Σε μια χώρα που οι νόμοι ψηφίζονται για να μην εφαρμόζονται, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων κατά πώς φαίνεται, η αποτέφρωση των νεκρών, στην οποία τόσο αντιτίθεται η κραταιά Εκκλησία, δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση.
Ο άντρας μου, ο Μπράιαν Ρέιμοντ Ουίλλιαμς, αυστραλιανής υπηκοότητας και τύποις καθολικός, αποχαιρέτησε τούτο τον κόσμο στις 7 Φεβρουαρίου του 2015, 10 μήνες σαν σήμερα, Σάββατο 3.10 το απόγευμα, στο σπίτι μας.
Η επιθυμία του ήταν να αποτεφρωθεί και να γιορτάσουμε τη ζωή του.
Μόνο που το δικαίωμα επιλογής του τρόπου που θέλουμε να μας αποχαιρετήσουν η οικογένεια και οι φίλοι μας, είναι ακόμη ένα μη αυτονόητο στην Ελλάδα.
Τηλεφώνησε λοιπόν ο πιο καλός μου φίλος, ο Ιάσονας -δεν ήμουν σε θέση να το κάνω μόνη μου- σε δυο- τρία γραφεία κηδειών, που «διαφημίζουν» την αποτέφρωση.
Διαπιστώσαμε αμέσως αυτό που ήδη γνωρίζαμε: ότι για να εκπληρωθεί η επιθυμία του Μπράιαν έπρεπε η σορός του να ταξιδέψει στη Βουλγαρία.
Συνοδευόμενη ή ασυνόδευτη, η επιλογή ήταν δική μας. Επιλέξαμε το δεύτερο. Η εμπειρία μου από τη Μ. Βρετανία λέει ότι στη διάρκεια της αποτέφρωσης η οικογένεια δεν παρίσταται.
Οι ερωτήσεις που υποβλήθηκαν στον Ιάσονα παρά ταύτα ήταν μερικές «κλασικές» σαν να επρόκειτο για μια «παραδοσιακή» ορθόδοξη κηδεία: Θα θέλατε μαονένιο φέρετρο, μία από αυτές. Απογοητεύτηκαν όταν είπαμε όχι. Γιατί μαονένιο; Διότι τότε η τιμή διπλασιαζόταν.
Βρέθηκε τελικώς ένα αξιόπιστο γραφείο, η αποτέφρωση στοίχισε ακριβώς 2.000 ευρώ, πολύ φτηνότερα από μια παραδοσιακή ορθόδοξη κηδεία.
Κάτι που εξηγεί και τις σθεναρές αντιρρήσεις της Εκκλησίας, αλλά και την ατολμία των δημάρχων να κτίσουν έστω ένα αποτεφρωτήριο κάπου στη χώρα.
Η σορός του Μπράινι μεταφέρθηκε στη Βουλγαρία τη Δευτέρα, αποτεφρώθηκε την Τρίτη και επέστρεψε στο σπίτι μας το βράδυ της Τετάρτης σε ένα άσπρο πήλινο βάζο.
Κάναμε το τελευταίο μας ταξίδι μαζί, μόνο που δεν καθόταν δίπλα μου, στην Αγγλία, όπου του είπαμε αντίο με τα παιδιά μας, τη μαμά τους και τους φίλους μας, με μια όμορφη γιορτή, γελώντας και κλαίγοντας ταυτόχρονα.
Ηταν εκεί και μας έβλεπε, είμαι σίγουρη, πολύ ευχαριστημένος.
Εχω πει στα παιδιά και τους φίλους μας ότι και η δική μου επιθυμία είναι να αποτεφρωθώ και να γιορτάσουν τη ζωή μου.
Ελπίζω η ελληνική μου ιθαγένεια να μην καταστεί απαγορευτική για την επιθυμία μου… Ελπίζω ότι ο πολιτισμός, που εμπεριέχει τον σεβασμό στη ζωή και τον θάνατο του άλλου, να έρθει κάποτε και σ’ αυτήν τη χώρα.
