Δεν υπάρχει περίπτωση στην Αμερική, στο τέλος, να μη νικήσει η φιλελεύθερη δημοκρατία, δηλαδή οι θεσμοί και η πρόνοια του Συντάγματος (ας το καταλάβει καλά και η εγχώρια εξουσία σε εμάς – ισχύει σε κάθε δυτικό φιλελεύθερο κράτος αυτό).
Ο Τραμπ «ακυρώθηκε» από το Ανώτατο Δικαστήριο στο θέμα των παρανοϊκών και εκβιαστικών δασμών (κρίθηκαν εξόφθαλμα αντισυνταγματικοί) που επέβαλε με το «έτσι θέλω» στο παγκόσμιο εμπόριο. Και ακούστε αντίδραση, υποτίθεται προέδρου των ΗΠΑ: «Επέδειξαν αντιπατριωτική στάση και ανυπακοή στο Σύνταγμά μας μερικοί δικαστές. Πιστεύω ότι αυτό το Δικαστήριο επηρεάστηκε από ξένα συμφέροντα και από ένα πολιτικό κίνημα που είναι πολύ μικρότερο από ό,τι θα πίστευε ο κόσμος». Πιάσ’ το αυγό και κούρευ’ το, σε απλά ελληνικά δηλαδή.
Μερικοί ηλίθιοι (συγγνώμη για την έκφραση, αλλά για τέτοιους πρόκειται) που έβλεπαν «το δίκαιο του ισχυρού» να επελαύνει στον πλανήτη, δεν άκουγαν όσους έλεγαν ότι «η Αμερική είναι πιο ισχυρή από τον Τραμπ» και ότι τελικά θα τον σταματήσει σε ό,τι επικίνδυνο κάνει: και για τη χώρα του και για την ανθρωπότητα.
Η θεσμική αγνωσία πολλών, και φυσικά ο εκχυδαϊσμένος εκφασισμός τους, κάνει μερικούς να μη διαβάζουν – τόσο απλά. Δεν μελετούν αυτό που πιστεύουν: το εποικοδόμημα του καπιταλισμού. Δεν μπαίνουν στον κόπο να αμφισβητήσουν την ιδεολογία τους (γιατί δεν είναι γνήσιοι φιλελεύθεροι) και δεν κατανοούν τι εστί π.χ. Ανώτατο Δικαστήριο και πού σταματάει η αυθαιρεσία του κάθε προέδρου απέναντι π.χ. στη δημοσιονομική πολιτική.
Η παγκόσμια οικονομία και το εμπόριο δεν θα μπορούσαν να είναι όμηροι ενός… πίνακα με «αριθμητικούς μέσους όρους» μεταξύ φορολογικών συντελεστών και δασμών που συσχετίζονται αυθαίρετα με εμπορικά ισοζύγια χωρών! Οι δασμοί ήταν ένα φιάσκο (όπως και η δήθεν επέλαση στα πετρέλαια της Βενεζουέλας). Ο άνθρωπος αυτός αγνοεί τον νόμο και το Σύνταγμα της χώρας του. Και, κυρίως, αγνοεί βασικούς κανόνες του εποπτικού ρόλου του κράτους στον καπιταλισμό, πολύ απλά διότι, αν και «πλούτισε», δεν έμαθε ότι οι θεσμοί κάνουν την αγορά και το εμπόριο, όχι το ανάποδο…
Και ακούστε τώρα τι κάνει: προτίθεται να υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα για την επιβολή δασμών ύψους 10% (κάτι σαν παγκόσμιο φόρο) σε όλα τα εισαγόμενα προϊόντα, επικαλούμενος άρθρο εμπορικού νόμου του 1974! Και τώρα λέει ότι δεν χρειάζεται την έγκριση του Κογκρέσου για την επιβολή αυτών των δασμών (!) και ότι τα έσοδα από αυτούς θα αυξηθούν σημαντικά. Τα πάντα λογιστική αλχημεία και μόνο, όχι στοχοπροσήλωση σε μεσοπρόθεσμη βάση.
Αφού φέσωσε αμερικανικές εταιρείες με τεράστια ποσά και κόστη, με διαφυγόντα κέρδη, και που τώρα θα τις αποζημιώσει ο Αμερικανός φορολογούμενος (μπορεί και με 400 δισ. δολ.), αφού έκανε ότι δεν έβλεπε τι εστί παγκοσμιοποίηση και πως ένα αμερικανικό προϊόν κατασκευάζεται και συναρμολογείται ανά τον πλανήτη, σε διαφορετικές χώρες, πυροβόλησε τα πόδια του αμερικανικού καπιταλισμού και δήθεν «έπληξε» ξένα οικονομικά συμφέροντα.
Ολο αυτό του γυρνάει μπούμερανγκ – και ταπεινά φρονώ ότι ίσως τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για την αμερικανική οικονομία. Ο λόγος; Μα προσπαθεί να κάνει την άλλη πειρατεία του: να βάλει δικό του πρόεδρο για να ελέγξει και τη νομισματική πολιτική της Fed.
Οπως γράφει ο Martin Wolf όμως στους Financial Times, «είναι παρήγορο το γεγονός ότι η Fed είναι ένας θεσμός και είναι πολύ περισσότερα από τον νέο πρόεδρό της: δεν μπορεί να αγνοήσει τα άλλα μέλη της Ομοσπονδιακής Επιτροπής Ανοιχτής Αγοράς ή ακόμα και το προσωπικό της, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα».
Αυτό, φίλε αναγνώστη, εστί Αμερική. Και, μεταξύ μας, ένας μέρος του δυτικού αυτού συστήματος εποπτείας, σε θεσμούς και οικονομία, φέραμε και στην Ευρώπη μεταπολεμικά, άσχετα που δεν εφαρμόζεται.
ΥΓ.: Ας το πούμε με ένα παράδειγμα: δεν μπορεί η ελληνική κυβέρνηση να αλλάζει αυθαίρετα χωρίς συναίνεση υπερκομματική τη διοίκηση στις Ανεξάρτητες Αρχές, ώστε να χειραγωγεί πορίσματα ή να περιορίζει δικαιοδοσία, για υποθέσεις δημοσίου συμφέροντος, όπως π.χ. οι υποκλοπές. Και αφού το κάνει, μετά να μιλάει για συνταγματική αναθεώρηση χωρίς να προτείνει κανονιστική αλλαγή στην εξουσιαστική αυτή αυθαιρεσία, και όλα να τα πετάει στο βολικό ρητό για το συλλογικό ασυνείδητο («κατάργηση νόμου περί ευθύνης υπουργών και όλοι στο φυσικό δικαστή»). Τίποτα πιο επικίνδυνο δεν υπάρχει στον φιλελευθερισμό από τη στρέβλωση και το πατρονάρισμα των θεσμών. Αυτό κάνει ο τραμπισμός, όμως εκεί πολύ απλά ο συνταγματικός κόφτης δεν επιτρέπει αναθεωρητικό λαϊκισμό.
