Τι θα γίνει με το ντε φάκτο ημιανεξάρτητο κουρδικό κράτος στη βορειοανατολική Συρία;
Οι ΗΠΑ προωθούν μια ισορροπία ανάμεσα σε μια διευρυμένη τοπική αυτονομία, όπως στο Βόρειο Ιράκ, με ισχυρή συμμετοχή της κουρδικής ηγεσίας στην κεντρική κυβέρνηση της Δαμασκού
Οταν τερματίστηκε ο δεύτερος Πόλεμος του Κόλπου την άνοιξη του 2013, το αυτόνομο μετά το 1991 Βόρειο Ιράκ συμμετείχε στην κεντρική κυβέρνηση της Βαγδάτης που διόρισαν οι ΗΠΑ. Πιο συγκεκριμένα, πρόεδρος του Ιρακ ανέλαβε ο ιστορικός Κούρδος ηγέτης Ταλαμπανί ταυτόχρονα με την ανάθεση του υπουργείου Εξωτερικών σε Κούρδο.
Η συμμαχία των ΗΠΑ με τους Κούρδους δεν περιορίστηκε στην εκχώρηση ημιανεξαρτησίας στο Βόρειο Ιράκ, αλλά επεκτάθηκε με ισχυρή κουρδική συμμετοχή στην κεντρική κυβέρνηση της Βαγδάτης.
Η Τουρκία του Ερντογάν προβάλλει βέτο στην υιοθέτηση της παραπάνω συνταγής για το κουρδικό μόρφωμα που εδώ και δέκα χρόνια ελέγχει την κουρδική βορειοανατολική Συρία. Στις αρχές της χρονιάς, λίγο μετά την ανατροπή του Ασαντ, η νέα κυβέρνηση στη Δαμασκό με μεσολάβηση των ΗΠΑ έπεισε την ηγεσία των Κούρδων να αποδεχθούν την ενσωμάτωσή τους στις δυνάμεις του κεντρικού κράτους.
Αν υλοποιηθεί η συμφωνία, τότε η ντε φάκτο ημιανεξάρτητη βορειοανατολική Συρία θα αποκτήσει τη δυνατότητα βαρύνουσας συμμετοχής στην κυβέρνηση της Δαμασκού. Οι Κούρδοι της Συρίας θα επιδιώξουν να διαμεσολαβήσουν ανάμεσα στους Σουνίτες και τους Αλαουίτες όπως ακριβώς έκαναν οι ομοεθνείς τους στο Ιράκ το 2003.
Μπορεί ο ενθουσιασμός του Τραμπ με τον Ερντογάν να είναι αυθεντικός, αλλά από μόνος του δεν αρκεί για να αλλάξουν οι σταθερές της διαμόρφωσης περιφερειακών συσχετισμών στη Μέση Ανατολή. Η Συρία έχει βρεθεί για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα μαζί με το Ιράκ και τη Λιβύη στην ομάδα χωρών-θυμάτων της στρατηγικής σύγχυσης των ΗΠΑ που κατεδάφισαν την όποια περιφερειακή αυταρχική σταθερότητα χωρίς να οικοδομήσουν μια Pax Americana.
