Εντός και εκτός συνόρων η Τουρκία βρίσκεται αντιμέτωπη με δύο μέτωπα αστάθειας και αβεβαιότητας που αλληλοτροφοδοτούνται σε μια σχέση συγκοινωνούντων δοχείων. Ο Ερντογάν προσπαθεί να ελέγξει τη διαδοχή του είτε ως υποψήφιος για τρίτη προεδρική θητεία είτε με την παράδοση της σκυτάλης στον γιο του, Μπιλάλ. Το δικαίωμα διεκδίκησης τρίτης πενταετίας στο Λευκό Παλάτι προϋποθέτει συνταγματική μεταρρύθμιση και ενισχυμένη πλειοψηφία για την έγκρισή της.
Πριν από ενάμιση χρόνο, ο ακροδεξιός ήσσων κυβερνητικός εταίρος Μπαχτσελί πρότεινε να προσκληθεί ο, έγκλειστος στο Ιμραλί, Οτζαλάν στη Βουλή για να εκθέσει τις απόψεις του για το πλαίσιο και τις προϋποθέσεις για την πολιτική επίλυση του Κουρδικού. Τα ανοίγματα του Ερντογάν προς το φιλοκουρδικό κόμμα DEM συνεχίζονται όπως πιστοποιείται από πρόσφατη συνάντησή του με την ηγεσία του.
Οι πολιτικοί ελιγμοί του Ερντογάν μεταξύ των Γκρίζων Λύκων και του κουρδικού κινήματος παραπέμπουν σε σλάλομ σε απότομη κατωφερική πίστα. Ακόμα και στην περίπτωση αίσιας έκβασης των διαπραγματεύσεων του Ερντογάν με τον Οτζαλάν, η επιρροή του ιστορικού ηγέτη του ΡΚΚ στους εκτός συνόρων ομοεθνείς του θα παραμείνει ζητούμενη.
Πρώτο ζητούμενο είναι πώς θα υλοποιηθεί η ενσωμάτωση της μέχρι χθες ημιανεξάρτητης κουρδικής περιοχής στη βορειοανατολική Συρία υπό την ομπρέλα προστασίας των ΗΠΑ.
Δεύτερο ζητούμενο είναι αν στον αποχαιρετισμό στα όπλα που προτείνει ο Οτζαλάν θα συμφωνήσει η ηγεσία των ανταρτικών δυνάμεων του ΡΚΚ που βρίσκεται στην κοιλάδα Καντίλ στο έδαφος του ημιανεξάρτητου κουρδικού Βόρειου Ιράκ.
Τρίτο ζητούμενο, το εάν θα υπάρξει ανάφλεξη στο Ιρανικό Κουρδιστάν, το οποίο στην περίοδο 1942-6 υπήρξε ημιανεξάρτητο κράτος υπό τη στρατιωτική κατοχή της ΕΣΣΔ.
Αν αναλογιστούμε την πορεία του Κουρδικού στη μετά το 1990 περίοδο μέχρι σήμερα, διαπιστώνουμε ότι για να είναι βιώσιμη μια πολιτική λύση δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως εσωτερικό πρόβλημα της Τουρκίας αλλά ως πρόκληση περιφερειακής διακρατικής σταθεροποίησης.
