θεωρούν πως είναι δύσκολο να γίνει στον τελικό η υπέρβαση από έναν «μικρό» που με το σπαθί του (σερί νικών επί ομάδων που βρίσκονται στη μεγαλύτερη κατηγορία…) ύψωσε το μπόι του στο τώρα.
Για το μέλλον; Υπάρχει ο στόχος του «μεσαίου». Εξίσου δύσκολος, σαν ένα δεύτερης τάξεως είδος «πρωταθλητισμού»…
Το 2016 (ανα)ζητάει το «φάρο» του γενικώς σε όλους τους τομείς κοινωνικών δραστηριοποιήσεων, ο ίδιος ο Φάρος θα ψάξει στο 2016 μια πιο βαθιά καταξίωση στις συνειδήσεις όσων τον γνωρίζουν πια σε όλη την ελληνική επικράτεια…
