Είναι πικρή η αίσθηση να αισθάνεσαι προδομένος. Από μια απλή προσωπική σχέση μέχρι τη σχέση σου με τη μαμά σου.
Και γράφω «τη μαμά σου» γιατί από τις πρώτες «ιερές» φράσεις που φροντίζουν να σε μάθουν στο σχολείο είναι αυτή της «μαμάς πατρίδας».
Που στη συγκεκριμένη περίπτωση αδιαφορίας της για το αν θα ζήσουν ή θα πεθάνουν τα παιδιά της από έλλειψη φαρμάκων, τη σχεδιάζω τη μαμά στο μυαλό μου σαν αλκοολική πόρνη σε ατμόσφαιρα Ντίκενς που ζει μέσα σε μια παραζάλη πραγματικότητας, μέσα σε μια τρώγλη στην οποία εξυπηρετεί τους πελάτες της, την ώρα που τα άπλυτα πιτσιρίκια στην κούνια κλαίνε από πείνα και από φόβο.
Είναι πικρή η αίσθηση της απαξίωσής σου ως ανθρώπου. Η συνειδητοποίηση ότι δεν είσαι τελικά τίποτα περισσότερο από ένας αριθμός μητρώου σε πιστοποιητικό γεννήσεως και εν προκειμένω θανάτου.
Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που αισθάνθηκα πώς νιώθουν οι συνταξιούχοι και όλοι όσοι λόγω ηλικίας ή ασθένειας θεωρούνται ασήμαντοι εφόσον δεν έχουν να προσφέρουν κάτι στην παραγωγική μηχανή.
Είδα το μέλλον να έρχεται απειλητικά προς το μέρος μου με στόμα ανοιχτό γεμάτο σάπια δόντια.
Και εμένα, γέρο ζητιάνο, να παρακαλάω για μια χούφτα χάπια, όσα μπορούσαν να βρεθούν εκείνη τη στιγμή από αποθέματα του ιατρείου, πέντε, έξι, σαν συσσίτιο, και να τα κρύβω με βιαστικές κινήσεις στην τσέπη μου μη μου τα κλέψει κάποιος πιο απελπισμένος.
Και ετοιμοθάνατος χωρίς την αγωγή μου, και ορφανός χωρίς τη μαμά πατρίδα.
Απογοητευμένος, θυμωμένος, κουρασμένος, με δόντια σφιχτά να βρω δυνάμεις να σηκωθώ ξανά και να ουρλιάξω όπως έκανα.
Στις ταινίες φαίνεται πιο εύκολο, έχεις και μια δραματική μουσική από πίσω, βγάζει κι ένα συναίσθημα η σκηνή.
Το πιο τρομακτικό σε αυτήν την περιπέτεια που ζούμε αυτές τις μέρες με τα φάρμακα είναι πως δεν υπάρχει πλέον χώρος για συναίσθημα.
Νεκρωμένο εντελώς, παγωμένο από την αδυναμία κατανόησης μιας παράλογης πραγματικότητας.
Το βλέμμα του ζόμπι που κινείται μηχανικά, σε ένα απόλυτο κενό, αναπαράγοντας συμπεριφορές που έχουν μείνει στη μνήμη του από την εποχή που ήταν ζωντανός.
Μεγάλωσα σε μια αριστερή οικογένεια, με πρώτο μου μάθημα πως κύριο μέλημα της Αριστεράς είναι ο άνθρωπος και η εξάλειψη κάθε αδικίας και ανισότητας.
Προσωπικά, σε πατρίδες δεν πίστευα ποτέ μου ιδιαίτερα. Που σημαίνει ότι τουλάχιστον εγώ δεν έμεινα τελικά ορφανός από πατρίδα.
Εμεινα ορφανός από Αριστερά.
