Οταν δίδασκα στο Πανεπιστήμιο Παρίσι VIII είχα πάρα πολλούς Γάλλους φοιτητές με καταγωγή από το ισλαμικό Μαγκρέμπ (Αλγερία, Μαρόκο, Τυνησία). Οι νεαροί αυτοί φοιτητές δεν ήξεραν ούτε μία λέξη αραβικών, ήταν γεννημένοι Γάλλοι, 3ης, 4ης, 5ης γενιάς.
Τότε δεν υπήρχε το θρησκευτικό, αλλά μόνο το πολιτικό Ισλάμ και έβλεπα σε μερικούς από αυτούς τους Γάλλους φοιτητές μου ένα απίστευτο μίσος εναντίον της Γαλλίας.
Το μίσος αυτό εδραζόταν, ζωντανότατο και παρόν, στο άθλιο αποικιοκρατικό παρελθόν της Γαλλίας εις βάρος αυτών των λαών.
Δηλαδή, η Γαλλία των δικαιωμάτων του ανθρώπου, η παγκόσμια Γαλλία όλων των δημοκρατικών επαναστάσεων, η Γαλλία της Παρισινής Κομμούνας και της απελευθέρωσης των καταπιεσμένων όλης της γης, η Γαλλία του διαφωτισμού και του ανθρωπισμού, κατά το τραγικό συναμφότερον των ανθρωπίνων, έφερε εις το ακέραιον -εκτός αυτών- και ένα βρομερό αποικιοκρατικό παρελθόν.
Και αυτό το παρελθόν το ζούσαν πάρα πολλά από τα πιο προικισμένα, μουσουλμανικής καταγωγής -παιδιά των πρώην αποικιών- τέκνα της.
Ολοι οι νεαροί τρομοκράτες των τελευταίων γεγονότων, απ’ όσο γνωρίζουμε σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, είναι Γάλλοι.
Νεαροί Γάλλοι, αποφασισμένοι να πεθάνουν, που δέχτηκαν να αυτοκτονήσουν για να κάνουν κακό στην αποικιοκρατική πατρίδα τους, τη Γαλλία, και αυτό δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ… ή σχεδόν ποτέ.
Για να μειωθεί ίσως αυτή η φρίκη, η Γαλλία θα πρέπει να πάψει να αποβλακώνεται, συμμεριζομένη την ιμπεριαλιστική ηλιθιότητα των Αμερικάνων στη Μ. Ανατολή και για να συμφιλιωθεί με τα μουσουλμανικής καταγωγής παιδιά της πρέπει να προσπαθήσει, μαζί με τη διεθνή κοινότητα, να σωφρονίσουν το παραλήρημα του Ισραήλ και να επιβάλουν από κοινού την πλήρη δημιουργία του Παλαιστινιακού Κράτους.
Χωρίς αυτές τις δύο προϋποθέσεις, η αγαπημένη μου Γαλλία, πρωτότοκη θυγατέρα του ελληνικού πολιτισμού, θα εξακολουθεί να ζει την προχθεσινή φρίκη.
Δηλαδή, όπως έστρωσε αποικιοκρατικά, έτσι θα κοιμηθεί… αντεκδικητικά από τα παιδιά της.
*καθηγητής Πανεπιστημίου, βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης
