Είμαστε όλοι Καρυστιανού!

Το στοιχειώδες αίτημα των γονιών να γίνει τοξικολογική εξέταση στη σορό των παιδιών τους πρέπει να υποστηριχθεί. Χωρίς…ναι μεν, αλλά!

Στεκόμαστε προσοχή μπροστά στον απεργό πείνας, ο οποίος δίνει τη μάχη της ζωής του στην πλατεία Συντάγματος και αξιώνει από την οργανωμένη Πολιτεία το αυτονόητο: να τον σεβαστεί και να τον αντιμετωπίσει ως γονιό που ζητάει την αλήθεια για το παιδί του.

Η εμπιστοσύνη στους θεσμούς δεν είναι πρόσχημα για να μπαίνει πλάτη σε μια κυβέρνηση που τους κακομεταχειρίζεται σε βάρος των πολιτών. Για την εμπιστοσύνη στους θεσμούς οφείλουν, πρώτα απ’ όλα, να βρίσκονται σε εγρήγορση οι ίδιοι οι λειτουργοί τους. Να δρουν με ανεξαρτησία. Να μη δημιουργούν την εντύπωση, αν όχι και τη βεβαιότητα, ότι εκτελούν εντολές της εκάστοτε κυβερνητικής πλειοψηφίας.

Η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών, όπως προκύπτει από όλες τις έρευνες, έχουν την πεποίθηση ότι η λειτουργία των θεσμών στη χώρα είναι προβληματική. Πιστεύουν ότι οι κυβερνητικές παρεμβάσεις δεν αφήνουν οξυγόνο στη Δικαιοσύνη.

Στην πλευρά των γονιών βρίσκονται οι στοιχειώδεις ανθρώπινοι , ηθικοί και πνευματικοί νόμοι. Κι απέναντι στους γονείς στέκονται όσοι τους τσαλαπατούν αδίστακτα.

Η επιλογή να στέκεσαι δίπλα στους γονείς χωρίς δεύτερες σκέψεις είναι δύσκολη, αν σκεφτεί κανείς τη δύναμη των αντιπάλων τους. Αλλά και εύκολη, αν θέλεις να κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια.

Η κυβέρνηση αντιμετώπισε εξαρχής τους χαροκαμένους γονείς ως πολιτικούς αντιπάλους, αν όχι και ως εσωτερικούς εχθρούς. Ωστόσο, η στάση στο ζήτημα αυτό δεν είναι αντικυβερνητική ή φιλοκυβερνητική. Οφείλει να υπερβαίνει την πολιτική αντιπαλότητα και τις κομματικές αντιδικίες. Είναι ζήτημα Δημοκρατίας. Ζήτημα συνείδησης. Ζήτημα ανθρωπιάς.

Για τους λόγους αυτούς…

Είμαστε όλοι Καρυστιανού!

Και θα είμαστε μέχρι τέλους. Μέχρι τη δικαίωση των γονιών.

* Νομικός