Αραγε το «πρόβλημα» είναι συνταγματικό;

Με αφορμή τις προτεινόμενες αλλαγές στο πρόσφατο διάγγελμα του πρωθυπουργού για «άνοιγμα» του Συντάγματος, μέχρι και 70 από τα 120 άρθρα, και ενδεικτικά με την άρση της μονιμότητας των Δ.Υ., τα της προστασίας του περιβάλλοντος, την επιλογή ηγεσίας της Δικαιοσύνης και πιο πέρα τη θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας, σκέφτηκα αυτό ήταν όλο για την Ελλάδα που «χάνεται»;

Δεν πρόλαβε να σκάσει το θέμα και ένα σωρό άρθρα στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο φιλοξενήθηκαν, μερικά με λεπτομέρειες, όπως αυτά που αφορούσαν Δικαιοσύνη (κρίσεις, αρμοδιότητες από τη Βουλή – λέτε να τα καταφέρουμε να κυβερνηθούμε «σωστά» και χωρίς την προστασία των άρθρων τύπου 86;), Παιδεία και Περιβάλλον (προστασία του – πολεοδομικά).

Ανεξάρτητα από την εξέλιξη του «εγχειρήματος» και το σίγουρο «φαγοπότι» των καναλιών με το ποιοι και πώς θα ψηφίσουν και αν τελικά έχουμε πλειοψηφία και πέραν των όσων ευτράπελων είχαν συμβεί στο παρελθόν (βλ. 2019 που δεν προχώρησαν οι τότε προτεινόμενες αλλαγές γιατί ουδέποτε ψηφίστηκαν οι εκτελεστικοί νόμοι!) και των όποιων δυσμενών πρώτων αντιπολιτευτικών σχολίων για αδίστακτη πολιτική Μητσοτάκη, ένα πράγμα θα ήθελα να προτάξω εδώ και αυτό είναι το πώς οι πολίτες θα εμπνευσθούν για μια κάποια εμπιστοσύνη στο σύστημα, μειώνοντας έστω και λίγο τον φόβο για το άπελπι μέλλον τους!

Με τόση αποχή, με τέτοια αποστροφή σε όσα κόμματα έχουν κυβερνήσει τις τελευταίες δεκαετίες, το να μιλήσουμε εδώ για το τι σημαίνει έλλειμμα πολιτικής δεν χρειάζεται, το ’χει ζήσει και το ζει στο πετσί του κάθε μέρα ο λαός, που εννοεί κυρίως την απουσία προσώπων και φυσικά την ανυπαρξία πολιτικού σχεδιασμού. Βέβαια τα σχεδιάζουν, τα λένε οι ειδήμονες «επιστήμονες» αλλά από πράξη…

Γιατί αν ρίξουμε μια ματιά στις βόρειες, πολύ πιο αναπτυγμένες χώρες που μας άρπαξαν τον ανθό μας, τα παιδιά μας, θα καταλάβουμε πολύ καλά πόσο πίσω είμαστε σήμερα, γέροντες οι περισσότεροι.

Εκεί όλες οι υποδομές ανήκουν ή ελέγχονται «δυνατά» από το κράτος, εδώ κάθε τόσο σε κάθε μεγάλο δυστύχημα ζητάμε μέρα-νύχτα ελέγχους που δεν γίνονται. Επειγόντως παντού και πάντα να ζητάμε την επέμβαση εισαγγελέων και όταν εξουσίες, παντός είδους, μπλέκουν με το χρήμα, ζητάμε – μας επιβάλλουν ξένες εισαγγελικές επεμβάσεις, αφού τα δικά μας τελείωσαν (δανεικά και ευρωπαϊκά!).

Μπορεί να ζούμε μια πρωτόγνωρη καθοδική πορεία της Ευρώπης με τη λαίλαπα της διεθνοποίησης (χωρίς σύνορα), αλλά αυτό που αντιμετωπίζει η χώρα μας πόνο και μόνο πόνο προκαλεί, όταν τόσο εμμονικά ζούμε την εμπορευματοποίηση των πάντων. Ειδικά στα ζητήματα της Ενέργειας, της Υγείας και της Παιδείας.

Δυστυχώς τόσο ανίκανοι στο να διαχειριστούμε κρατικά, με διαύγεια και τιμιότητα, κάθε πόρο.

Το δημογραφικό σε τόσο αδιέξοδο, το μεταναστευτικό με τα γεωπολιτικά μεγάλος κίνδυνος, το αγροτικό στο ναδίρ και αγορά – ακρίβεια – ανταγωνισμός, θάνατος!