Πέντε ώρες για διαδρομή 30 λεπτών!

Θα ασχοληθεί κανείς ποτέ με την Αθηνών – Κορίνθου; Πολλά χρόνια τώρα στο ίδιο έργο θεατές και αυτό το Πάσχα με μποτιλιαρίσματα 50 – 60 χλμ. μέσα στην κόλαση.

Τι να το κάνεις αν έχεις σύμμαχο ή όχι τον καλό καιρό όταν έχεις σίγουρα σύμμαχο τη σταθερή εγκληματική αδιαφορία της εκάστοτε πολιτείας με τις αμαρτωλές κοινοπραξίες, τους αναδόχους και πάει λέγοντας με τους όποιους ελεγκτικούς μηχανισμούς όπως τους γνωρίζουμε όλοι μας.

Από το μακρινό 1960 όσες αναβαθμίσεις έργων και αν έγιναν, ειδικά για την περιοχή μας που είναι και στην καρδιά του μεγάλου προβλήματος του άξονα Αθήνας – Πάτρας, εκείνο που είναι βαθιά ριζωμένο μέσα μας είναι η μεγάλη αδιαφορία και απουσία κάθε ίχνους σεβασμού για τον άνθρωπο – ταξιδιώτη. Από κοντά βέβαια και ο άξονας προς τον Νότο της Πελοποννήσου όπως και εκεί προς τη Χαλκιδική.

Ποτέ μα ποτέ δεν μπορέσαμε να αισθανθούμε, να ζήσουμε ένα σύγχρονο αυτοκινητόδρομο. Μες στην αθλιότητα πάντα των χρονοβόρων καθυστερήσεων, των τμηματικών κατασκευών – παραδόσεων – εγκαινίων αλλά και γκρεμισμάτων με την ανοχή των όποιων ελεγκτικών μηχανισμών της Ε.Ε. (ειδικά στον νότιο άξονα) που φυσικά μας οδήγησαν μέχρι και σε οκταπλάσιο (!) του κόστους σε σύγκριση με τα αντίστοιχα έργα στην Ισπανία και που μας επέβαλαν τελικά τέτοια και τόσα διόδια που να ξεπερνάνε ακόμη και τα καύσιμα! Διόδια εισόδου, εξόδου, παρακάμψεων!

Να τρελαίνεσαι, να τους πληρώνεις αδρά για να ψάχνεις μια τουαλέτα ανάγκης αποκλεισμένος 5 ολόκληρες ώρες. Ετσι παραστατικά, ενδεικτικά όσο γίνεται, αφού περίμενες κοντά έναν αιώνα για να κάνεις μόλις 200 χλμ. για την Πάτρα και το λιμάνι της, 7 ολόκληρες ώρες. Υποτίθεται θα σωζόμασταν με τον τουρισμό αφού η χώρα μας έπαψε να παράγει – τρομάρα μας.

Μα θα μου πει κάποιος τι ζητάς τώρα όταν όλοι θέλουν να πάνε και να ’ρθουνε τις ίδιες μέρες με τόσα πανηγύρια (ατέλειωτες γιορτές, επετείους, διακοπές, Σαββατοκύριακα). Είμαστε τελικά για τα πανηγύρια. Συγκοινωνιολόγοι δεν είμαστε, ειδικά για το μεγάλο αυτό πρόβλημα που σου βγαίνει ξινή κάθε έξοδος από το «κλεινόν άστυ» που λέμε αλλά λαμβανομένου υπόψη ότι τα αυτοκίνητα είναι πολλά, μα παρά πολλά, την ώρα που ο σιδηρόδρομος της Ελλάδας είναι υπό το μηδέν, επιτέλους κάτι πρέπει να γίνει. Ξυπνάτε εκεί επάνω, ανεξάρτητα του μπλε και του πράσινου. Λέω τώρα π.χ. μονά ζυγά εκ περιτροπής, χρονικά όρια, περιοχές, δεν ξέρω τι. Οχι μόνο εισπράξεις που δεν ξέραμε παλιά πού πάνε και στατιστικές στο χαζοκούτι με βλακοακροαματικότητες του τύπου πού πάτε, πόσες μέρες και πόση ώρα κάνατε.