Θλιβερές πρόσφατες εξελίξεις

Γιορτάσαμε προ ημερών τη μεγάλη χριστιανική εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, αλλά στη Γάζα, όπου και πολλοί ορθόδοξοι χριστιανοί, μέρος του παλαιστινιακού λαού, ο όλεθρος δεν έχει τέλος, μετά και την πρόσφατη απόφαση του υπουργικού συμβουλίου του Νετανιάχου για την πλήρη κατάληψή της με νέο μαζικό εκτοπισμό των κατοίκων της. Ομολογία αποτυχίας του πολέμου που ξεκίνησε μετά τις 7 Οκτωβρίου 2023 ο ακροδεξιός Ισραηλινός πρωθυπουργός.

Θυμίζω ότι παλαιότερα η Λωρίδα της Γάζας αποτελούσε μέρος της Αιγύπτου που κατακτήθηκε μετά τον Πόλεμο των Εξι Ημερών του 1967 από το Ισραήλ. Στη συνέχεια όμως, και ειδικότερα το 2005, με πρωθυπουργό τον Αριέλ Σαρόν, το Ισραήλ αποχώρησε και η περιοχή περιήλθε στον έλεγχο της Παλαιστινιακής Αρχής, με ηγέτη τότε τον Γιασέρ Αραφάτ, που επαναπατριζόμενος από την Τύνιδα μετέφερε το αρχηγείο του στην πόλη της Γάζας. Εκεί είχαμε επισκεφθεί τον Παλαιστίνιο ιστορικό εθνικό ηγέτη, το 1996, αντιπροσωπεία του ΣΥΝ, με επικεφαλής τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, της οποίας υπήρξα μέλος. Βήμα στο παρελθόν, λοιπόν, και ακόμα χειρότερα, η απόφαση Νετανιάχου που αγνόησε πλήρως, με τις πλάτες Τραμπ, τις ανακοινώσεις των ηγετών Γαλλίας, Βρετανίας και Καναδά για αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους.

Από την άλλη, εξίσου αποκαρδιωτική η εικόνα των προέδρων της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν, με ανάμεσά τους τον Τραμπ, να δηλώνουν μάλιστα ότι θα προτείνουν από κοινού τον «πλανητάρχη» για Νόμπελ Ειρήνης, επειδή υπό την εποπτεία του τα βρήκαν οριστικά για το Ναγκόρνο Καραμπάχ. Αναρωτήθηκα αν έχουν δικαίωμα πρότασης κάποιου ή κάποιας για Νόμπελ οι ηγέτες των δύο πρώην Σοβιετικών Δημοκρατιών, γνωρίζοντας ότι το έχουν οι ήδη κάτοχοι του βραβείου.

Ομως, το ζουμί δεν είναι το Νόμπελ, αλλά οι διευκολύνσεις που υποσχέθηκαν οι δύο πρόεδροι για περικύκλωση του Ιράν, αν και το θεοκρατικό καθεστώς του δεν φαίνεται να αποτελεί πια απειλή ούτε για το προστατευόμενο των ΗΠΑ Ισραήλ, μετά την πτώση του Ασαντ στη Συρία και την αποδυνάμωση της Χεζμπολάχ.

Από τη στάση των προέδρων των δύο χωρών του Καυκάσου προκύπτει επίσης η διαπίστωση ότι, δυστυχώς, η Ρωσία του Πούτιν χάνει επιρροή και σε θεωρούμενους σταθερούς συμμάχους της, σαν τους Αρμένιους, όχι τόσο τους Αζέρους που πατρονάρονται από την Αγκυρα.

Αν και σφοδρός επικριτής του Πούτιν, κυρίως για την εισβολή στην Ουκρανία, παραμένω φιλορώσος, ενθυμούμενος ότι άλλοτε από τη Μόσχα ξεκινούσαν παγκόσμιας σημασίας φιλειρηνικές πρωτοβουλίες όπως η Διάσκεψη του Ελσίνκι για την ασφάλεια και συνεργασία στην Ευρώπη, πριν από ακριβώς μισόν αιώνα. Σήμερα, δυστυχώς, επίσημα ρωσικά χείλη μιλούν για ενδεχόμενη πρώτη χρήση πυρηνικών όπλων, που άλλοτε η Μόσχα αποκήρυσσε.

* Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.