Ο Αλέν Ντελόν, ο απόλυτος γόης του ευρωπαϊκού κινηματογράφου του 20ού αιώνα, κρατάει στην αγκαλιά του μια γάτα και κλαίει. Δεν την κρατάει απλά, την τυλίγει προστατευτικά με τα χέρια του, τα χέρια του είναι κιόλας μια φωλιά για το πλάσμα, ένα στοργικό ενδιαίτημα, ένας ψυχοσωματικός τόπος πλήρους αποδοχής. Ή μήπως συμβαίνει το αντίθετο; Μήπως αυτό το σβωλαράκι αθωότητας που απηχεί την καταγωγή του και την υπόστασή του από τον χαμένο μας παράδεισο, αποτελεί ακούσια για τον ογδοντάχρονο, καταβεβλημένο Αλέν το τελευταίο συναισθηματικό του καταφύγιο; Ο Αλέν Ντελόν σ’ αυτήν τη φωτογραφία είναι απογυμνωμένος από τη λάμψη της δαιμόνιας ομορφιάς του. Δεν τον φωταγωγεί καμία δόξα, δεν τον θάλπει το φιλικό χαμόγελο ενός άγνωστου στον δρόμο που δεν γνωρίζει ότι είναι παγκόσμιος σταρ, δεν ραίνει τις παρειές του το δάκρυ του αποχαιρετισμού μιας χθεσινής αρραβωνιαστικιάς με το όνομα Ρόμι.
Το πρόσωπό του είναι παραμορφωμένο από ένα κράμα πίκρας και οδύνης, δεν είναι η γάτα στην αγκαλιά του που είναι απροστάτευτη, είναι ο ίδιος που αισθάνεται ευάλωτος και απομονωμένος, ένας παράξενος εξόριστος του αδιάλειπτου θαυμασμού των πολλών που συχνά ξενιτεύει τους ξεχωριστούς αυτού του κόσμου στις παρυφές μιας μονήρους κορυφής, μακριά από την επικράτεια της αλληλεπίδρασης με τους ανθρώπους. Είναι κρύος ο διαρκής, απρόσωπος θαυμασμός, συγγενεύει με το βλοσυρό χρυσάφι και την κοφτερή όψη των διαμαντιών.
Κι εκεί στην υπερπολυτελή φυλακή του κορεσμένου θαυμασμού ξυπνάει μια μέρα ουρλιάζοντας ο εστεμμένος Μόνος και το μόνο που αποζητά είναι το άδολο βλέμμα του σκύλου του. Του σκύλου του που δεν γνωρίζει πως το αφεντικό του λατρεύτηκε από εκατομμύρια γυναίκες και μισήθηκε από άλλους τόσους άντρες. Του σκύλου του που αγνοεί εκ των πραγμάτων την κοινωνική, επαγγελματική και ιδιοπροσωπική του ταυτότητα. Του σκύλου του που δεν τον αμφισβητεί, δεν τον κρίνει, δεν τον ανταγωνίζεται. Του σκύλου του που το παιχνίδισμα της ουράς του όταν τον συναντά αναπαριστά μέσα του όλα τα «ναι, μ’ αρέσεις» και όλα τα «χαίρομαι που είμαστε μαζί», έτσι, μονομιάς, σαν το νερό που κυλάει σε ένα αυλάκι.
Του σκύλου που το βλέμμα του είναι μια διαρκής κατάφαση σε έναν κόσμο που η αμφισβήτηση, το «ίσως», το «μπορεί», το «αλλά» κατακερματίζουν και ματαιώνουν αδιάκοπα επιθυμίες, όνειρα, προσδοκίες. Ναι, ασφαλώς και είναι εύκολο να σε αποδέχεται ένας σκύλος, ο σκύλος δεν είναι ένα έλλογο ον που με την ευφυΐα του στοχάζεται, αναρωτιέται, δημιουργεί ή καταστρέφει.
Ωστόσο στο σημείο που βρισκόμαστε εδώ και καιρό το έλλογο ον έχει επιλέξει κυρίως να καταστρέφει και να βιώνει όλο και μεγαλύτερη μοναξιά. Δαπανήθηκαν οι ατομικότητες του κόσμου σε όλων των μορφών τις δρόγες για να ξορκίσουν την εσωτερική ερημιά τους, χωρίς αποτέλεσμα. Ο Αλέν Ντελόν κατέφυγε στην ύστατη έμψυχη ανακούφιση όπως και εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι. Ναι, ακόμα και ο Αλέν Ντελόν. Ή ίσως ακριβώς γι’ αυτό: στον καθρέφτη του έπαψε να βλέπει από καιρό αυτό που έβλεπαν οι άλλοι, αυτό που ακόρεστα απολάμβαναν οι άλλοι δεν το άντεχε πια ο Αλέν. Ο πιο σαγηνευτικός ηθοποιός της Ευρώπης άντεχε μόνο το βλέμμα του σκύλου του.
*Συγγραφέας
