Ο βασικός λόγος για τον οποίον η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ που την υποστηρίζουν, επιθυμούν την επαναφορά της δημοσιάς συζήτησης γύρω από την κρίση του 2015 είναι ότι έχουμε αρχίσει να βυθιζόμαστε στην κρίση του 2026.
Αντί να οργανώσει μία χρήσιμη δημόσια συζήτηση για τις κυβερνητικές επιλογές, τα λάθη, τις παραλείψεις, που κάνουν τη νέα κρίση τόσο βασανιστική για τους πολλούς, η κυβερνητική ηγεσία προτιμά μία επικοινωνιακή φυγή στο συγκριτικά εύκολο γι’ αυτήν 2015.
Ύστερα από 7 χρόνια διακυβέρνησης Μητσοτάκη και άσκησης της εξουσίας με απολυταρχικό τρόπο,οι ευθύνες για τη νέα κρίση και τον τρόπο αντιμετώπισής της,ανήκουν κυρίως στο μητσοτακικό σύστημα εξουσίας.
Σήματα κινδύνου
Η οικονομία έχει αρχίσει να στέλνει σήματα κινδύνου.
Ο ετήσιος πληθωρισμός εκτοξεύτηκε τον Απρίλιο στο 4,6% με τον πληθωρισμό της ευρωζώνης στο 3%.Η διαφορά σε βάρος της Ελλάδας άνοιξε εντυπωσιακά.
Αυτό σημαίνει ότι το πραγματικό εισόδημα πιέζεται περισσότερο στην Ελλάδα, μία από τις φτωχότερες χώρες της ΕΕ-27.
Επιπλέον εξασθενίζει, λόγω της σε βάρος μας διαφοράς στον πληθωρισμό, η διεθνής ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.
Μια ιδέα των προβλημάτων που έχουμε μπροστά μας, μας έδωσε η αύξηση του εμπορικού ελλείμματος κατά 14% τον Φεβρουάριο στα 2,9 δισεκ. Ευρώ. Το πρώτο δίμηνο παρατηρήθηκε και υποχώρηση των εξαγωγών προειδοποιώντας μας για τα δύσκολα που έρχονται. Η έλλειψη δυναμικής στις εξαγωγές μας και η μεγάλη εξάρτηση από το ακριβό εισαγόμενο πετρέλαιο είναι επιβαρυντικοί παράγοντες για την αντιμετώπιση της κρίσης.
Στις 28 Φεβρουαρίου εκδηλώθηκε η επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν δημιουργώντας το διεθνοπολιτικό πλαίσιο για την εξέλιξη της ενεργειακής και οικονομικής κρίσης.
Το Ιράν αποδείχθηκε πολύ ισχυρότερο απ ότι εκτίμησαν οι υπηρεσίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ και όλα δείχνουν σκληρή αναμέτρηση, διπλωματική και στρατιωτική, σε βάθος χρόνου.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι πώς θα αντιδράσει και ποιες θα είναι οι επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας στη νέα κρίση.
Η κόπωση των πολλών
Την κατάσταση δυσχεραίνει η οικονομική και κοινωνική κόπωση των πολλών.
Το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Ελλάδα δεν έχει επιστρέψει ακόμη στο επίπεδο του 2008. Οι περισσότεροι στέκονται στην αφετηρία της νέας κρίσης εξουθενωμένοι από τη μνημονιακή προσαρμογή και την οικονομική πολιτική της περιόδου Μητσοτάκη.
Τα συγκριτικά μεγέθη είναι σε βάρος μας. Η Ελλάδα μπήκε στη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 με μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα στο 94% του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Στη νέα κρίση μπαίνουμε με το σχετικό ποσοστό να είναι λίγο κάτω από το 70%.
Υπάρχει και μία αίσθηση κοινωνικής αδικίας που δυσχεραίνει την εφαρμογή αποτελεσματικής πολιτικής για την αντιμετώπιση της κρίσης.
Από τη μία οι πολλοί βρίσκονται αντιμέτωποι με ολοένα μεγαλύτερες δυσκολίες, από την άλλη συνεχίζεται το πάρτυ των ολιγαρχών και των καρτέλ. Τα χρηματιστηριακά ρεκόρ, τα κέρδη ρεκόρ των εισηγμένων εταιριών, τα ρεκόρ στη διανομή μερισμάτων, όλα στηρίζονται στις δυσκολίες των πολλών, χωρίς να συμβάλουν ουσιαστικά στη βελτίωση της θέσης τους.
Αν σκεφθούμε ότι το ποσοστό της κεφαλαιοποίησης των εισηγμένων στο χρηματιστήριο εταιριών που ελέγχεται από ξένους, ανέρχεται στο 70%, ενώ πριν την κρίση του 2008 ήταν γύρω στο 50%,
αντιλαμβανόμαστε ότι έχει δημιουργηθεί ένας ισχυρός μηχανισμός μετατόπισης των πρόσθετων βαρών της νέας κρίσης στις πλάτες των πολλών.
Τι λέει για όλα αυτά η κυβερνητική ηγεσία; Τίποτα.
Ο Μητσοτάκης βρίσκεται αντιμέτωπος με τα αποτελέσματα της οικονομικής πολιτικής του, υπέρ καρτέλ και ολιγαρχών, και σε βάρος των πολλών.
Ο Πιερρακάκης ειδικεύεται στη βρυξελλιώτικη φλυαρία για να μην ασχοληθεί με τα συγκεκριμένα.
Αφού δεν μπορούν να δικαιολογηθούν για την κρίση του 2026, λογικό είναι να θέλουν να πάμε επικοινωνιακά, πίσω στην κρίση του 2015!
