Η στρατηγική της Ν.Δ. στο πλαίσιο της επικείμενης συνταγματικής αναθεώρησης είναι πολυδιάστατη και εξαιρετικά επικίνδυνη:
Η Ν.Δ. εξυπηρετεί μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που την στηρίζουν. Ενώ ο πρωθυπουργός έδωσε έμφαση σε 5 άρθρα του Συντάγματος, οι διαρροές αναφέρουν ότι τελικά θα προτείνει την αλλαγή σε 70 άρθρα από τα 120 συνολικά! Δεν μιλάμε για συγκυριακή πρωτοβουλία μερικού χαρακτήρα, αλλά για μια προσπάθεια να αλλάξει το Σύνταγμα δομικά σε μια στιγμή που ο άνεμος φυσάει «ανάποδα» στην Ελλάδα και στον πλανήτη (σε συντηρητική-αντιδραστική κατεύθυνση). Οι κατασκευαστικές-ενεργειακές εταιρείες, αλλά και η οικονομική ελίτ (εντός και εκτός της χώρας) είναι ο πραγματικός «προτείνων συνταγματικός νομοθέτης». Επειδή ακριβώς λόγω του συσχετισμού δύναμης στη Βουλή δεν επιτεύχθηκε ο στόχος στην προηγούμενη αναθεώρηση, η Ν.Δ. επανέρχεται γρήγορα, με το βλέμμα στην επόμενη Βουλή και σε έναν συσχετισμό που ή ίδια φιλοδοξεί να συν-διαμορφώσει με τον αντίστοιχο (αρεστό-πρόθυμο) κυβερνητικό εταίρο.
Τα 5 άρθρα που ανακοίνωσε ότι προτίθεται να προτείνει προς αναθεώρηση ο πρωθυπουργός είναι για κοινοβουλευτική κατανάλωση και για να ταΐσει τον κοινωνικό εκφασισμό του εκλογικού του ακροατηρίου. «Τεμπέληδες δημόσιοι υπάλληλοι», «μπαχαλάκηδες φοιτητές», «ανίκανη Δικαιοσύνη», «προσβολή των θεσμών στο πρόσωπο του ΠτΔ» και άλλα θα μονοπωλήσουν τη συζήτηση, την ώρα που η αντιπολίτευση θα βιώνει της δικές της εσωτερικές αντιθέσεις-αντιφάσεις. Ο χρόνος δεν είναι τυχαίος. Η κοινωνία είναι σε σύγχυση, η αντιπολίτευση βολοδέρνει, νέα κόμματα ετοιμάζονται που δεν είναι προς το παρόν θεσμικοί συνομιλητές, άρα δεν έχουν και λόγο στις εξελίξεις σε κοινοβουλευτικό επίπεδο. Η Ν.Δ. τρέχει να προλάβει, να αλλάξει το Σύνταγμα για να μπορεί να έχει την πρωτοβουλία ως κορμός «σταθερότητας», άρα και αναπαραγωγής του υφιστάμενου συστήματος, βλέποντας ότι έρχεται κοινωνική έκρηξη. Το «σύστημα» σχεδιάζει πάντα με ορίζοντα δεκαετίας.
Η συνταγματική αναθεώρηση είναι πρόβα συγκυβέρνησης με τρόπαιο τη διεκδίκηση του φιλελεύθερου Κέντρου, που για κάποιους αφελείς «κερδίζει τις εκλογές». Το δίλημμα θα είναι απλό: Οποιος αρνείται τις μεταρρυθμίσεις είναι οπισθοδρομικός και δεν επιθυμεί την πρόοδο. Οποιος κάτσει στο τραπέζι της συζήτησης είναι θεσμικός συνομιλητής και υποψήφιος κυβερνητικός εταίρος, αφού στις βασικές ιδεολογικές γραμμές, που αποτυπώνονται στο Σύνταγμα, συμφωνεί. Το ΠΑΣΟΚ ήδη πήρε θέση στο τραπέζι, μόνο που είναι το τραπέζι του συνταγματικού Προκρούστη.
Η Ν.Δ. επιχειρεί να «ξεπλυθεί» μέσα από την αναθεώρηση για να γλιτώσει την κατακραυγή από τις επιλογές της σε Ελλάδα και Ευρώπη (βλ. ψήφισμα Ευρωκοινοβουλίου για κράτος δικαίου). «Γιατί μας λέτε για υποκλοπές, Τέμπη, αναθέσεις, μετακλητούς, ασυλία υπουργών, επεμβάσεις στη Δικαιοσύνη, συναλλαγή με ΜΜΕ κ.λπ., αφού εμείς προτείναμε τις… τάδε αλλαγές στο Σύνταγμα;». Πώς έχει συμπεριφερθεί την τελευταία 7ετία η κυβέρνηση της Ν.Δ. στο Σύνταγμα, για να ελπίζει κανείς ότι η ίδια παράταξη μπορεί να είναι φορέας θετικών αλλαγών; Παράλληλα, ο αποπροσανατολισμός είναι δεδομένος. Πόσο τυχαίο είναι ότι από σήμερα το πολύνεκρο εργατικό δυστύχημα στη «Βιολάντα» δεν βρίσκει ούτε μονόστηλο σε εφημερίδες και sites;
Τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Η κοινωνική Αριστερά, και όχι η πολιτική, αναμένεται να σηκώσει το μεγαλύτερο βάρος. Η απουσία πολιτικής έκφρασης δίνει επιπλέον καθήκοντα σε ό,τι έχει απομείνει από το Κίνημα.
Ισως όμως τελικά και αυτό να είναι μια κάποια λύση στο σημερινό αδιέξοδο, αν εκτιμήσει κανείς ότι η κοινωνική συνειδητοποίηση είναι το ζητούμενο σε ένα πρώτο στάδιο προοδευτικής ριζοσπαστικοποίησης (που θα απαιτήσει όμως σύντομα και φορέα πολιτικής έκφρασης).
Οπως λέει και ένα σύνθημα: «Η ανατροπή δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις. Στον δρόμο, στον δρόμο γεννιούνται συνειδήσεις»…
