Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο

Για να φτάσει κανείς στην κατάκτηση μιας Ευρωλίγκας θα πρέπει να περάσει από τρεις διαφορετικούς τύπους διοργάνωσης με τις δικές της ιδιαιτερότητες και απαιτήσεις. Είναι η κανονική περίοδος, η οποία επιβραβεύει τις πιο ανθεκτικές, σταθερές και συνεπείς ομάδες σε μεγάλο αριθμό αγώνων, με στόχο να τους δώσει τη θέση εκκίνησης για τα πλέι οφ. Εκεί όπου μπαίνουμε από σήμερα, αυτά βασίζονται στην ανθεκτικότητα, στο απρόοπτο και στην… κοντή μνήμη. Το ματς της Τρίτης τελειώνει την Τρίτη. Το επόμενο είναι μια άλλη ιστορία. Οι νίκες, είτε με έναν πόντο είτε με 30, μετράνε το ίδιο. Το φάιναλ φορ είναι η απόλυτη έκφραση της επίδοσης της μιας βραδιάς, εξ ου και η στατιστική διαπίστωση ότι από τότε που θεσπίστηκε το συγκεκριμένο φορμάτ καμία ομάδα που τερμάτισε πρώτη στην κανονική περίοδο δεν έχει φτάσει στην κούπα.

Σε κάθε περίπτωση, αν ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός καταφέρουν να στεφθούν πρωταθλητές Ευρώπης στο φάιναλ φορ του ΟΑΚΑ, θα γράψουν Ιστορία. Οι μεν [ερυθρόλευκοι» γιατί θα σπάσουν την κατάρα της πρωτιάς, οι δε «πράσινοι» γιατί θα γίνουν η πρώτη ομάδα των πλέι ιν που θα ανέβει στην κορυφή. Αμφότεροι λοιπόν ξεκινούν από διαφορετική αφετηρία, αλλά με τον ίδιο σκοπό.

Ο Ολυμπιακός δεν έχει βασικό πλεονέκτημα την έδρα, αλλά κυρίως την ψυχική ανθεκτικότητα να επιστρέφει από κακές βραδιές. Το έχει αποδείξει την τελευταία πενταετία που τα έχει καταφέρει με διάφορους τρόπους. Σε σχέση με την τωρινή Μονακό έχει το αβαντάζ ότι ολοκλήρωσε τον μαραθώνιο πιο φρέσκος για να παίξει και πέντε παιχνίδια αν χρειαστεί. Το βαθύ και υγιές ρόστερ του δείχνει να υπερέχει των Μονεγάσκων σε περίπτωση που η υπόθεση τραβήξει σε μάκρος. Ως ομάδα είναι πολύ πιο πλήρης και κυρίως πιο αθλητική από την περσινή που πήγε στο Αμπου Ντάμπι. Ετσι μπορεί να ματσάρει αυτό το χαρακτηριστικό της Μονακό ώστε να την πιέσει και να αυξήσει την καταπόνησή της. Η περσινή φιναλίστ, από την άλλη, υπερέχει στην έλλειψη άγχους. Επίσης, διαθέτει τον παίκτη που πάντα δυσκολεύει τον Βεζένκοφ (Μπλοσομγκέιμ) αλλά και τον clutch Μάικ Τζέιμς, που σπάει… νεύρα με τους τρόπους που βάζει την μπάλα στο καλάθι.

Ο Παναθηναϊκός οφείλει μέσα σε 2,5 εβδομάδες να κάνει ό,τι δεν έκανε όλη την κανονική περίοδο. Να παίξει άμυνα που είναι το ευάλωτο σημείο του, ειδικά απέναντι σε μια ομάδα με τόσο ταλέντο στην περιφέρεια. Επίσης να μη χάσει τα ριμπάουντ, μέσα στο δημιουργικό χάος που προκαλεί το στιλ της Βαλένθια. Οι “νυχτερίδες” παίζουν ενίοτε ολοκληρωτικό μπάσκετ, συνδυάζοντας ατομικό ταλέντο με αυτοματισμούς που δεν διαθέτει ο Παναθηναϊκός του «ένας εναντίον ενός». Συνεπώς ο βασικός στόχος του «τριφυλλιού» είναι να μην τρέξει ο αντίπαλος, αφού πρώτα πειστεί ο Αταμάν ότι θα χρειαστεί μεγαλύτερο ρόστερ για να ξοδέψει τα φάουλ. Η απουσία ενός παίκτη όπως ο Σλούκας μπορεί να μη φανεί σε ένα ή δύο παιχνίδια, αλλά πιθανώς σε βάθος αγώνων και κυρίως στο ΟΑΚΑ που θα χρειαστεί ψυχραιμία. Είναι προϋπόθεση να πατήσει πάνω στην πίεση των πρωτάρηδων και να επιστρέψει στην Αθήνα με ένα μπρέικ, το οποίο όμως για να έρθει, θέλει μπασκετικό «ξύλο» και όχι «φρου φρου κι αρώματα».