Θεόδωρος Γεωργίου*
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Μετά τις κοινοβουλευτικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου του 2009 η ελληνική πολιτική κοινωνία εισήλθε σε μια νέα ιστορική φάση συνειδησιακού και πολιτικού αυτοπροσδιορισμού της.

Εννοείται ότι το κλειδί βρίσκεται εκεί όπου όλοι μας, πολίτες και πολιτικοί, αντιλαμβανόμαστε ότι βρίσκεται: πρόκειται για το δημόσιο χρέος, το οποίο μετά το συμβάν «Καστελόριζο» κατέστη συνειδησιακό γεγονός για την ελληνική πολιτική συλλογικότητα.

Ο καθένας μας έκτοτε μετράει τον χρόνο και βιωματικά και πολιτικά. Και διαπιστώνει πολλά στην ατομική και οικογενειακή βιογραφία του και ακόμη περισσότερα στην πολιτική ιστορία του ως πολίτης σ’ αυτή την «έρημη χώρα».

Και όλοι μας θέτουμε το ερώτημα: τι ακριβώς συμβαίνει με τα «μνημόνια», δηλαδή με τις συμβάσεις ή τις συμφωνίες που υπογράφουμε με τους δανειστές-πιστωτές μας, για να εξοφλήσουμε ένα «χρέος-βουνό» για το οποίο όλοι οι ειδικοί έχουν διαπιστώσει ότι δεν μπορεί να εξοφληθεί παρά μόνον εάν οι πολίτες του κράτους-οφειλέτη μετατραπούν σε «γυμνές υπάρξεις»;

Ολες οι συλλογικότητες οι οποίες συγκροτήθηκαν στη βάση της αρχής της αντιπροσώπευσης, δηλαδή τα κόμματα, έχουν ήδη καταρρεύσει.

Το ΠΑΣΟΚ, το οποίο ανέλαβε το δύσκολο και επίμοχθο πολιτικό έργο των «μνημονίων», δεν υφίσταται ως κομματική συλλογικότητα παρά ως σκιά του εαυτού του ύστερα από πέντε χρόνια (2010-2015). Εννοείται δεν τίθεται καν προς πολιτική διαβούλευση η νέα γραφειοκρατική σύμπραξή του με τα απομεινάρια της ακρωτηριασμένης και αποδυναμωμένης ΔΗΜΑΡ.

Μετά τις τελευταίες εξελίξεις δεν υφίσταται και η Νέα Δημοκρατία. Και το πρόβλημα δεν είναι ούτε τεχνικό στις εγκαταστάσεις των ψηφιακών μηχανισμών, ούτε πολιτικό στους εσωτερικούς κομματικούς μηχανισμούς.

Είναι πρόβλημα που συνδέεται με την ίδια την ύπαρξη της ελληνικής κοινωνίας ως πολιτικής συλλογικότητας κατά τον Αριστοτέλη. Αναφέρω το όνομα του φιλοσόφου Αριστοτέλη, γιατί θέλω επιτέλους όλοι μας να κατανοήσουμε ότι όλα όσα συμβαίνουν στην κομματική συλλογικότητα «Νέα Δημοκρατία» κατά τρόπο δραματικό και τελετουργικό αφορούν την ίδια την υπόσταση και τη σύσταση της ελληνικής κοινωνίας ως πολιτικής οντότητας.

Οχι επειδή η Νέα Δημοκρατία είναι στην ιστορική αυτή συγκυρία αξιωματική αντιπολίτευση. Εξάλλου και το ΠΑΣΟΚ ήταν τον Νοέμβριο του 2011 κυβέρνηση και «μέσα σε μία νύχτα», που λέει ο λόγος, η εκλεγμένη κυβέρνηση «αντικαταστάθηκε».

Οι κομματικές συλλογικότητες ρευστοποιούνται στις συνθήκες της οικονομικής κρίσης. Αυτό είναι το πολιτικό συμπέρασμά μας. Οι δύο μείζονες κομματικές συλλογικότητες (Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ) δεν υφίστανται και η ελληνική κοινωνία αντιστέκεται στην κατάρρευση του κομματικού συστήματος της «μεταπολίτευσης» (1974-2010) με νέες δυναμικές πραγματολογικές πρωτοβουλίες.

Ο Χέγκελ έλεγε για την εποχή του (τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα) ότι είναι μια μεταβατική φάση. Το ίδιο ισχύει και για τη δική μας εποχή και για τη δική μας κοινωνία. Ζούμε στον αστερισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Μετά την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ, βιώνουμε την πλήρη ιδεολογική και πολιτική διάλυση της κομματικής συλλογικότητας που ονομάζεται Νέα Δημοκρατία.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να προσθέσουμε ότι οι δύο παρωχημένες κομματικές συλλογικότητες της «μεταπολίτευσης» δεν μπορούν να επανέλθουν στο πολιτικό προσκήνιο, δεν μπορούν να γίνουν ξανά κομματικά υποκείμενα, επειδή οι πραγματολογικές συνθήκες έχουν αλλάξει και επειδή η ιστορία και η κοινωνία δεν έχουν καμία σχέση με τη «φυσική ιστορία».

* καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης