Δίκαια έχει προκαλέσει μεγάλο ενδιαφέρον το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα «Ιθάκη». Εχοντας διατρέξει τις περισσότερες από τις 759 σελίδες του βιβλίου, διαπίστωσα ότι καταγράφει με λόγο πυκνό και κατανοητό από μη ειδικούς σημαντικά πολιτικά γεγονότα, κυρίως της διακυβέρνησής του.
Αξιοπρόσεκτο το τμήμα που αναφέρεται στην προσωπική του διαδρομή ως μαθητή και φοιτητή, όταν και έλαβε το βάφτισμα στους κοινωνικούς αγώνες, αρχικά ως μέλος της ΚΝΕ και στη συνέχεια της Νεολαίας Συνασπισμού, της οποίας και ηγήθηκε είτε στα πανεπιστήμια είτε στα κοινωνικά fora, σε Γένοβα, Φλωρεντία, Πόρτο Αλέγκρε, κ.λπ.
Θεωρώ παράλειψη ότι απουσιάζουν αναφορές στη συμμετοχή στο «κίνημα των κινημάτων» των Μανώλη Γλέζου και Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Ο πρώτος, διαδηλωτής διά βίου, είχε σπεύσει στη Γένοβα μέσω Μιλάνου, ο δεύτερος με την Ομάδα της Αριστεράς στο Ευρωκοινοβούλιο (μαζί του και ο Νίκος Μουζέλης), αποδεικνύοντας έμπρακτα τον ριζοσπαστισμό του.
Προσωπικά, θα έλεγα και η αναγνώριση της πολιτικής διορατικότητας Αλαβάνου, που εξαρχής πίστεψε στη νέα γενιά του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, όπως προκύπτει και από την αναφορά στο βιβλίο ότι στις εκλογές του 2007 ο Αλέκος ανέθεσε στον Αλέξη, νεαρότερο μέλος της Π.Γ., τη θέση του εκπροσώπου του κόμματος. Γενικότερα, ο Αλαβάνος δεν ένιωθε πολύ άνετα με τις «παλιές καραβάνες» της Κουμουνδούρου και ήθελε νέα στελέχη στο προσκήνιο. Αδίκησε, όμως, πολιτικά τον εαυτό του, αν και εξαιρετικά ευφυής και χαρισματικός, τραβώντας το σκοινί της ρήξης με τον Τσίπρα.
Αφήνω τα του οίκου μας, για να επικεντρωθώ σε κεφάλαια ιστορικής σημασίας για την υπόθεση της Αριστεράς σε Ελλάδα και Ευρώπη. Στα διαδοχικά νικηφόρα εκλογικά ορόσημα μετά το 2012, που ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύτηκε στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κατέκτησε την πρώτη θέση στις ευρωεκλογές του 2014 και πήγε ακόμα καλύτερα στις εθνικές του 2015. Πρώτη φορά κυβέρνηση της Αριστεράς στην Ελλάδα μέσω γενικών εκλογών.
Η εκλογική εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ δίκαια αποδίδεται στην κοινωνική δυναμική των αντιμνημονιακών αγώνων, στους οποίους συνέβαλε καθοριστικά και το ΚΚΕ, αλλά χωρίς εκλογικά οφέλη. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, διέθετε έναν χαρισματικό νεαρό ηγέτη, αλώβητο από σκάνδαλα και διαφθορά που βάραιναν τους πρώην εταίρους του δικομματισμού, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ. Στον Τσίπρα πρέπει να πιστωθεί και η άξια εκπροσώπηση της Ευρωπαϊκής Αριστεράς το 2014, γι’ αυτό και η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 επέδρασε καταλυτικά στην αριστερή στροφή που σημειώθηκε πρώτα στην Πορτογαλία και μετά στην Ισπανία.
Μεγάλα τα επιτεύγματα και στην εξωτερική πολιτική με κυβέρνηση Τσίπρα και ΥΠΕΞ τον Νίκο Κοτζιά, για τα οποία θα γράψω ιδιαίτερο άρθρο.
*Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
