Το οργανωμένο σύστημα αλλοίωσης των πραγματικών περιστατικών και απαλλαγής των εμπλεκόμενων πολιτικών προσώπων από τις ευθύνες τους στο έγκλημα των Τεμπών αποκάλυψε αυτό που η λαϊκή διαισθητική ικανότητα ήξερε εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Αυτό που δίσταζαν να πουν μεγαλόφωνα όλοι όσοι δεν διαπλέκονται με το κράτος. Να παραδεχτούν ότι η αστική δημοκρατία, η λεγόμενη φιλελεύθερη, όπως εφαρμόζεται στην Ελλάδα αναιρεί ακόμα και τις πλέον θεμελιώδεις αρχές της. Είτε αυτές λέγονται διάκριση των λειτουργιών είτε κράτος δικαίου είτε λογοδοσία των ασκούντων εξουσία. Δεδομένης δε της, αν όχι ανικανότητας, τότε αδυναμίας των κομμάτων που απαρτίζουν την αντιπολίτευση να αλλάξουν την απαράδεκτη αυτή κατάσταση, είναι ιστορικά αναγκαία η άμεση δημιουργία μιας παράταξης που ως σκοπό θα έχει όχι την άλωση της εξουσίας, αλλά την αποκατάσταση στη συλλογική συνείδηση, της δημοκρατίας και την αναστήλωση των αρχών της.
Στο πλαίσιο αυτού του ιερού σκοπού εντάσσονται τελείως διαφορετικά ζητήματα από αυτά που θέτουν οι εκτελούντες κατά παραγγελία κομμάτων και ΜΜΕ δημοσκοπήσεις. Οπως είναι το θέμα της ακρίβειας, που βάζουν πρώτο στις ανησυχίες του κοινού και για το οποίο ένας «επιδραστικός» δημοσιογράφος απαιτεί από την κ. Καρυστιανού να δώσει αυτή τη λύση στο πρόβλημα αντί να ασχολείται με άλλα θέματα, όπως είναι για παράδειγμα η εξάρτηση της Δικαιοσύνης από την κυβέρνηση. Η ακρίβεια, όπως αυτή περνάει στον κόσμο από κυβερνητικούς παράγοντες και φίλα προσκείμενα σε αυτήν ΜΜΕ, δηλαδή ότι αυτή οφείλεται σε εξωγενείς και απρόβλεπτες αιτίες, δεν αφορά την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Ο πραγματικός λόγος όμως για τον οποίο υπάρχει ακρίβεια ή παρακολουθήσεις πολιτών ή εξάρτηση της Δικαιοσύνης από την κυβέρνηση έχει άμεση σχέση.
Υπ’ αυτήν την έννοια η εξακρίβωση της πραγματικής αιτίας της ακρίβειας καθώς και η αποκάλυψη των προσώπων που την προκαλούν αποτελεί μείζον θέμα δημοκρατίας και δημοσίου συμφέροντος. Γιατί αν δεν βρεις την αιτία και τους υπαίτιους μιας κατάστασης που προκαλεί στρέβλωση στη δημόσια ζωή, δεν βρίσκεις και την κατάλληλη λύση. Και η αιτία της ακρίβειας δεν είναι άλλη από τις εναρμονισμένες πρακτικές των διαφόρων καρτέλ. Εδώ όμως πρέπει να δούμε πώς ο νομοθέτης και η Δικαιοσύνη αντιμετωπίζουν τα καρτέλ. Ο νόμος χαρακτηρίζει τις πρακτικές τους -χρησιμοποιώντας μια λέξη με θετικό νόημα και ως εκ τούτου ανάλογο νομικό- εναρμονισμένες. Αντί λοιπόν να χρησιμοποιήσει αρνητικούς χαρακτηρισμούς όπως σύσταση εγκληματικής οργάνωσης με σκοπό την εξαπάτηση και την κλοπή του εισοδήματος των καταναλωτών, καθώς και της διακινδύνευσης, εξαιτίας των παράνομων αυτών πρακτικών, της εθνικής οικονομίας που βλέπει τον πληθωρισμό να την αποσυνθέτει, με ευκολία τις αναβαπτίζει ονομάζοντάς τες εναρμονισμένες. Εναρμονισμένες με τι; Με την απάτη, την κλοπή και την αισχροκέρδεια; Οχι φυσικά. Απλώς εναρμονισμένες «πρακτικές». Κάτι σαν τις «παράπλευρες απώλειες».
Φυσικά το κράτος και η κυβέρνηση (για τη Δικαιοσύνη θα τα πούμε σε λίγο) περί άλλα τυρβάζουν. Ο λόγος βεβαίως είναι το έμμεσο όφελος αφού η ακρίβεια στα προϊόντα και τις υπηρεσίες αποφέρει επιπλέον (παράνομο) έσοδο όχι μόνο στα καρτέλ, αλλά και στο δημόσιο ταμείο μέσω των έμμεσων φόρων και κυρίως του ΦΠΑ. Μα αυτό δεν είναι και το κίνητρο του ηθικού αυτουργού ή του συνεργού σε ένα ποινικό αδίκημα; Το άμεσο ή το έμμεσο όφελος που αποκομίζει αυτός από την πράξη του αυτουργού; Υπάρχει όμως και ένα άλλο είδος συνεργού που προσομοιάζει με αυτόν που εξαιτίας κάποιας νοητικής ή άλλης μορφής υστέρηση (π.χ. συνειδησιακής) βλάπτει τους άλλους χωρίς ο ίδιος να αποκομίζει κάποιο ιδιαίτερο ή ανάλογο όφελος. Την απάντηση στο ερώτημα ποιοι θεσμοί, εξουσίες και ανεξάρτητοι ή μη οργανισμοί μέσω κάποιων προσώπων που τους υπηρετούν ενίοτε συμμετέχουν σε αυτή τη διαδικασία συνέργειας, την αφήνω στην κρίση του αναγνώστη που μπορεί να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.
Για να λυθεί δε η απορία σχετικά με το γεγονός γιατί η Δικαιοσύνη δεν παρεμβαίνει σε αυτό το θέμα, να σημειώσουμε ότι οι εναρμονισμένες πρακτικές αποτελούν ποινικό αδίκημα μόνο όταν αφορούν δημόσιους πλειστηριασμούς και κατ’ αναλογία δημοπρασίες και διαγωνισμούς που προκηρύσσει το Δημόσιο. Και προσέξτε, όχι γιατί έχουμε να κάνουμε με μια εξόφθαλμη απάτη, αλλά γιατί απλώς παρακωλύεται ο ανταγωνισμός! Στις άλλες περιπτώσεις ένα πρόστιμο, κάποιες υποδείξεις και ψελλίσματα περί αισχροκέρδειας αρκούν. Μην ανησυχείτε όμως εσείς που αισχροκερδείτε. Μπορεί η αισχροκέρδεια να προβλέπεται ως ποινικό αδίκημα, τιμωρείται όμως μόνο εφόσον αυτή είναι «προφανής» και συνήθως με τρεις μήνες φυλάκιση όπως ορίζει το σχετικό άρθρο του Ποινικού Κώδικα. Η μη προφανής αισχροκέρδεια, όπως αυτή που ασύδοτη μαστίζει την οικονομία μας, είναι και θα είναι ανέγκλητη. Εκτός αν…
