Ηττα Τραμπ και στην Ουγγαρία

Αυτή κι αν ήταν ευχάριστη είδηση την ημέρα της Ανάστασης, 12 Απριλίου. Ο θεωρούμενος εκλογικά ανίκητος ακροδεξιός πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Ορμπαν ηττήθηκε κατά κράτος από τον αρχηγό της αντιπολίτευσης Πέτερ Μάγκιαρ. Αν και δεν πρόκειται για μεγάλη πολιτική αλλαγή, δεν είναι μικρής σημασίας η δημοκρατική αυτή νίκη ύστερα από 16ετή κυβέρνηση Ορμπαν, του οποίου την επανεκλογή πρότεινε στους Ούγγρους ο Ντόναλντ Τραμπ, χωρίς να εισακουστεί.

Μέλος της Ε.Ε. από το 2004, όταν εντάχθηκε και η Κύπρος, η Ουγγαρία δεν δυσκολεύτηκε πολύ να συμμορφωθεί με το ευρωπαϊκό κεκτημένο της δημοκρατίας. Κατάλληλα προετοιμασμένη από μετασοβιετικές κυβερνήσεις του Ουγγρικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, πρώην Κ.Κ., που δεν υστερούσε σε μεταρρυθμιστική κουλτούρα ήδη από τα χρόνια του «υπαρκτού σοσιαλισμού», ταραγμένα χρόνια για την άλλοτε μεγάλη ποδοσφαιρομάνα Ουγγαρία του Πούσκας.

Σημειώνω ότι η Ουγγαρία, φυλετικά συγγενής με τη Φινλανδία, διαθέτει πολλά στοιχεία πολυπολιτισμικότητας με βασική συνιστώσα τον πολιτισμό των Ρομά. Στα χρόνια της Αυστροουγγαρίας, το σε μεγάλο βαθμό διεθνές εμπόριο μέσω του Δούναβη είχε προσελκύσει πολλούς Ελληνες, που είχαν αναζητήσει επιχειρηματικά πεδία δράσης εκτός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η οικογένεια Γ. Σίνα, που χρηματοδότησε εξ ολοκλήρου την κατασκευή της μεγάλης κρεμαστής γέφυρας που ενώνει τη Βούδα με την Πέστη, κατέχει περίοπτη θέση ανάμεσα στους μεγάλους ευεργέτες της Ελλάδας.

Παλαιοί, λοιπόν, οι δεσμοί των λαών Ελλάδας και Ουγγαρίας, που δυνάμωσαν μετά τον ελληνικό Εμφύλιο, όταν και ιδρύθηκε κοντά στη Βουδαπέστη ο αγροτικός προσφυγικός συνοικισμός «Νίκος Μπελογιάννης», τον οποίο έχω επισκεφθεί πολλές φορές. Μεγαλούργησαν δε στη χώρα των Μαγιάρων ο γλύπτης Μέμος Μακρής και οι κορυφαίοι οικονομολόγοι Γιάννης Σαμαράς και Στέργιος Μπαμπανάσης.

Η περίοδος Ορμπαν θα μείνει στην ιστορία της Ουγγαρίας με μελανά γράμματα, κυρίως για τη μεταναστοφοβία που καλλιέργησε ο τέως πρωθυπουργός, ο οποίος πρόσβαλε και την πολυπολιτισμικότητα της σπουδαίας αυτής χώρας, άλλοτε συνιστώσας της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, σε δεύτερο όμως ρόλο εντός αυτής, με τη Βιέννη να κατέχει τα πρωτεία.

Επισημαίνω ότι ουγγρικές εθνικές μειονότητες ζουν σε Ρουμανία, Ουκρανία και Σερβία, κάτι που θα έπρεπε να είχε αποτρέψει τον Ορμπαν από δρόμους εθνικής καθαρότητας, τους οποίους επέλεξε κλείνοντας το 2014-15 τα σύνορα σε πρόσφυγες από τη Συρία, στέλνοντας τότε εκεί ακόμα και κινητά δικαστήρια.

Τέτοια απουσία ευρωπαϊκής αλληλεγγύης είχε βρει μπροστά της το 2015 η κυβέρνηση Τσίπρα, αντιμέτωπη στο εσωτερικό με μια ξενοφοβική Δεξιά, που, όπως ο Ορμπαν, κατήγγελλε διαρκώς ανοιχτά και μη προστατευμένα σύνορα από τους κατά Σαμαρά «λαθροεισβολείς». Με τέτοιες επιδόσεις, επόμενο ήταν ο Ορμπαν να κερδίσει και τη φιλία του Τραμπ.

*Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.