Διαβάζω ότι…

Διαβάζω ότι επικίνδυνος μύκητας εξαπλώνεται στα νοσοκομεία της Ευρώπης αλλά και της Ελλάδας και σκοτώνει νοσηλευόμενους. Εξετάζοντάς τον όμως με το μικροσκόπιο της όποιας κριτικής πολιτικής σκέψης μάς έχει απομείνει, ο μύκητας πρέπει να είχε παρασκευαστεί πολλά χρόνια πριν στα εργαστήρια της σχολής του Σικάγου από τον διάσημο εφευρέτη θανατηφόρων αντικοινωνικών ιών, μυκήτων και μικροβίων, τον νομπελίστα Μίλτον Φρίντμαν, και τους στενούς συνεργάτες του Αουγκούστο Πινοτσέτ, Μάργκαρετ Θάτσερ και Ρόναλντ Ρέιγκαν. Η Ιερά Σύνοδος όμως της πολιτικής και οικονομικής κοινότητας κατέληξε ότι η αιτία του πολλαπλασιασμού των θυμάτων δεν είναι η υποχρηματοδότηση του συστήματος Υγείας αλλά το «φακελάκι» που ζήτησε ένας γιατρός στο «Ιπποκράτειο» Νοσοκομείο καθώς και η αντεθνική στάση κάποιων σεσημασμένων κομμουνιστών συναδέλφων του.

Διαβάζω ότι η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης τα θαλάσσωσε στον αγώνα της με την Τουρκία και υπέστη σύσσωμο το έθνος, εξαιτίας αυτής της ήττας, διασυρμό και ταπείνωση. Είμαι βέβαιος δε ότι οι πολυάριθμοι υπερπατριώτες υπουργοί και βουλευτές μας θα σκέπτονται πως η μειωμένη απόδοση του καλύτερου παίκτη της Εθνικής, ο οποίος θεωρείται κατά κοινή ομολογία και ο καλύτερος στον κόσμο, οφείλεται στο ότι δεν διαθέτει το περίφημο ελληνικό φιλότιμο και τον ανάλογο «πατριωτισμό». Τι περιμένει κανείς άλλωστε από κάποιον πρώην «λαθρό» με το επώνυμο «Ακενοτούμπο ή κάπως έτσι»;

Και με αυτά και αυτά κοιτάζοντας πάλι μέσα από το προαναφερθέν μικροσκόπιο, διαπιστώνουμε ότι ο εθνικισμός, μαζί με τα σκίτσα και τις αρλούμπες κάποιων «ταλαντούχων» καλλιτεχνών και διανοουμένων, είναι η βασική αιτία της χρόνιας και ανίατης εγκεφαλoπάθειάς μας. Σε κάθε περίπτωση όμως πρέπει να κοιτάμε μπροστά και να μην ξεχνάμε ότι ο προαιώνιος εχθρός μας δεν είναι πλέον η φίλη και «δημοκρατική» Τουρκία αλλά ο δικτάτορας του Κρεμλίνου καθώς και ο εμμονικός με την ιδέα να αποκτήσει ξανά την πατρίδα του, παλαιστινιακός λαός.

Διαβάζω ότι «σύμφωνα με το άρθρο 18 του νέου σχεδίου νόμου, που βρίσκεται σε διαβούλευση, στις ποινικές υποθέσεις ο κατηγορούμενος και ο συνήγορός του μπορούν να αποκλείονται από πρόσβαση σε έγγραφα και αποδεικτικά στοιχεία, εφόσον αυτό κριθεί “αναγκαίο” από τις αρχές.

Οι αιτιολογίες που προτάσσονται είναι η προστασία της έρευνας, η ασφάλεια μαρτύρων και η αποτροπή κινδύνων για την εθνική ασφάλεια» («Εφ.Συν.» 13.9.2025). Το επόμενο δε στάδιο της απορρύθμισης της Δικαιοσύνης, την οποία επιδιώκει ο αρμόδιος υπουργός, απ’ ό,τι μου δείχνει το μικροσκόπιο της κριτικής σκέψης, θα είναι η κατάργηση του «αναχρονιστικού» τεκμηρίου της αθωότητος και της αρχής in dubio pro reo, δηλαδή «εν αμφιβολία υπέρ του κατηγορουμένου».

Φυσικά, σε ό,τι έχει να κάνει με τα πρόσωπα που αφορά η νέα διάταξη, θα περιληφθεί ως τροπολογία σε κάποιο νομοσχέδιο που θα μας ξεφουρνίσουν, ας πούμε ενός «περί προστασίας του ισραηλινού στρατού από εκδηλώσεις ρατσιστικού μίσους», η ρητή εξαίρεση υπουργών, γενικών γραμματέων και λοιπών κυβερνητικών προσώπων και κομματικών φίλων, οι οποίοι θα διατηρούν στο ακέραιο τα δικαιώματά τους σύμφωνα με το προηγούμενο νομικό καθεστώς, καθώς και το προνόμιο διαπόμπευσης προστατευόμενων μαρτύρων· επίσης, θα θεσπίζεται και νομοθετικά το αναφαίρετο δικαίωμα του μπαζώματος στοιχείων και τεκμηρίων ενοχής τους.

Διαβάζω ότι ο αρχηγός της εγκληματικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή» Νίκος Μιχαλολιάκος αποφυλακίστηκε για λόγους υγείας. Εφόσον αυτή την εύνοια υπέρ του κρατουμένου την προβλέπει το Δίκαιο και πράγματι ισχύουν οι λόγοι υγείας που επικαλέστηκε, καλώς αποφυλακίστηκε. Ομως όπως γίνεται εμφανές, πάλι από την εικόνα που βλέπουμε μέσα από το μικροσκόπιο της κριτικής σκέψης, ισχύουν διαφορετικά μέτρα και σταθμά για κάποιους άλλους. Για παράδειγμα, για τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο της τρομοκρατικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη», του οποίου για ακόμη μία φορά η αίτηση αποφυλάκισης, παρ’ ότι πληρούσε τις προϋποθέσεις του νόμου, απορρίφθηκε. Και άσχετα από οποιαδήποτε διαφωνία μπορεί να έχει κάποιος με το συγκεκριμένο πρόσωπο, δεν μπορεί να μην παραδεχτεί (εφόσον φυσικά γνωρίζει σε έναν βαθμό τα νομικά θέματα) ότι έχει απόλυτα δίκιο ο Γιωτόπουλος όταν επισημαίνει ότι «η νομική δεν είναι επιστήμη. Είναι ιδεολογία. Ως τέτοια είναι γεμάτη από προκατάληψη, ανορθολογισμούς, αντιεπιστημονικές θέσεις».

Κλείνοντας πρέπει να γίνει μια επισήμανση. Το μικροσκόπιο της κριτικής σκέψης στο οποίο αναφερθήκαμε, γράφεται με γιώτα το κρι- και όχι με ήτα άρα «κρητικής σκέψης», όπως κάποιοι ανορθόγραφοι, κατά τα άλλα άριστοι, θα το ήθελαν.

Το μικροσκόπιο αυτού του τύπου, του κρητικού, κάποτε πολύ χρήσιμου σε Θεοτοκόπουλους, Καζαντζάκηδες και Ελευθέριους Βενιζέλους, τώρα είναι όργανο στα χέρια νεόκοπων Κρητών πολιτικών αλλά και διάφορων περίεργων τύπων, όπως κάποιου Φραπέ, κάποιου Χασάπη και λοιπών «αξιοτίμων» κυρίων.