Το ραντεβού της Κυριακής: μετανάστριες και προσφύγισσες στον κλοιό της έμφυλης βίας

Σημείωση συντάκτριας: Τα ραντεβού της Κυριακής δεν γίνονται στο γραφείο μου, στη Βουλή ή σε δημόσιους χώρους. Γίνονται στο σπίτι μου κρυφά, μη μας δει κανένα μάτι. Τα τρομοκρατημένα θύματα με τα σπαστά ελληνικά συνοδεύονται από κάποιο μέλος συλλογικότητας ή φεμινιστικής οργάνωσης. Δεν είναι πάντα ευδιάκριτες ή ανακοινώσιμες οι δράσεις του Τομέα Ισότητας και Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ. Προσπαθούμε να βοηθήσουμε τα θύματα από την πίσω πόρτα της αλληλεγγύης. Κι έτσι -δυστυχώς για το δήθεν ευνομούμενο κράτος μας- καταφέρνουμε πιο πολλά.

«Αν θέλετε μετανάστριες, να τις πάρετε σπίτι σας». Να τις πάρετε σπίτι σας. Να τις εκμεταλλεύεστε, να τις κακοποιείτε, να τις βασανίζετε. Και κυρίως να τις βιάζετε. Ολοι θυμόμαστε τα αστειάκια από την Κόλαση όταν ήρθαν εδώ τα όμορφα κορίτσια της Ουκρανίας.

Σε μια σκάλα καθαρισμού, σε ένα σκοτεινό δωμάτιο ηλικιωμένου, σε μια κουζίνα χωρίς παράθυρα, μια γυναίκα βιάζεται. Είναι μετανάστρια. Είναι προσφύγισσα. Είναι μια γυναίκα χωρίς έγγραφα, χωρίς δικαιώματα, χωρίς φωνή. Δουλεύει «μαύρα», ανασφάλιστη, χωρίς άδεια παραμονής. Αόρατη, έρμαιο του κάθε εργοδότη.

Οι περισσότερες γυναίκες με μεταναστευτικό ή προσφυγικό προφίλ απασχολούνται σε επισφαλείς και υποτιμημένες εργασίες: καθαρίστριες, οικιακές βοηθοί, φροντίστριες ηλικιωμένων, μαγείρισσες ή «κοπέλες για τα θελήματα». Το σύνολο σχεδόν αυτής της εργασίας γίνεται χωρίς σύμβαση, χωρίς ασφάλιση, χωρίς νομική προστασία.

Σε αυτό το καθεστώς απόλυτης επισφάλειας, γυναίκες δεν τολμούν να καταγγείλουν τον θύτη: όταν δεν έχεις άδεια παραμονής, πιο πολύ φοβάσαι την απέλαση παρά την κακοποίηση.

Η κατάσταση δεν είναι καλύτερη για τις νόμιμες μετανάστριες. Κι εκείνες βιώνουν καθημερινά τον κοινωνικό ρατσισμό, την καχυποψία, την ταξική απαξίωση. «Αυτές είναι συνηθισμένες σε τέτοια», «κάτι θα έκανε», «είναι ξένες, τι περιμένεις» – είναι μερικά μόνο από τα σχόλια που αποτυπώνουν το τοξικό μείγμα σεξισμού και ρατσισμού που αντιμετωπίζουν.

Για να μιλήσουμε για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια, απαιτούνται ριζικές αλλαγές. Οχι στα χαρτιά, αλλά στην πράξη:

● Νομική προστασία όλων των γυναικών θυμάτων έμφυλης βίας, ανεξαρτήτως καθεστώτος παραμονής.

● Δικαίωμα καταγγελίας χωρίς φόβο σύλληψης ή απέλασης.

● Εντατικοί έλεγχοι σε κλάδους με υψηλό ποσοστό «μαύρης» εργασίας.

● Καμπάνιες ενημέρωσης στις γλώσσες των μεταναστριών, όχι μόνο στα ελληνικά.

● Ενίσχυση δομών φιλοξενίας, νομικής και ψυχολογικής υποστήριξης.

● Θεσμική ενσωμάτωση των μεταναστριών στα εργατικά σωματεία.

Οι αλλοδαπές γυναίκες δεν είναι σώματα προς χρήση και απόρριψη. Είναι εργαζόμενες με αξιοπρέπεια, που απαιτούν όσα δικαιούται κάθε άνθρωπος: ασφάλεια, σεβασμό, ισότητα. Και όσο η κοινωνία αδιαφορεί, τόσο η βία αυτή θεριεύει πίσω από τις κλειστές πόρτες της σιωπής.

Τα συνδικάτα σιωπούν. Τα μέσα ενημέρωσης τις αγνοούν. Οι κρατικές υπηρεσίες και κυρίως η αστυνομία λειτουργούν ως γραφειοκρατικά φίλτρα αποτροπής. Οι γυναίκες αυτές ζουν και πεθαίνουν στη σιωπή. Οχι επειδή δεν έχουν ιστορίες να πουν. Αλλά επειδή κανείς δεν τους δίνει βήμα να τις πουν.

*Βουλεύτρια Επικρατείας ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., τομεάρχης Ισότητας και Δικαιωμάτων