ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Χάρης Τσιόκας*
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Ο αγώνας των αγροτών που βρίσκεται σε εξέλιξη δεν είναι μια πρόσκαιρη αντίδραση ούτε μια «συντεχνιακή διεκδίκηση», όπως επιχειρεί να τον παρουσιάσει η κυβέρνηση. Είναι η κορυφαία έκφραση της κρίσης ενός ολόκληρου παραγωγικού μοντέλου που εδώ και χρόνια οδηγεί την ύπαιθρο σε μαρασμό, τους παραγωγούς σε οικονομική ασφυξία και τη χώρα σε επικίνδυνη εξάρτηση από εισαγόμενα προϊόντα. Το διακύβευμα, λοιπόν, δεν αφορά μόνο όσους εργάζονται στη γη, αλλά το σύνολο της κοινωνίας και της οικονομίας.

Οι αγρότες δίνουν έναν αγώνα δίκαιο και αναγκαίο. Αντιμετωπίζουν εκρηκτικό κόστος παραγωγής, αθέμιτο ανταγωνισμό από εισαγόμενα προϊόντα εκτός Ε.Ε., χαμηλές τιμές παραγωγού και ανεπαρκείς μηχανισμούς προστασίας της ποιότητας και της ονομασίας προέλευσης. Ταυτόχρονα, η ερημοποίηση της υπαίθρου –με εγκαταλελειμμένα χωριά, γη που δεν καλλιεργείται και νέους που εγκαταλείπουν τον χώρο– δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο κοινωνικής και οικονομικής αποσύνθεσης. Κι όμως, αντί η κυβέρνηση να σχεδιάσει ένα συνεκτικό πρόγραμμα στήριξης του πρωτογενούς τομέα και ανασυγκρότησης της υπαίθρου, επιλέγει την αδιαφορία, την υποτίμηση και την επικοινωνιακή διαχείριση.

Η στάση της κυβέρνησης απέναντι στους αγρότες είναι απαράδεκτη: αντιμετωπίζει τα αιτήματά τους ως «υπερβολικά», απαξιώνει τις κινητοποιήσεις, αποφεύγει τον ουσιαστικό διάλογο και περιορίζεται σε αποσπασματικά μέτρα που δεν αγγίζουν τον πυρήνα του προβλήματος. Η φορολογία παραμένει δυσανάλογα βαριά για τις παραγωγικές δυνάμεις· η πρόσβαση σε υγεία, ασφάλιση, παιδεία και βασικές υποδομές στις αγροτικές περιοχές είναι υποβαθμισμένη· ενώ η καθετοποίηση της παραγωγής και η ενίσχυση της εξαγωγιμότητας παραμένουν κενά συνθήματα χωρίς πραγματικό σχέδιο.

Οι κινητοποιήσεις των αγροτών υπενθυμίζουν ότι η χώρα χρειάζεται ριζική αλλαγή πορείας: ένα νέο παραγωγικό και κοινωνικό μοντέλο που θα στηρίζει τη δημιουργική εργασία, θα προστατεύει την ελληνική γη και θα δίνει προοπτική στις τοπικές κοινωνίες. Δεν απαιτείται απλώς μια «καλύτερη διαχείριση» των σημερινών πολιτικών, αλλά μια προοδευτική ανασύνθεση με κοινωνική γείωση και σχέδιο για το μέλλον. Οι αγρότες μάς δείχνουν τον δρόμο. Το ζήτημα είναι αν η Πολιτεία θα ακούσει – ή αν θα συνεχίσει να στρέφει την πλάτη σε όσους κρατούν ζωντανή την ελληνική ύπαιθρο.

*Πρώην βουλευτής