Η επιθετική δυναμική του ιμπεριαλισμού και η κρατική του τρομοκρατία στρέφονται εναντίον όλων των λαών του κόσμου και η στρατιωτική δράση κατά μιας ελεύθερης και ανεξάρτητης χώρας δημιουργεί ένα προηγούμενο που απειλεί την κυριαρχία όλων των κρατών και λαών. Αν σήμερα μπορεί να εισβάλει κάποιος στη Βενεζουέλα για να λεηλατήσει τους φυσικούς πόρους της και να επιχειρήσει να αλλάξει το πολιτικό της σύστημα, στο μέλλον -αν δεν αναχαιτιστεί- θα το πράξει οπουδήποτε.
Οπως είπε ο ηρωικός αντάρτης Ερνέστο Τσε Γκεβάρα σε ομιλία του στις 30 Νοεμβρίου 1964 «Δεν μπορεί κανείς να εμπιστεύεται τον ιμπεριαλισμό ούτε στο ελάχιστο, καθόλου». Αυτό θα πρέπει να το λάβουν υπόψη και αναδυόμενες δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα και το σύνολο των εταίρων των BRICS. Ο Ντόναλντ Τραμπ επιμένει ότι επιδιώκει την ειρήνη στον πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, ο οποίος ξεκίνησε, σύμφωνα με την άποψη αυτή, από τρομοκρατικές ενέργειες που εξαπέλυσε το Κίεβο εναντίον Ρώσων πολιτών στο Ντονμπάς και από την προσέγγιση του ΝΑΤΟ στα σύνορα του ευρασιατικού γίγαντα.
Ωστόσο, την ίδια στιγμή ο Τραμπ έχει ασκήσει πιέσεις στις ευρωπαϊκές χώρες να αφιερώσουν το 5% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος τους στην αγορά αμερικανικών οπλικών συστημάτων κάθε είδους, κάτι που θα ενίσχυε τις στρατιωτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ σε μια πιθανή επίθεση κατά της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Η Ιστορία θυμάται
Οσον αφορά το Πεκίνο, η Ουάσινγκτον έχει παραμερίσει την προηγούμενη πολιτική της «μίας Κίνας», που είναι και θέση του ΟΗΕ, σε σχέση με την Ταϊβάν και, αντίθετα, μόλις ενέκρινε ένα τεράστιο εξοπλιστικό πακέτο ύψους 11,1 δισ. δολαρίων για την Ταϊπέι. Επίσης στηρίζει τη νέα ακροδεξιά κυβέρνηση της Ιαπωνίας στον επανεξοπλισμό της για πρώτη φορά σε τέτοια μεγέθη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Είναι ταχύτατη η κατάρρευση του εναπομείναντος διεθνούς δικαίου μετά την επίθεση των ΗΠΑ σε βάρος της Βενεζουέλας και της απαγωγής του νόμιμα εκλεγμένου προέδρου της και της συζύγου του. Η πάντα πολύ «ιστορικά διαβασμένη» Κάγια Κάλας από πλευράς Ε.Ε. συνηγορεί ότι δεν είναι η ώρα να σταθούμε σε λεπτομέρειες του διεθνούς δικαίου, αλλά να επανέλθει ταχύτατα η «δημοκρατία» στη Βενεζουέλα.
Οι πρόσφατες δηλώσεις Μητσοτάκη για τις εξελίξεις στη Βενεζουέλα συνάδουν με την ίδια πολιτική ανικανότητά του να κατανοεί κάποιος την ουσία του διεθνούς δικαίου. Οπως και στην περίπτωση του Ισραήλ που διαπράττει γενοκτονία σε βάρος του παλαιστινιακού λαού, όλα συνηγορούν ότι ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχουν χάσει κάθε επαφή με την ταχύτατη αποδόμηση σε παγκόσμιο επίπεδο της ελάχιστης «αρχιτεκτονικής ασφάλειας» που έχει απομείνει.
Σήμερα, όταν έχει καταστεί απολύτως σαφές ότι δεν είναι ούτε το εμπόριο ναρκωτικών ούτε οι μετανάστες που κινούν τη δράση του Τραμπ κατά της Βενεζουέλας, αλλά η επιθυμία να ιδιοποιηθεί τον πλούτο της και να εξοντώσει το παράδειγμά της κυριαρχίας της, δεν απομένει παρά η αντίσταση.
