Η Λαγκάρντ σκέπτεται να αποχωρήσει από την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) πριν από τη λήξη της θητείας της, ώστε ο διάδοχός της να επιλεγεί από τους Μακρόν και Μερτς.
Πρόκειται για μια ξεκάθαρη ομολογία και παραδοχή ότι έναν χρόνο πριν από τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία μια ολοένα αυξανόμενη πλειοψηφία προεξοφλεί τη νίκη της Λεπέν, ή του Μπαρντελά στην περίπτωση που το Εφετείο δεν ακυρώσει την πρωτοβάθμια καταδίκη της σε στέρηση των πολιτικών της δικαιωμάτων.
Από την αναζήτηση τερματισμού του πολέμου στην Ουκρανία μέχρι την αμυντική και γεωπολιτική χειραφέτηση της Ε.Ε. από τις ΗΠΑ, η προοπτική νίκης της Ακροδεξιάς στη Γαλλία είναι ένα σύννεφο αβεβαιότητας το οποίο ήδη σκιάζει τον ορίζοντα της Γηραιάς Ηπείρου.
Στις αρχές του 2000, εν όψει της συγκρότησης στην Αυστρία κυβερνητικού συνασπισμού Δεξιάς-Ακροδεξιάς, η Γαλλία επέβαλε την πολιτική απομόνωση της Βιέννης σε μια προσπάθεια επικοινωνιακής άρνησης της Ακροδεξιάς ως κανονικότητας.
Θα ακολουθήσει η Λεπέν το μοντέλο Μελόνι, η οποία υπέστειλε έγκαιρα τη σημαία της ανταρσίας κατά της μόνιμης περιοριστικής δημοσιονομικής πολιτικής; Η ηγέτιδα της Ακροδεξιάς στην Ιταλία κατόρθωσε να τερματίσει το μόνιμο πολιτικό φθινοπωρινό ψυχόδραμα που ήθελε τη Ρώμη να καταθέτει παραβατικούς ως προς τα πλαφόν του Συμφώνου Σταθερότητας προϋπολογισμούς και τις Βρυξέλλες να απειλούν με πρόστιμα και κυρώσεις.
Η Γαλλία, μέχρι τις προεδρικές εκλογές του 2027, θα πρέπει να καθησυχάσει τις αγορές ώστε το κόστος του δανεισμού της να μη γίνει απαγορευτικό.
Μια νέα κρίση στην ευρωζώνη θα ενισχύσει τη δυναμική επέλαση προς την εξουσία της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD), που καταγράφεται ως πρώτη πολιτική δύναμη στις παγγερμανικές δημοσκοπήσεις.
Χθες η Ιταλία, αύριο η Γαλλία, μεθαύριο η Γερμανία και ανά πάσα στιγμήν η Βρετανία περιμένουν -αν δεν αδημονούν- να περάσει η σκυτάλη στα χέρια της Ακροδεξιάς.
Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι, οι ηγέτες της Ε.Ε. των 27 προσεύχονται να μη χρειαστεί να αναφωνήσουν «Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους».
-320x213.png)
