«Δεν παίζει ρόλο η ικανότητα που έχεις μπαίνοντας στην ιστορία: βγαίνοντας είναι που μετράει πολύ το πόσο αξίζεις» συνήθιζε να λέει ένας παλιός φιλελεύθερος πολιτικός.
Δεν το έχει κατά νου η τωρινή ηγεσία της χώρας, ούτε και οι ηγεσίες κάποιων άλλων χώρων στην Ε.Ε. Και εξαντλούν τις ικανότητές τους στο να σιγοντάρουν έναν κάποιου είδους πόλεμο.
Η άνοδος του Τραμπ βοήθησε πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης να συνεχίσουν την καθεστωτική λογική του μιλιταρισμού και της συντηρητικοποίησης των κοινωνιών και των οικονομιών τους: «Αν δεν φτιάξει αμυντική βιομηχανία η Γερμανία, αν δεν πουλήσει περισσότερα μαχητικά σκάφη και υποβρύχια συν φρεγάτες η Γαλλία, θα καταρρεύσει το σύστημα».
Τι δεν καταλαβαίνετε ακριβώς, νεοέλληνες (όποιοι τέλος πάντων απεύχεστε τον πόλεμο και δεν παραμυθιάζεστε από μεγαλόσχημες συμφωνίες ασφάλειας και γεωστρατηγικής);
Εδώ έχουμε να κάνουμε με τζίρους: μεγάλα μεγέθη, πολλά διαφεύγοντα έσοδα, χαμένα κέρδη, αν δεν έλθουν τελικά τα drones του Πούτιν.
Αλλά για να είμαι ειλικρινής: μια κάποια μίνι-διακήρυξη ενάντια στον μιλιταριστικό κεϊνσιανισμό που ετοιμάζεται δεν μπορεί να έχει ίχνος ειλικρίνειας όταν μένουν ανέπαφες οι κοινωνικές καταστάσεις που τον παράγουν ως φυσική αναγκαιότητα.
Και το ίδιο ισχύει και για τον πολύ καλά δουλεμένο (με βιοπολιτική στόχευση) εκφασισμό των μεσοαστών και των μικρομεσαίων κυρίως τάξεων.
Ελεγε ο Μπρεχτ ότι «πρέπει κανείς να απαλλαγεί από όλους τους δισταγμούς» για να ονομάσει το κακό που έρχεται. Και αυτό νομίζω ότι είναι το μεγάλο βουνό εντός μας: ένα απροσπέλαστο τείχος ανορθολογισμού, για όσους τουλάχιστον θέλουν να δουν τη σκοτεινή όψη της δήθεν «σταθερότητας» που επιλέγουν να χρησιμοποιούν μερικοί ηγέτες με προσωπείο και μάσκα πατριωτισμού (ή ευρωπαϊσμού).
Μοιράζουν στο πόπολο την «ποινή του αφανισμού» που θα έλθει όταν -λέει- προκύψει το κακό. Αλλά δεν προσδιορίζουν ποτέ το κακό χρονικά και γεωγραφικά. Ο λόγος; Μα, πολύ απλά, θα το φροντίσουν αυτοί να συμβεί.
Η Ευρώπη -δηλαδή η Ελλάδα, η Ιταλία, η Γαλλία, η Γερμανία- γέρνει από καιρό προς τα άκρα και αυτό έγινε σκόπιμα (το τονίζω: έγινε, επετεύχθη, σχεδιάστηκε).
Προετοιμάστηκαν οι κοινωνίες για την κατηφόρα της Αμερικής προς τον εθνικισμό και τη μετατροπή της «άμυνας» σε «πόλεμο», με έναν επικίνδυνο dealer επικεφαλής να μοιράζει ειρηνικές δήθεν συμφωνίες σε χώρες που δεν ξέρει να προφέρει, να σχεδιάζει μη βιώσιμες λύσεις στο μεγάλο ζήτημα της Ουκρανίας και από πίσω να υπενθυμίζει τι σημαίνει παγκόσμιος καπιταλισμός όταν οι ΗΠΑ χρωστάνε της Μιχαλούς: «Κόψτε κοινωνικές δαπάνες και φτιάξτε εξοπλισμούς για πόλεμο – μη βλέπετε που τα έχω καλά με τον Ρώσο, θα σας χτυπήσει».
Ενα γελοίο παίγνιο καθυπόταξης των μαζών παίζεται με εντελώς καθηλωμένες τις ευρωπαϊκές κοινωνίες που πρέπει «να συνηθίσουν στην αυτοθυσία και στα φέρετρα με σημαίες», αφού η Αμερική λέει είναι εθισμένη (!) σε αυτό…
Πόσο εύκολα ο άνθρωπος υποτάσσεται στο σύστημα και στην «ιστορία». Πόσο εύκολα επιλέγει να συνταχθεί με τον καλομασκαρεμένο φασισμό των ηγεσιών που του εμφυτεύουν τη «σταθερότητα» για την περιουσία και το βιος του.
Δεν τον νοιάζει αν π.χ. τα παιδιά του δυσκολευτούν στη ζωή τους από τις σημερινές πολεμικές συμπαρατάξεις και τη μιλιταριστική πολιτική, τις άφρονες δαπάνες για όπλα κάθε είδους.
Τον νοιάζει ότι επετεύχθη «ενεργειακή ασφάλεια» και αυτό είναι «γεωστρατηγική προτεραιότητα».
Τον νοιάζει να είναι «στη σωστή πλευρά της Ιστορίας» όταν ο Κόκκινος Στρατός θα μπει στα ευρωπαϊκά χώματα…
Ξέρετε τι μου έλεγε πρόσφατα ένας έμπειρος καθηγητής ειδικός στα γεωπολιτικά; Οτι η Αμερική χτίστηκε πάνω στον μακαρθισμό και τον αντικομμουνισμό. Δεν διαφώνησα, όντως έτσι είναι. Ξέρετε τι του είπα ως ανάλογο στοιχείο από το ιστορικό παρατηρητήριο;
Με τόσες δικτατορίες, και με τόσες φιλελεύθερες ολιγαρχίες, με τόσες ανισότητες κοινωνικές, αρκετά ευρωπαϊκά κράτη, παρά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν κατάφεραν να ξεριζώσουν εντελώς τον φασισμό από τις κοινωνίες τους – δηλαδή τη χρήσιμη εκείνη πρώτη ύλη ώστε σήμερα να στρώσουν το χαλί οι γνωστές περιστρεφόμενες πόρτες εξουσίας-κεφαλαίου για τις κλαγγές των όπλων…
