«Εγκλιματική» κρίση

Διαβάζω ότι «το Ελληνικό Χρηματιστήριο Ενέργειας ιδρύθηκε στις 18 Ιουνίου 2018 με σκοπό τη δημιουργία ενδοημερήσιας αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας και παραγώγων ενέργειας με βάση το λεγόμενο Μοντέλο Στόχο [sic]. Tην πρώτη του συνεδρίαση την πραγματοποίησε στις 24 Μαρτίου 2020». Ας κρατήσουμε αυτήν την ημερομηνία. Και ας πάμε τώρα να δούμε κάποια στατιστικά στοιχεία σε σχέση με το φαινόμενο των αγροτοδασικών πυρκαγιών πέντε χρόνια πριν και πέντε χρόνια μετά τον Μάρτιο του 2020.

Την πενταετία 2015-2019 κάηκαν στην Ελλάδα συνολικά περίπου 985.000 στρέμματα, 315.000 στρέμματα λιγότερα από όσα κάηκαν μέσα σε μία μόλις χρονιά, το 2021, που ήταν 1.300.000 στρέμματα, και 800.000 στρέμματα λιγότερα από την πιο εφιαλτική χρονιά για τον δασικό πλούτο της Ελλάδας –το 2023– που ήταν 1.800.000 στρέμματα. Την περίοδο δε της πενταετίας 2020-2024 το συνολικό αποτέλεσμα είναι 4.000.000 στρέμματα καμένα· σε σύγκριση δηλαδή με την προηγούμενη πενταετία είχαμε αύξηση στα καμένα δάση 400%. Αν, όπως μας λέει το κυβερνητικό αφήγημα, η αιτία των τρομακτικών πυρκαγιών είναι η κλιματική αλλαγή, βλέπουμε κάποια αντίστοιχη αύξηση στα στοιχεία που την προσδιορίζουν ως τέτοια; Είδαμε, για παράδειγμα, τη θερμοκρασία να ανεβαίνει θεαματικά ή τη στάθμη της θάλασσας να ανεβαίνει ιδιαίτερα ή το διοξείδιο του άνθρακα να αυξάνεται κατά πολύ; Πώς δικαιολογείται από την κλιματική αλλαγή, η οποία υπήρχε καταπώς μας έχουν πει οι επιστήμονες από τη δεκαετία του 1950, τέτοια καταστροφή; Ζεστά καλοκαίρια είχαμε και τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Στα μπαλκόνια κοιμόμασταν και στις βεράντες των σπιτιών όταν το θερμόμετρο χτυπούσε σαραντάρια και βάλε.

Το κλίμα παρόμοιο ήταν και τότε και τώρα. Ομως το μικροκλίμα, ιδιαίτερα των πόλεων, ήταν διαφορετικό. Δεν υπήρχαν τα εκατομμύρια των αυτοκινήτων, των κλιματιστικών που ρουφάνε τον ατμοσφαιρικό αέρα και τον βγάζουν σαν εξάτμιση καθαριστηρίου ενδυμάτων, δεν υπήρχαν τόσα πολλά εκατομμύρια κυβικά μπετόν αρμέ και τόσες χιλιάδες γυάλινα δήθεν μοντέρνα κτίρια γραφείων. Υπήρχαν δάση ολόγυρα σ’ αυτήν την πόλη που, παρά τον «εθναρχικό» βιασμό που ήδη είχε υποστεί, ήταν ακόμα πόλη και δεν ήταν το σημερινό έκτρωμα. Η Πάρνηθα, η Πεντέλη, ο Υμηττός ήταν μέσα στο πράσινο και δρόσιζαν το λεκανοπέδιο· και πότε πότε μάζευαν ντάλα καλοκαίρι τα δικά τους σύννεφα, γεννήματα των καταπράσινων πλαγιών τους, και έριχναν τις υπέροχες και ευεργετικές καλοκαιρινές βροχούλες.

Κλιματική αλλαγή, ανθρωπογενής και μη υπάρχει· κλιματική κρίση όπως θέλουν να μας την εμφανίσουν, ως την αποκλειστική δικαιολογία για την ανικανότητά τους, δεν υπάρχει. Αυτό που διαπιστώνουμε είναι η ανίατη πολιτική κρίση και η ακόμα πιο βαριά κρίση στη συνείδησή μας ως λαού, που αδυνατεί να καταλάβει ότι πίσω από την ανυπαρξία μέτρων πρόληψης, την υποστελέχωση, την αλλοπρόσαλλη πολιτική των φορέων, τον φετιχισμό με τις ανεμογεννήτριες και τα ηλιακά πάνελ κρύβεται η οικονομία της καταστροφής, ο νεοφιλελευθερισμός και οι διάκονοί του, το ιερατείο της φρίκης που δεν νoιάζεται ούτε για το μέλλον των δικών του παιδιών. Η φύση δεν περνάει κρίση κλιμακτηρίου ούτε αρρωσταίνει. Ο άνθρωπος είναι σε κρίση, ο άνθρωπος είναι άρρωστος και πολύ πιο άρρωστος ο Νεοέλληνας. Ο Νεοέλληνας που για πενήντα ευρώ αύξηση στον μισθό και στη συνταξούλα του κρίνει ότι μια μεζονέτα αξίζει πιο πολύ να σωθεί απ’ ό,τι ένα δάσος, ένα αυτοκίνητο από ένα λιοστάσι, δέκα αστυνομικοί είναι πιο αναγκαίοι απ’ ό,τι ένας πυροσβέστης, το 112 είναι πιο χρήσιμο απ’ όσο η αλληλεγγύη και η λαϊκή πρωτοβουλία που σώζει ό,τι δεν μπορεί ένα ανίκανο κράτος να κάνει σωστά και ότι ένα ξενοδοχείο στον Ερημίτη της Κέρκυρας, όπου λιάζεται ένας συρφετός από άξεστους τουρίστες, συνεισφέρει περισσότερο στο νησί απ’ όσο ο δασικός του περίγυρος που έγινε στάχτη.

Ολοι ξέρουμε πλέον ότι οι ανεμογεννήτριες και τα ηλιακά ήταν ένα διάλειμμα ανάμεσα στα ορυκτά καύσιμα και το υδρογόνο που έρχεται να δώσει οριστική λύση στο ζήτημα της πραγματικά καθαρής και φτηνής ενέργειας, κάτι σαν τα compact discs που ήταν ένα διάλειμμα ανάμεσα στο βινύλιο και τη μουσική από το διαδίκτυο. Σε αντίθεση όμως με τα cds, ανεμογεννήτριες και ηλιακά, σχιστολιθικά καύσιμα και χρηματιστήρια ενέργειας, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια ευκαιρία να πλουτίζουν τα αρπακτικά που καραδοκούσαν ώστε οι αφελείς ιθαγενείς να δώσουν τα χωράφια τους, τα βουνά τους, τα δάση τους, τις οικονομίες τους, το μέλλον τους, για να πάρουν χάντρες και καθρεφτάκια που θα τους είναι σε λίγο τελείως άχρηστα. Τότε επιτέλους θα καταλάβουν ότι η κλιματική αλλαγή, στα χέρια των αετονύχηδων, έγινε εγκληματική αλλαγή και business as usual.

* Νομικός, συγγραφέας