Ελπίδες και φόβοι από την Αλάσκα

Σαν να επρόκειτο για άσκηση δημόσιων σχέσεων αντιμετωπίστηκε από πολλούς η συνάντηση Τραμπ – Πούτιν στην Αλάσκα. Αφωνη η εγχώρια Αριστερά και το ΠΑΣΟΚ ούτε ένα σχόλιο πριν από τη συνάντηση. Σαν να μην αφορούσε όλο τον κόσμο, εννοείται και την Ελλάδα. ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ εξέδωσαν ανακοινώσεις την επομένη, που δεν απείχαν από την πεπατημένη. Παρατηρητής η Ε.Ε. κατά τον ΣΥΡΙΖΑ, που όμως δεν λέει τι πρέπει να κάνει η Ενωση.

Κατανοώ το ΚΚΕ, που στη μετά Φλωράκη και Φαράκο περίοδο διακινεί την άποψη ότι τέτοιες συναντήσεις μόνο κακό προοιωνίζονται για τους λαούς, που οι ίδιοι θα φέρουν την ειρήνη στον κόσμο, άποψη όχι λάθος, αλλά απολιτίκ κατά βάθος. Δηλαδή, δεν παίζουν ρόλο οι διεθνείς ισορροπίες, οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, τα φιλειρηνικά κινήματα; Αλλοτε, οι ηγεσίες του ΚΚΕ κατακεραύνωναν τη θέση του Μάο για το «αναπόφευκτο του πολέμου» Αν, όμως, σήμερα υφίσταται –και υφίσταται– νέος Ψυχρός Πόλεμος, πώς θα ανακοπεί; Χωρίς συναντήσεις κορυφής ΗΠΑ – Ρωσίας; Αν, μετά την Αλάσκα, οι δύο στρατιωτικές υπερδυνάμεις ξαναπιάσουν το νήμα του πυρηνικού αφοπλισμού, δεν θα χαιρετίσουμε την εξέλιξη αυτή;

Υπενθυμίζω ότι και μετασοβιετικά, το 2010, με πρωθυπουργό της Ρωσίας τότε τον Πούτιν και Πρόεδρο τον σημερινό σκληροπυρηνικό Ντμίτρι Μεντβέντεφ (εναλλάσσονται οι δυο τους στις κορυφαίες κρατικές θέσεις) υπογράφηκε από τους Ομπάμα – Μεντβέντεφ η περίφημη NEW START, για δραστικές μειώσεις στους διηπειρωτικούς στρατηγικούς πυραύλους. Συμφωνία που η Αριστερά όλων των αποχρώσεων (εννοώ και τους Σοσιαλιστές) είχε χαιρετίσει.

Οσο για τους «ευρωπαϊστές» τύπου Μητσοτάκη, που στο όνομα της «ρωσικής απειλής» στρατιωτικοποιούν την Ε.Ε., το ερώτημα είναι αν ενδεχόμενη αμερικανο-σοβιετική προσέγγιση θα αυξήσει ή θα μειώσει την «απειλή». Ωστόσο, και οι υπέρμαχοι του αριστερού ευρωπαϊσμού που τάσσονται υπέρ της στρατηγικής αυτονομίας της Ε.Ε. έναντι των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ, δεν είδαν την Αλάσκα ως ευκαιρία να απαιτήσουν σχέδιο ειρήνης της Ενωσης, με προτροπή στο Κίεβο να αρνηθεί την αίτηση ένταξης στο ΝΑΤΟ, αφαιρώντας βασικό πρόσχημα της Μόσχας για την εισβολή και τον πόλεμο κατά της γειτονικής και συγγενικής χώρας. Λέω πρόσχημα, διότι ουδέποτε μετά το 2008 (Βουκουρέστι), η Ουκρανία βρέθηκε στο κατώφλι του ΝΑΤΟ, ενώ τώρα το έχει διαβεί.

Θα δεχτώ ότι η Αλάσκα γέννησε και φόβους, κυρίως στους Ουκρανούς, για απαράδεκτες συναλλαγές των Τραμπ – Πούτιν εις βάρος τους, με κάποιους Ευρωπαίους να μιλούν για «νέα Γιάλτα», εκτός τόπου και χρόνου ο φόβος αυτός. Αν όμως ήθελαν να την αποφύγουν, ας κινηθούν στην κατεύθυνση στρατηγικής αυτονομίας της Ε.Ε., που δεν μπορεί να είναι μόνο στρατιωτική, όπως την εννοεί η Δεξιά. Ιδού η Ρόδος!

*Σύμβουλος του Διεθνούς Γραφείου Ειρήνης