Η συμφωνία εξόρυξης υδρογονανθράκων, η κλιματική κατάρρευση και ο επανεξοπλισμός της Ευρώπης

Διθυραμβικά άρθρα διαβάζουμε στα ΜΜΕ για τη συμφωνία εξόρυξης υδρογονανθράκων στην Ελλάδα και την περαιτέρω αναβάθμιση των σχέσεων με τις ΗΠΑ. Αυτό που γίνεται άμεσα αντιληπτό με την υπογραφή αυτής της συμφωνίας είναι ότι η προστασία του περιβάλλοντος και η κλιματική κατάρρευση, που απειλεί ολόκληρο τον πλανήτη, δεν απασχόλησαν τις αντιπροσωπείες που συμμετείχαν στην 6η υπουργική συνάντηση της Διατλαντικής Συνεργασίας για την Ενέργεια (P-Tec).

Ενώ όλοι οι διεθνείς περιβαλλοντικοί οργανισμοί διακηρύττουν ότι στην ενεργειακή πολιτική των χωρών ύψιστη προτεραιότητα αποτελεί η επιτάχυνση της μετάβασης στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ), με στόχο την επίτευξη της κλιματικής ουδετερότητας έως το 2050, εμείς γυρνάμε το ρολόι του χρόνου 40 χρόνια πίσω, για να κάνουμε γεωτρήσεις για πετρέλαιο και φυσικό αέριο, εάν υπάρχει!

Τα μνημόνια κατανόησης και οι λοιπές συμφωνίες που συνομολογήθηκαν στο Ζάππειο, μας δείχνουν ότι οι επιλογές της κυβέρνησης του Κ. Μητσοτάκη στην ενεργειακή σκακιέρα συνιστούν παράδειγμα αντιφατικότητας. Οταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, τον Ιούνιο του 2019, ύστερα από δύο χρόνια ψηφίστηκε στη Βουλή ο Νόμος 4872/2021, ο οποίος προβλέπει τη «Δίκαιη Αναπτυξιακή Μετάβαση» και τη «ρύθμιση ειδικότερων ζητημάτων απολιγνιτοποίησης» για την περιοχή της Μεγαλόπολης και της Δυτικής Μακεδονίας, με στόχο τη μετάβαση στις ΑΠΕ έως το 2028. Και αφού με την ανοχή της κυβέρνησής του «φυτεύτηκαν» στα βουνά και σε εκτάσεις καμένης γης ανεμογεννήτριες και στον αστικό ιστό και σε καλλιεργήσιμες γαίες φωτοβολταϊκά πάνελ, έπεσε στα γόνατα να προσκυνήσει τον καινούργιο «ηγέτη» του κόσμου και τις εταιρείες του.

Οι συμφωνίες που υπέγραψε μας θέτουν σε καθεστώς αιχμαλωσίας για πολλά χρόνια, οι οποίες προβλέπουν τη μεταφορά του αμερικανικού LNG στον ευρωπαϊκό Βορρά και πιο συγκεκριμένα σε Βουλγαρία, Ρουμανία, Μολδαβία και Ουκρανία, μέσω του διαβόητου Κάθετου Ενεργειακού Διαδρόμου. Είναι εύλογο το συμπέρασμα: οι Αμερικανοί θέλουν να καταστήσουν αυτές τις χώρες «ασπίδα» απέναντι στη Ρωσία, ενώ ο Μητσοτάκης θα υποχρεώνει εμάς να καταναλώνουμε το αμερικανικό υγροποιημένο αέριο, που είναι πολύ ακριβότερο σε σχέση με το ρωσικό φυσικό αέριο, αδιαφορώντας για την περαιτέρω φτωχοποίηση και την εξαθλίωση του ελληνικού λαού, ενώ αμύθητα κέρδη θα πηγαίνουν στην κοινοπραξία που συστήθηκε, μέσω της συμφωνίας.

Το μόνο που πραγματικά με κάνει να ελπίζω είναι ότι αρκετοί Ελληνες-ίδες επιστήμονες άρχισαν, ήδη, να τοποθετούνται για τις καταστροφικές συνέπειες που εμπεριέχονται στη συγκεκριμένη συμφωνία.

Εάν λάβουμε υπόψη την ιστορική πορεία της Τουρκίας και των ευρωπαϊκών χωρών που πρωτοστατούν στις ευρύτερες γεωπολιτικές ανακατατάξεις σε Ευρώπη, Μέση Ανατολή, Ν. Καύκασο κ.α., κανένας δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι με την ένταξη της γειτονικής χώρας στην ευρωπαϊκή άμυνα το Σχέδιο «Γαλάζια Πατρίδα» δύναται να «εξαλειφθεί». Αντιθέτως το κλίμα έντασης που υπάρχει μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου με την Τουρκία θα ενταθεί. Η ιστορική της διαδρομή, ειδικότερα τον 20ό αιώνα, αποτυπώνει την τεράστια γεωπολιτική της αξία για τη Δύση συνολικά και ειδικότερα για ορισμένες χώρες της Κεντρικής Ευρώπης. Η Τουρκία είναι πολύτιμος σύμμαχος και ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος για τη Γερμανία.

Οσοι έχουν αντιρρήσεις όσον αφορά αυτή τη θεώρηση, καλό θα ήταν να αξιολογήσουν τις δηλώσεις του Γερμανού καγκελάριου, Φρίντριχ Μερτς, στην Αγκυρα μετά τη συνάντησή του με τον Ταγίπ Ερντογάν, τέλη Οκτωβρίου. Η Γερμανία επιδιώκει να ξεπεράσει τον «σκόπελο» των ελληνικών και κυπριακών ενστάσεων για την ένταξη της Τουρκίας στο αμυντικό Πρόγραμμα SAFE. Εχει απώτερο στόχο την ένταξή της στην Ε.Ε.

Πιστεύω ότι με τη «θεσμική» έννοια της ένταξης καμία χώρα, εκτός από τη Γερμανία, δεν επιδιώκει την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Τα κράτη-μέλη στην πραγματικότητα τη χρησιμοποιούν ως έναν καλό, «χρυσοφόρο πελάτη».

Οι πρωτοφανείς συνθήκες γεωπολιτικής ρευστότητας και ο ανέλεγκτος μιλιταρισμός που χαρακτηρίζει τόσο τη διακυβέρνηση όσο και την εξωτερική πολιτική των χωρών της Δύσης, ειδικότερα της Ευρώπης και της Αμερικής, με τον επανεξοπλισμό της Ε.Ε. με το Σχέδιο «ReArm Europe», αναπότρεπτα «τοποθετούν» την ανθρωπότητα στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της Ιστορίας.

Θέλω να πιστεύω ότι η ιστορική μνήμη και η αποτίμηση της στρατιωτικής ισχύος των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων θα επιφέρουν μια ψύχραιμη ανάλυση για το ποιες θα είναι οι συνέπειες στρατιωτικής σύγκρουσης με τη Ρωσία.

Ενα τέτοιο εφιαλτικό σενάριο, περαιτέρω, θα επιφέρει την οριστική επικράτηση των νεοφασιστικών δυνάμεων στην Ευρώπη και ίσως εάν οι φλόγες του πολέμου «αγγίξουν» τα πυρηνικά οπλοστάσια της Δύσης και της Ρωσίας, τότε αυτή η σύρραξη θα σημάνει το τέλος της ανθρωπότητας όπως τη γνωρίζουμε.

*Γενικός γραμματέας του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ 1967-1974)