Η όλη οικονομική – εισοδηματική πολιτική τα τελευταία χρόνια πάντα και σταθερά με το μυαλό στην ενίσχυση (αύξηση του κατώτατου μισθού) των πιο αδυνάτων. Ακόμη και τώρα που οι όποιες παράπλευρες απώλειες λόγω πολέμων φαίνονται να περιορίζουν – παγώνουν τα όποια θετικά σενάρια.
Ωραία και λογικά, αλλά διερωτάται κανείς, εκεί ψηλά στο γκοβέρνο, δεν βλέπουν την τόσο προκλητική αδικία που γίνεται χρόνια τώρα με τους συνταξιούχους; Μιλάμε για το άνευ προηγουμένου λιώσιμο των συνταξιούχων που πέρα από το φάγωμα των αποθεματικών των Ταμείων τους στο χρηματιστήριο και τη μαυρίλα που ακολούθησε από το ότι μας αποκαλύφθηκε τόσο απότομα ότι ζούσαμε με δανεικά, εξ ου και τα μνημόνια, επιλέχτηκε ο πιο σκληρός δρόμος, αυτός της «κατακρεούργησης» των συντάξεων με την ταυτόχρονη αρπαγή των εφάπαξ.
Ηταν τελικά η επιβεβαίωση του Γιαννίτση που μιλούσε για πλήρη κατάρρευση του συνταξιοδοτικού. Κάπως έτσι 15 ολόκληρα χρόνια μετά, εκατομμύρια συνταξιούχων (δημογραφικός θάνατος – Ελλάδα για εξαφάνιση!) πήραν 24 ευρώ συνολικά με έναν τιμάριθμο-τιμές καταναλωτή στο ίδιο διάστημα να εκτοξεύεται στην κυριολεξία. Και η μεγάλη κοροϊδία από πάνω να ακούς μέρα-νύχτα για βελτίωση του επιπέδου ζωής, για αναπτυξιακούς δείκτες και πλεονάσματα. Οταν δεν φτάνουν οι συντάξεις για το ενοίκιο, τους λογαριασμούς, τις δόσεις, ένα δωράκι αξιοπρέπειας στα εγγονάκια.
Είναι η μεγάλη απαξίωση όσο και αν υπάρχει η όποια λογική του ότι οι νέοι, η εργατιά, θα φέρουν την όποια βελτίωση-ανάπτυξη, αλλά η προσβολή των συνταξιούχων είναι προκλητική όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός δηλώνει σήμερα 6 φορές συνεχή άνοδο του κατώτατου μισθού και πάνω από 43% η αύξησή του τα τελευταία χρόνια. Ναι, εδώ γελάει κανείς με τη σύγκριση των 24 ευρώ συνολικά κατά μ.ό. μετά από 15 χρόνια για τα γερόντια. Ας τα έχουν αυτά υπόψη τους εκεί στην κυβέρνηση γιατί η ψήφος αυτών στις επικείμενες εκλογές δεν μπορεί παρά να είναι αρνητική.
Πώς αλλιώς όταν πρώτο θέμα στις ειδήσεις μαζί με τους πολέμους είναι οι αποδοχές, οι τριετίες, τα αναδρομικά, ο κατώτατος μισθός, οι φορολογικές ρυθμίσεις, με τους συνταξιούχους στην μπάντα, να μη συμμετέχουν σε αυτά, παρά τις ευνοϊκές αποφάσεις των ανώτατων δικαστηρίων (η πηγή της δημοκρατίας), αλλά με μεγάλη συμμετοχή σε μια ζωή χωρίς αξιοπρέπεια, τόσο άδικη – να περιμένει το κράτος τους θανάτους των συνταξιούχων για ελάφρυνση του χρέους.
Είναι προφανώς η επίλυση του συνταξιοδοτικού με αυτή τη μέθοδο, χωρίς καμία παροχή, ούτε καν με μια στοιχειώδη συμμετοχή στην τόσο καταδικασμένη πολιτική των επιδομάτων. Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια ούτε ένα επίδομα εορτών, ούτε ένα επίδομα αδείας!