Η Ιστορία θυμάται τους λαούς και τους ηγέτες που αντιστάθηκαν: το Λένινγκραντ, όχι τους ναζί που το απέκλεισαν ανεπιτυχώς επί 1.000 ημέρες, καθώς και την Κούβα, που επί 67 χρόνια αντιστέκεται στη μανία 13 προέδρων των Ηνωμένων Πολιτειών. Επομένως όσοι συντάσσονται με το imperium, βιαστικά, ανιστόρητα και πεσμένοι στα γόνατα, δεν μνημονεύονται· απαξιώνονται και ξεχνιούνται.
«Ο επιτάφιος του αμερικανικού ιμπεριαλισμού θα γραφτεί στη Βενεζουέλα», έγραψε το Σάββατο ο Αμπελ Πριέτο, κορυφαίος διανοούμενος και πρώην υπουργός Πολιτισμού της Κούβας. Δεν ξέρω αν αυτό θα συμβεί, αλλά σε κάθε περίπτωση ο κόσμος οφείλει να προετοιμαστεί για να αντιμετωπίσει για αρκετά μεγάλο διάστημα επιθέσεις από αυτόν τον Αμερικανό πρόεδρο.
Ενα «ευχαριστώ» στον Τραμπ
Μόλις χθες στα κοινωνικά δίκτυα ο Λευκός Οίκος ανέβασε τον χάρτη της Γριλανδίας με τα χρώματα της σημαίας των ΗΠΑ. Δεν θα σταματήσει εάν το πείραμα «Βενεζουέλα» πετύχει.
Ταυτόχρονα, κανείς, ούτε καν ο Λένιν, ο Τρότσκι, ο Στάλιν, ο Χο Τσι Μινχ, ο Μάο Τσετούνγκ, ο Φιντέλ Κάστρο, ο Αγιατολάχ Χομεϊνί, ο Τσε Γκεβάρα ή ο Ούγκο Τσάβες, δεν έχει κάνει τόσα όσα ο Ντόναλντ Τραμπ για να καταστρέψει τα εναπομείναντα δυτικά «ιδανικά» ως μια μεταπολεμική προσέγγιση που και στη χώρα μας έχει ακόμα οπαδούς που όλο και λιγοστεύουν. Μια αμερικανική ηγεμονία που στρατηγικά χάνει έδαφος, πολιτικό, ενεργειακό, πολιτιστικό, οικονομικό κ.λπ.
Αν η συγκυρία δεν ήταν τόσο δραματική θα έπρεπε να σκεφτούμε ότι κάποια στιγμή στο μέλλον ίσως να έπρεπε και να τον «ευχαριστήσουμε», γιατί η γλώσσα του, όσο ρατσιστική και χολιγουντιανή και δήθεν αντισυστημική, αλλά άκρως ιμπεριαλιστική και φιλοπόλεμη κι αν είναι, δημιουργεί νέες αντιφάσεις στην καπιταλιστικό κόσμο. Αντιφάσεις που δεν λύνονται τόσο εύκολα αλλά διογκώνονται με απρόβλεπτες πλευρές και συνέπειες.
Σήμερα απήγαγαν τον Μαδούρο, αλλά αύριο, για οποιονδήποτε λόγο, θα προσπαθήσουν να κάνουν το ίδιο με την Κλαούντια Σέινμπαουμ του Μεξικού, τον Λουίζ Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα της Βραζιλίας, τον Γκουστάβο Πέτρο της Κολομβίας και με οποιονδήποτε δεν υπακούει στη λεηλατική πολιτική ενός αυτοκρατορικού καθεστώτος που βρίσκεται σε παρακμή αλλά είναι εξαιρετικά επικίνδυνο.
Με ΟΗΕ ή χωρίς ΟΗΕ, με υπαρκτό ή σχεδόν αποδυναμωμένο διεθνές δίκαιο, η υπεράσπιση της Βενεζουέλας και η απαίτηση για την απελευθέρωση του προέδρου Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του αποτελούν το θεμελιώδες καθήκον των λαών μας σήμερα.
Το ίδιο και η υπεράσπιση της ειρήνης με δικαιοσύνη, που αφορά την Παλαιστίνη, τη Βενεζουέλα, την Κούβα, την Υεμένη, το Σουδάν, τη διχοτομημένη Συρία ή τα «πρόθυμα θύματα» Κύπρο και Ελλάδα που ιστορικά πάντα έχουν αποδειχθεί «αναλώσιμοι σύμμαχοι» στη σχεδιαζόμενη σκακιέρα της νέας αποικιοκρατίας των ΗΠΑ.
*Αναπλ. υπουργός Εθνικής Αμυνας και βουλευτής στην πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Παραιτήθηκε μαζί με δεκάδες υπουργούς και βουλευτές αντιδρώντας στην ψήφιση του τρίτου μνημονίου. Σήμερα είναι μέλος της Π.Γ. της ΛΑΕ-Α.Α.
